برخی میگویند اعتراضات از روز پنجشنبه آغاز شد، با مطالبات اقتصادی صرف و پس از آن رنگ و بوی سیاسی گرفت و منحرف شد.
اما دوستان من، اعتراضات شش ماه پیش آغاز شده بود. آنهم به صورت نرم و آرام، حتی با حمل تصاویر امام و رهبری. روبروی نهادهای حاکمیتی. در گرما و سرما، خواهش کنان، عجزمند.
اما با این اعتراضات کامل اقتصادی، چگونه برخورد شد؟ چکشی، ضربتی و سیاسی.
حالا چه جای گلایه است که این آدم هایی که اندازه دریایی بغض و عقده در سینه دارند، سرکوب و تحقیر شده اند، در این آشوب ها شعار رادیکال مهره های خودفروخته را تکرار نکنند؟
اعتراضات دهه هفتاد وقتی رخ داد و سرکوب شد، نه تنها هیچ اصلاحی در سیستم رخ نداد، بلکه کشور بیشتر در فضای امنیتی و بسته مستغرق شد.
سال 78 و 88 هم کافی نبود تا ما در برخی حوزه ها تجدید نظر کنیم و تنها نتیجه اش، مرتبت یافتن #امنیت بر #عدالت و #آزادی بود. امنیتی که با یک کانال تلگرامی رعشه بر اندام فربه اش می افتد.
ما در طی این سال ها، بدون عبرت از تاریخ، با روش های یکسان با این بحران ها مقابله کردیم و حال جامعه مانند بدنی که در برابر آنتی بیوتیک مقاوم شده، در قبال این شیوه ها مستحکم شده است.
این بلواها نیز با افت و خیزهای خودش، به هرحال خاتمه می یابد. در حالی که چگونگی اش اصلا برای بسیاری اهمیت ندارد. بسیاری اصلا برایشان مهم نیست، که پس از هربار از این دست اتفاقات، چه اندازه قلوب مردم از حاکمیت فاصله می گیرد.
نشان به آن نشان که الان خلاف گذشته، غالب مردم، با اصل اعتراضات معیشتی همراهاند، حتی مراجع هم عنوان کردهاند که حق با مردم است و کمتر کسی یافت میشود که مثل 88 حق را به حاکمیت بدهد.
اما پیش از اینها، سوال مهمتر این است که پس از آرام گرفتن جامعه، قرار است رویهها تغییر کند یا خیر؟
آیا دست به اصلاحات اساسی در شیوههای حکومتی میبریم یا در حفظ وضع مفسده بار همیشگی میکوشیم؟
بحرانهای اینچنینی هیچگاه متولد نمیشوند، مگر در جوامعی که #عدالت و #آزادی در آن رو به مرگ باشد.
جامعهای که حقوق های نجومی، اختلاسهای کلان، ژنهای خوب، پارتیبازی، رانتخوری، فساد، تبعیض، شکاف طبقاتی بیش از آب و هوا در خلق و خوی مردمش موثر افتاده است.
به راستی تاریخ چقدر و چند بار به ما مهلت میدهد؟
منبع : حامیان ولایت
