شهید «توحید ملازمی» با وجود این‌که در گردان تخریب لشکر 10 سیدالشهداء (ع) به‌عنوان یک نیروی کلیدی به حساب می‌آمد؛ اما ترجیح داد تا مدتی، مسئولیتی را برعهده گیرد، که آن را تنها راه شهادت می‌دانست.

شهید حاج حسین احمد عراقی فرمانده اطلاعات لشکر ۱۰ سیدالشهدا بود که در عملیات کربلای ۸ به شهادت رسید.

شهید حاج‌عبدالله نوریان با اینکه فرمانده تخریب و مهندسی رزمی لشکر ۱۰ سیدالشهدا بود، شب‌ها که نیروهایش خواب بودند، مخفیانه لباس‌هایشان را می‌شست.

حمیدرضا رضایی از آزادگان عملیات کربلای ۵ روایتی دارد از روزهایی که در محاصره دشمن بودند اما دست از مقاومت برنداشتند؛ حتی توانستند خدمه‌ تانک دشمن را به اسارت بگیرند.

علیرضا شکاری از رزمندگان تخریب لشکر ۱۰ سیدالشهدا (ع) خاطره‌ای دارد از آخرین لحظاتی که در کنار فرمانده شهید محمدرضا بسطام‌خانی بود.

همرزم شهید اسکندرلو می‌گوید: حاج حسین مدام با من شوخی کرده و مرا اذیت می کرد. یک بار عکس خنده‌داری از او گرفتم که دوست نداشت کسی آن را ببیند. با لحن تهدید به شوخی گفتم: خیلی جالب می‌شه اگه این عکس چاپ بشه و بچه‌های گردان ببینن.

شهید «حسین اجاقی» از فرماندهان گردان حنین سپاه نبی اکرم (ص) کرمانشاه و معاون عملیات گردن علی اکبر لشکر ۱۰ سید الشهدا تهران؛ معروف است از دوستانش و آشناییان که همیشه می‌خواست اگر او را دوست دارند برایش شهادت دعا کنند و در یادداشتی در میان نوشته‌هایش می‌نویسد؛ «خدایا شهادت در راه تو آرزو من است در راه رسیدن به این آرزو مرا موفق بگردان».

اویس زکی‌خانی همرزم شهید پیام رزاقی‌پور در گردان تخریب لشکر ۱۰ می‌گوید: پیام رزمنده با اخلاصی بود و نوربالا می‌زد، عکسی از او گرفتم و گفتم این آخرین عکسی است که از تو می‌گیرم.

جعفر طهماسبی از نیروهای تخریب لشکر ۱۰ سیدالشهدا می‌گوید: شهید احمد بیابانی را از دوران کودکی می‌شناختم. در محله قمه‌کشی می‌کرد. از او می‌ترسیدم. این لات‌بازی‌ها ادامه داشت تا اینکه انقلاب اسلامی به پیروزی رسید.

در این خبر به روایتی از نیروهای عروسکی صدام در هشت سال جنگ تحمیلی توسط یکی از رزمندگان پرداخته ایم.

همسر شهید موحد دانش می‌گوید: پیشنهاد علی برای خانواده‌ام سنگین بود. برادرم می‌گفت: در مسجد ختم می‌گیرند نه عروسی! اما به هر حال موافقت کردم و مراسم همانجا برگزار شد.

پدرم با شهید همت خیلی صمیمی بود و یکسری آدم‌ها به این دوستی و رفاقت حسادت می‌کردند. پدرم هم به خاطر این حسادت‌ها خیلی اذیت می‌شد. وقتی حاج ابراهیم همت به شهادت می‌رسد پدرم بیشتر اذیت می‌شود و به همین دلیل از لشکر ۲۷ به لشکر ۱۰ می‌رود. می‌گوید بدون شهید همت نمی‌توانم در لشکر ۲۷ بمانم