چرا اصلاحات خواهان رییسی است؟

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»در ماه‌های گذشته و به ویژه روزهای اخیر اعاظم اصلاحات و روزنامه‌ها و رسانه‌های منسوب به آن خواهان حضور ۳ چهره در انتخابات خرداد ۱۴۰۰ بودند که حتی با حداقل‌های این جریان قرابت و سنخیتی نداشتند. دعوت از قالیباف، لاریجانی و این روزها رییسی، در واقع بخش اصلی پازل اصلاحات در انتخابات ۱۴۰۰ است.

سوال اصلی اینجاست که چرا اصلاح‌طلبان به دنبال حضور کسی در انتخابات هستند که همواره منتقدش بوده‌اند و در انتخابات سال ۹۶ از هیچ تخریب و هجمه علیه وی، مضایقه ننموده‌اند.

اصلاحاتیان خود به این نتیجه رسیده‌اند که به پایان کار خود نزدیک شده‌اند و انتخابات خرداد ۱۴۰۰ لحظه احتضار این جریان است؛ پس برای بقای بیشتر دست به هر کاری می‌زنند.

دعوت مستقیم این روزهای روزنامه‌های اصلاح‌طلب از رییسی و تلاش برای جا انداختن دوگانه "رییسی-قالیباف" در فضای عمومی و رسانه‌ای با چند هدف دنبال می‌گردد.

نخست اینکه این دوگانه بستر شبیه‌سازی و مقایسه با دوگانه "روحانی-جهانگیری" را فراهم آورده و علاوه بر تضعیف رغبت عمومی نسبت به مشارکت در انتخابات، عرصه تخریب را فراهم می‌نماید.

از سویی خالی بودن دستان اصلاحات در انتخابات ۱۴۰۰ و حضور چهره‌هایی که حداکثر در تراز وزارت‌اند، برای ژنرال‌ها و پدرخوانده‌های اصلاحات، اسباب خسران و سرشکستگی است، پس سعی می‌کنند تا با حضور یک یا دو رییس قوه در رقابتها، برای نامزدهای خود، اعتبار و وزن رقابتی و نسبی کسب کنند.

همچنین حضور رییسی یا قالیباف فرصت فرافکنی را به نامزدهای احتمالی اصلاحات می‌دهد تا هم کارنامه‌های غیرقابل دفاع خود در مجلس دهم، شورای شهر پنجم و دولتهای یازدهم و دوازدهم را تحت‌الشعاع غوغاها و جنجال‌های خود قرار دهند و هم مشکلات کنونی کشور را بر گردن دیگران بیاندازند.

از سویی حضور رییس مجلس یا رییس قوه قضاییه در رقابتهای خرداد ماه برای اصلاح‌طلبان از دو جهت بسیار مهم است؛

با حضور رییسی یا قالیباف در انتخابات، حالات مختلفی روی می‌دهد که همگی آن برای اصلاحات مفید است. اگر رییسی به عنوان رییس جمهور راهی پاستور شود و از قالیباف در جایگاهی مثل معاون اولی استفاده کند، در واقع لیدرهای جریان انقلابی در قوه قضاییه و مجلس در خاکریز آسیب‌پذیر دولت قرار گرفته و با هزینه کمتر و تاثیر بیشتر مورد هجمه، تخریب و هجوم قرار می‌گیرند و قطعا هر بی‌ثباتی اقتصادی و یا تکانه معیشتی برای مردم، اسباب سنگین‌ترین حملات به آنان خواهد شد و با توجه به عدم وجود تجربه کلان اجرایی، بار بیش از دو دهه ناکارآمدی مدیریت اصلاحات بر دوش رییسی و قالیباف گذاشته‌ می‌شود.

همچنین اگر قالیباف به مجلس بازگردد، بعید است بتواند همین جایگاه کنونی را نیز بازسازی کند و به همین سادگی، یکی از رقبای همیشگی و جدی اصلاحات، از گردونه خارج می‌شود. در این میان حتی اگر قالیباف باز بر کرسی ریاست مجلس یازدهم بنشیند، با وجود حدود ۳۰ تا ۴۰ نماینده اصلاح‌طلب در مجلس، توان و ظرفیت خوبی برای تخریب و سنگ‌اندازی بر مسیر دولت نوپای رییسی وجود خواهد داشت و بدیهی است که با توجه به نوع مدیریت نه چندان مسلط قالیباف در مجلس، همین عده نیز اسباب ناهم‌صدایی و اختلاف بین دولت و مجلس را رقم بزنند که به نوعی فرسایش جریان انقلاب و در نتیجه، مطلوب اصلاحات خواهد بود‌.

نباید از یاد برد که استقرار دولتی با مدیریت رییسی، دست‌کم در دو سال اول بواسطه میراثی که از دولتهای یازدهم و دوازدهم به او رسیده و نیز فقدان تجربه اجرایی، فرصتی استثنایی برای اصلاحات ایجاد می‌شود تا در این دو سال با آتشبار سنگین خود هم دولت رو زیر ضربات سنگین قرار دهند و هم مستمسکی کارآمد و موثر برای حضور اتتخابات مجلس دوازدهم پیدا کنند.

در این میان حضور قالیباف و رییسی در انتخابات ۱۴۰۰، به واسطه غلبه اخلاق در رویکردهای افراد حاضر در جریان انقلاب، فرصت حضور چهره‌های جدید، شاخص و موثر دیگر را سلب کرده و نه تنها مجال کادرسازی جریان انقلاب در سطوح مختلف مدیریتی از بین می‌رود، بلکه ذخایر انقلاب را نیز آماج مقابله‌های مخرب با اصلاحات و مغرضان می‌سازد.

با این اوصاف، واضح و مبرهن است که چرا این روزها بیش از هر جریان و گروهی، افراطیون اصلاح‌طلب خواهان کاندیداتوری رییسی در خرداد ۱۴۰۰ هستند...