به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس
طی روزهای اخیر، بخشی از فضای سیاسی و رسانهای کشور شاهد انتشار خبر کذبی درباره روابط ایران و چین بوده است؛ روایتی که در نهایت یک پیام مشخص را دنبال میکند؛ «ایران در برابر آمریکا راه دیگری ندارد و حتی شرکای شرقی نیز حاضر به همراهی با تهران نیستند.»در همین چارچوب، «حسین مرعشی» فعال سیاسی اصلاح طلب مدعی شد چین برای گسترش روابط با ایران شروطی از جمله باز کردن تنگه هرمز و حل اختلافات تهران و واشنگتن تعیین کرده است؛ ادعایی که از سوی دفتر نماینده ویژه ایران در امور چین تکذیب شد و انتساب چنین شروطی به پکن فاقد صحت اعلام شد.
اما مسئله زمانی قابل تأملتر میشود که این روایت را کنار رفتار واقعی چین قرار دهیم. پکن در روزهای اخیر در شورای امنیت نیز در برابر تلاشهای غرب برای بازگرداندن تحریمها و فشارهای جدید علیه ایران ایستاده و با مبنای حقوقی این اقدامات مخالفت کرده است.
.png)
در همین راستا، روسیه و چین پیشنویس قطعنامه آمریکا را در شورای امنیت سازمان ملل برای تمدید ماموریت بهاصلاح «کمیته تحریمهای ایران» وتو کردند. پاکستان و سومالی نیز به آن رای ممتنع دادند.طبق گزارش الجزیره، قطعنامه پیشنهادی آمریکا با وتوی رسمی مسکو و پکن از دستورکار خارج شد.
.png)
از سوی دیگر،« وانگیی» وزیر خارجه چین، همین روزها در دیدار با عباس عراقچی بر شراکت راهبردی دو کشور تأکید و اعلام کرده چین آماده تقویت همکاری با ایران و دفاع از حقوق و منافع مشروع جمهوری اسلامی است. البته پکن منافع مستقل خود را دارد و طبیعتاً درباره مسائلی مانند امنیت تنگه هرمز نیز مواضع خاص خود را دنبال میکند اما در این راستا رفتاری که اصلاحطلبان ادعا میکنند، مشاهده نمیشود
در واقع میان این واقعیت و ادعای اینکه «چین بر ایران جهت منافع آمریکا فشار وارد کرده» هم فاصله زیادی وجود دارد و هم اینکه چنین رویکردی با منافع چین سازگار نیست که منافع خود را فدای منافع آمریکا کند.

اینجاست که مسئله از یک اختلاف جناحی فراتر میرود. یک جریان سیاسی هرچند معتقد است مذاکره با آمریکا باید انجام شود اما برای اقناع افکار عمومی نباید از در روایت غلط وارد شود؛ چه اینکه مردم تجربیات گذشته مذاکرات با آمریکا را در ذهن دارند؛ اما تلاش برای اثبات ضرورت مذاکره از طریق ساختن تصویری نادرست از مواضع چین، بازی با افکار عمومی و در نهایت بازی جناحی با منافع ملی است.واقعیت این است که سیاست خارجی ایران نباید در قالب یک دوگانه ساختگی «آمریکا یا هیچ» تعریف شود.
چین اگرچه منافع خاص خود را دارد اما شواهد اخیر نشان میدهد که برخلاف برخی روایتهای منتشرشده، پکن همچنان در عرصه دیپلماتیک از همکاری با تهران و مقابله با بخشی از فشارهای غرب سخن میگوید.بنابراین، آنچه باید مورد سؤال قرار گیرد، نه اصل مذاکره یا عدم مذاکره با آمریکا، بلکه روش رسیدن به این نتیجه است؛ آیا برای القای اینکه «هیچ راهی جز آمریکا نیست»، باید واقعیت روابط ایران با قدرتها تحریف شود؟«حسین مرعشی» دبیر کل حزب کارگزاران روایتی درباره روابط چین و ایران و پیامهای فیمابین مطرح کرده که با هر اقدام چین در فضای بینالمللی بیشتر و بیشتر کذب بودن آن آشکار میشود.



