دنیای مجازی برای ما عرصهی تفریح نیست. مثل خیلی از مقامات برایمان عرصهی جمع آوری رای و اداهای روشنفکری هم نیست. ما آمدیم که جنگ یک سویه نباشد؛ که مغلوبه نباشد؛ که نگویند انقلاب اسلامی حرفی نداشت بزند.
این سو از مسئولین کسی پشتمان نبود و نیست؛ آن سو در خط مقابل، هزار و یک تهمت روبرویمان بود و هست... این سو هنوز در پیچ و خم رسانه و مدیریت افکار عمومی و جنگ روانی مانده؛ شبکههای اجتماعی که بماند! آنسو خدایگان جنگ روانی و نفوذ در افکار عمومی مقابلمان صف کشیدند...
نه کسی دستمان را گرفت، نه کسی سلاممان را علیک گفت. همهشان فقط از فساد و ابتذال و دروغ و شبکههای پیچ در پیچ صهیونیست و مجاهدین و سلطنتطلب و چه و چه در نت گفتند، کسی ما را نمیدید...
ما همچنان ایستادهایم؛ از دایال آپ به مودم و وایرلس؛ از وای فای به اینترنتهای کذاییِ فورجی. هر چندسال باروبندیلِ جنگ نرممان را روی دوش میگذاریم، از این وبلاگ به آن وبلاگ، از گوگل ریدر به گوگل پلاس، از فیسبوک به توییتر، از واتساپ و وایبر به تلگرام، از تلگرام به سروش و بله و ایتا و آی گپ و پراکنده در هزار و یک جا! از کامپیوتر و لب تاب تا تبلت و گوشی؛ و وسط این همه کوچ فکر میکنیم این همه تصمیمگیرانِ پرتعداد فضای مجازی را چرا در فضای مجازی نمیبینیم و اصلاً چند نفرشان بلدند حداقل یک ایمیل و اکانت در شبکهای اجتماعی برای خودشان بسازنند!
ما همچنان ایستادهایم؛ روضه نخواندم که بگویم میرویم؛ درددل کردم که جماعت پر تعدادِ تصمیمگیران پیرامون فضای مجازی، در وزارت ارتباطات، وزارت اطلاعات، شورای عالی امنیت ملی، سپاه، دادستانی، دادسرای فرهنگ و رسانه، شورای عالی فضای مجازی، وزارت ارشاد و شورای فیلترینگ یا به قول خودشان کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه! بدانند حواسمان هست چه افتضاحی را به نام مدیریت فضای مجازی درست کردهاند و حواسمان هست چقدر دیکتهی نانوشتهی پرغلط دارند و چه بودجهها میلیارد میلیارد دور ریختهاند. به وقت فخرفروشی، ما را افسران جنگ نرم میگویند؛ به وقت جنگ اما سربازان داوطلبی هستیم که تفنگمان نمیدهند و آنچه را هم داریم، میشکنند.
ما همچنان ایستادهایم؛ اما همیشه نه همینقدر ساکت. برای همین است که این نوشتار حتماً ناتمام است...
پینوشت: این نوشتار قرار بود نوشتارِ آغاز باشد در سروش و بله؛ درددل شد از حرفهایی که نگفتهایم. شاید این آغازِ حرفهایی باشد که باید بیشتر بزنیم
منبع : حامیان ولایت
