جنگ که شروع شد، مادرها دیگر فقط چشم‌انتظار نبودند؛ باید صدای آژیر را می‌شنیدند، جای خالی مرد خانه را سر سفره می‌دیدند و بچه‌ها را هم آرام می‌کردند. پشت هر سنگر، خانه‌ای بود که زنی در آن بی‌صدا می‌جنگید تا خانه‌اش را سرپا نگه‌دارد.

مرداد ۱۳۶۷ و همزمان با تاسوعا و عاشورای حسینی، رزمندگان عملیات پیروزمندانه‌ای را در جاده بوکان _مهاباد انجام دادند. ضدانقلاب از بغض این عملیات، جلوی مداوای مجروحان را در محوطه بیمارستان گرفتند و مجروحان به شهادت رسیدند.

«رضا بشارتی‌راد» از غواصان لشکر عاشورا در عملیات والفجر ۸ ، روایتی دارد از شب عملیات؛ عملیاتی که نباید لو می‌رفت. آن شب وقتی غواصان به آب زدند، هوا طوفانی شد. این یکی از عنایات ویژه الهی بود که منجر شد بعثی‌ها رادارهای مستقر در خط را خاموش کنند و نگهبان‌ها را کاهش دهند. همین اتفاق سبب شد تا رزمندگان غافلگیرشان کنند.

«من به عشق رهبرم آمده‌ام؛ برای حفظ خاک و وطنم. می‌خواهم به رضا پهلوی هم بگویم: شاه کسی است که یک میراثی در کشور ما داشته باشد. کسی که نمی‌تواند خانواده خودش را اداره کند و به سرانجام برساند، چطور می‌تواند یک کشور را اداره کند.» این جملاتی است که مامان کیان خطاب به رضا پهلوی می‌گوید.

آیت‌الله جوادی‌آملی روایتی دارند از رزمندگانی که در دوره جنگ و ناامنی منطقه کردستان، در برف ماندند و ایستادند تا اینکه در سنگرهایشان یخ زدند.

جانباز مدافع حرم «هاشم اسدی» کارگاه خیاطی داشت و سرش به زندگی‌اش بود؛ تا اینکه خبر هتک حرمت اشغالگران آمریکایی به حرم اهل بیت(ع) در عراق را شنید. او رفت و برای دفاع از حرم، یک دست و دو پایش را تقدیم کرد.

۶ بهمن‌ماه ۱۳۶۰ یادآور رویداد حماسی مردم آمل است؛ حماسه‌ای که مردم توانستند توطئه‌های ضدانقلاب را خنثی کنند و شهرشان برای همیشه به لقب «شهر هزارسنگر» ماندگار شود.

علی‌اکبر صادقیان، آزاده بادرودی گفت: لحظه آزادی فرارسید، اتوبوس‌های عراقی به اردوگاه آمدند، هنوز باورمان نمی‌شد، تا نوبت به من رسید حدود ۲۴ روز طول کشید، لحظه خروج می‌خواستند از طرف صدام به ما هدیه بدهند، یک جلد کلام‌الله قرآن کریم، با خودمان گفتیم بعد این‌همه شکنجه و اسارت که باعثش خود صدام است، حالا هدیه می‌دهد، هدیه را قبول نکردیم.

جعفر طهماسبی از نیروهای تخریبچی لشکر ۱۰ سیدالشهدا(ع) است که خاطره‌ای از حنابندان در جبهه و قبل از عملیات عاشورای ۳ را روایت می‌کند.

مادر شهید مدافع حرم «محمدحسین محمدخانی»‌ می‌گوید: بعد از شهادت پسرم، حاج قاسم مایه دلگرمی و قوت‌ِ قلب ما بود. پیش خودمان می‌گفتیم اگر محمدحسین نیست، حاج قاسم هست.