بله، شما درست میفرمایید. ابوالفضل یکی دو روز بود که مرده بود. بله، حق با شماست، ابوالفضل این سالها خانهنشین بود و بیمار و خسته و فراموششده و ناامید... خب؟ که چی؟ سو وات فیالواقع؟ .
من و عباس که رسیدیم، محمد آنجا بود و ناصر و رضا و مهدی تازه رسیده بودند و پیکر ابوالفضل هنوز پشت میز کارش افتاده بود.
پزشک داشت گواهی فوت را مینوشت و همو گفت مرگ ۳۶ تا ۴۸ ساعت پیش اتفاق افتاده. همانوقت خبرنگارها زنگ زدند. محمد خواست یکی جواب بدهد.
گفت بگویید یکی دو روز پیش اتفاق افتاده، ما امشب فهمیدیم. گفتیم چه نیازی به گفتن این؟ محمد اما غرق بهت و اندوه بود و به تنها چیزی که فکر نمیکرد اینکه مصلحتاندیشی کند و چیزی نگوید که بعدا خودش متهم شود که چرا برادر بیمار را تنها گذاشته.
حالا دهانها باز شده. دهان همانها که سال تا سال سراغی از ابوالفضل نمیگرفتند، همانها که همانشب آدرس میپرسیدند، که یکبار هم به دیدن ابوالفضل تا احمدآباد نیامده بودند... همان دائمالغرها، همان همیشه طلبکارها؛ حالا، نهان و آشکار نزدیکان ابوالفضل را، و اول محمد را، تخطئه میکنند که چرا بعد از دو روز. شما بعد از چند روز؟ ها؟ و بعد از چند سال؟ و چه…
منبع : حامیان ولایت
