می خواهم این جمله را کمی غنی تر و به واقعیت نزدیکتر بکنم و آن اینکه ، اگر "اصلاحگری" به بن بست برسد کشور بازچالش های جدی مواجه می شود...
چراکه اگر اصلاح طلبی از لابلای روزنامه ها و تریبون ها و پلاکاردها و شعارهای تبلیغاتی خارج نشود و به پارادایم و برنامه عملیاتی تبدیل نشود به مرور زمان جذابیت و حاملان و مدافعان خود را هم از دست می دهد و موجبات یاس وناامیدی مردم و حتی حاملان و حمایتگرهای خود را ایجاد نیز می کند
البته خود وارد کردن مفهوم "اصلاح" و ضرورت آن در جامعه در حد و اندازه خود قابل تحسین است اما آنچه مردم می خواهند اصلاحگری در ساحت عمل است که صد البته "شعار اصلاح طلبی" فقط می تواند به منزله پرچم و مقدمه و زمینه ساز آن باشد.
اصلاح امور کشور، حرکت به سمت کارآمدی به ویژه در حوزه تحقق و تامین و تضمین حقوق مردم (در مقیاس ملی و منطقه ای و محلی و عرصه هایی مانند اقتصاد و فرهنگ و سیاست و عدالت و آزادی و کرامت انسانی و ....) قبل از هرچیز، به چهارچوب و معیار و میزان و سنجه نیاز دارد، قطعا کلید واژه "اصلاح طلبی اصولگرایانه" که در زمان دولت اصلاحات توسط مقام معظم رهبری تبیین گردید ناظر بر همین اصل است.
ما در همین آسیا تجربیات موفق تری هم در خیزش اصلاحی داشتیم که از نمونه های آن می توان به تجربه آقای ماهاتیر محمد در مالزی اشاره نمود هر چند وجه غالب حرکت های اصلاحگرایانه در مالزی در بخش توسعه اقتصادی نمود پیدا کرد!
نگارنده اعتقاد دارد تمام گفتمانهای تجربه شده ساحت سیاست که بعد از انقلاب اسلامی ایران تجربه شد(سازندگی ، اصلاحات ، عدالت ، تدبیر) بیش از اینکه ناشی از خلاقیت جناحی و حزبی باشد، نشان هنده ظرفیت و اراده نظام سیاسی است و فی الواقع دولت ها نقش کاتالیزر تحقق آن اراده را داشته اند، به همین دلیل نباید کم ظرفیتی و خطاهای راهبردی و تکتیکی کاتالیزرها را به حساب کلیت نظام سیاسی نوشت هر چند نظام های سیاسی در تحقق گفتمانها می توانند بیشتر هم ذی تاثیر باشند.
مخلص کلام اینکه کشور به اصلاحگری و اصلاحگرهای جدی تر، توانمندتر، باانگیزه تر و سالمتر نیاز دارد تا در ساحت عمل به کارآمدی مورد انتظار برسد...
تاسی داشته باشیم به حضرت اباعبدالله الحسین (ع) که عاشورای تاریخ ساز خود را حرکتی برای اصلاح امت جدش (جامعه) نامید.
و برای اصلاحگری حاضر شد سنگین ترین هزینه تاریخ را بپردازد
منبع : حامیان ولایت
