شامل حمله جسورانه با اتوبوس به سمت پلیس که در هر جای دنیا با شدیدترین شکل ممکن پاسخ داده میشود- هیچ اشارهای به قربانیان نداشت و ادای احترامی به خانوادههای آنها نکرد. تظاهر به معترض سیاسی بودن در جشنواره برلین که سیاسیترین جشنواره سینمایی دنیاست، از نظر هر کسی که ذرهای با فضای این جشنواره و انتظارات مدیران آن آشنا باشد، صرفاً یک معنا دارد و آن همسو نشان دادن خود با سیاستهای غربی جشنواره برای اخذ جایزه است.»
« مارلون براندو در مراسم اسکار شرکت نکرد و نمایندهای را از جانب خود فرستاد. نماینده او یک زن سرخپوست و از فعالان پیگیر حقوق سرخ پوستان بود. زن با لباس و آرایش سنتی سرخ پوستان در یکی از بزرگترین و شاخصترین اجتماعات سلبریتیهای وابسته به دنیای سرمایه داری حاضر شد و ضمن استنکاف از قبول جایزهای که اغلب هنرمندان دنیا در آرزوی آن هستند، در اندک وقتی که اجازه سخنرانی پیدا کرد، از قول مارلون براندو، به سیاستهای ایالات متحده درباره رنگین پوستان شدیداً اعتراض کرد. این اعتراض به شکل تلویحی (من یک آپاچی هستم) شامل خود هالیوود نیز میشد. »
«لیلا حاتمی در مقابل، نشانگر یک برخورد جهان سومی است. یک چهرهای که در کشور خود به عنوان یک فعال سیاسی و اجتماعی شهرت دارد، اما درست در جایی که ممکن است بتواند صدای تظلم کشوری را به گوش برساند که سالهاست زیر فشار تحریمهایی سخت قرار دارد، هر لحظه توسط قدرتهای جهان به جنگ تهدید میشود، دانشمندان او ترور میشوند، گروههای تروریستی به داخل مرزهای او گسیل میشوند، اتباع او در سرتاسر دنیا صرفاً به جرم ایرانی بودن تحت ستم قرار میگیرند و... برعکس؛ تصمیم میگیرد با تکلم به انگلیسی شکسته-بسته ای، علیه کشور خود و به نفع جشنواره و مجریان آن موضع گیری کند تا شاید امتیازی را به دست آورد.»
منبع : حامیان ولایت
