محمود سریع القلم را بسیاری با دفاعش از برجام میشناسند، اما این روزها حرفهای جدید میزند. او همانی است که صداوسیما را به خاطر پرسیدن نظر مردم عادی در مورد پرونده هستهای، پوپولیست خواند و با توهین به لبوفروشها و رانندگان تاکسی نوشت:
«تربیت عقلی در خانواده و مدرسه بسیار ضعیف است. در نتیجه ما احساسی، غریزی و پوپولیستی تربیت میشویم. صدا و سیمای ما هم متأسفانه به این جریان کمک میکند. از یک لبوفروش یا راننده تاکسی که تمام روز را سرگرم حل مشکلات معیشتیاش است، درباره جریان هستهای نظرخواهی میکند.
بنابراین صدا و سیما اصالتاً یک نهاد پوپولیستی است و به جلوگیری از رشد عقلی و استدلالی جامعه کمک میکند. اما سریع القلم به تازگی حرفهای دیگری زده است. او در بخشهایی از سخنرانیاش در کنفرانس بین المللی مدیریت در دانشگاه شهید بهشتی با اشاره به عوامل اثرگذار در یک تصمیم در نظام توسعه اقتصادی گفته که: «مذاکرات برجام توسط ایران بر اساس دانش بینالمللی نبود، چرا که این مذاکرات دچار هیجان و احساس بود و باید مطالعات بیشتری صورت میپذیرفت.»
اینکه سریع القلم تازه الان یادش افتاده که در مورد برجام باید مطالعات بیشتری صورت میپذیرفت، یادآور همان نگاهی است که نخواست نظر صاحب نظران سیاسی و هستهای و دیپلماسی را در مورد برجام بشنود و نظرات منتقد را به رانندگان تاکسی و لبوفروشها تقلیل داد.
او مذاکرات را پس از سه سال هیجانی و احساسی میخواند و بر انتقادات آن زمان منتقدین صحه میگذارد، اما نقد امروز که جمهوری اسلامی متعهد به تعهدات بسیار شده و طرف مقابل پیمان شکنی میکند و از سویی عملاً کار از کار گذشته است، چه فایده دارد؟
منبع : روزنامه جوان
