به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس ،
هرچند در اظهار نظرهای عمومی اعضای دولت در خصوص چرایی «ارسال کنوانسیون خزر به مجلس در این مقطع زمانی حساس» سکوت اختیار شده است، اما کاظم غریب آبادی در گفتوگو با خبرگزاری ایرنا، اولین علت را «شرایط امنیتی» عنوان کرده است.
معاون حقوقی وزارت خارجه گفته است: «یک، ملاحظه شرایط امنیتی است. در یکی دو سال گذشته، شرایط امنیتی پیرامون خزر قابل قیاس با قبل از آن نیست. بهویژه ما شاهد این هستیم که متأسفانه در اثر تصمیمات برخی کشورهای ساحلی، پای بیگانگان دارد به منطقه خزر باز میشود.
پس یک نکته، شرایط امنیتی است که موضوع جدیدی محسوب میشود.»مشخص نیست منظور معاون وزیر خارجه از «یکی، دو سال اخیر» چیست، آنچه مردم ایران شاهد بودند، همین چند ماه پیش و در جنگ تحمیلی رمضان و برخی وقایع پس از آن، حضور دشمن در خاک تعدادی از کشورهای همسایه شمالی، ملموس بود. در خلال جنگ تحمیلی 12 روزه نیز به قدری گزارش مردمی و نهادهای نظامی در خصوص نفوذ پهپادها از آسمان همسایه شمالغربی کشور گزارش شد، تا نهایتا مسعود پزشکیان فقط دو روز بعد از اتمام آتشبس، با الهام علی اف تماس گرفت و در این خصوص ابراز نگرانی کرد.
رزمایش «دوستی 3 برادر» یادتان است؟
اظهارات وزارت خارجه مبنی بر الزامات «شرایط امنیتی» برای ارسال کنوانسیون خزر به مجلس در بحبوحه جنگ و مسائل پیرامون تنگه هرمز، در حالی مطرح می شود که این بند از کنوانسیون خزر پیشتر در شهریور سال 1400 توسط آذربایجان و با انجام رزمایش «سه برادر» با حضور پاکستان و ترکیه نقض شده است.
در بند 6 ماده 3 کنوانسیون اکتائو، بر عدم حضور نیروهای مسلح در دریای خزر که به طرفهای این توافق تعلق ندارند، تأکید میکند. همچنین بند 7 ماده 3 نیز بر این موضع تأکید دارد: «در اختیار قرار ندادن قلمرو خود توسط هریک از طرفها به سایر دولتها برای ارتکاب تجاوز و انجام سایر اقدامات نظامی علیه هر طرف.»اما تنها سه سال پس از امضای کنوانسیون خزر در اکتائوی قزاقستان، جمهوری آذربایجان که به عنوان یکی از اعضای کنوانسیون نباید به نیروهای نظامی کشورهای غیر عضو، اجازه حضور دهد، نیروهای نظامی دو کشور غیر عضو (پاکستان و ترکیه) را در رزمایش «سه برادر» شرکت داد.علی رغم نقض عملی کنوانسیون خزر، معاون حقوقی وزارت خارجه گفته است: «کشورهای ساحلی متعهد شدهاند تا قلمرو خود را در اختیار سایر دولتها برای ارتکاب تجاوز و انجام سایر اقدامات نظامی علیه هر عضو دیگر قرار ندهند.»
تعهداتی که هیچ کدام عملی نشدند
اگر دلیل اول دولت برای ارسال لایحه کنوانسیون خزر به مجلس «شرایط امنیتی» باشد. دو جنگ اخیر و تجاوز نظامی گسترده به کشورمان به خوبی نشان میدهد که هیچ تعهد یا پیمانی در جهان کنونی محترم نیست و حداقل مردم ایران این واقعیت را با گوشت و پوست خود احساس کردهاند. از خروج آمریکا از «برجام» گرفته تا بدعهدی اروپاییها در سازوکار «اینستکس» و بسیاری از موارد دیگر، در همین جنگ تحمیلی رمضان عمده بمبها و موشکهایی که مردم ایران را به شهادت رساندند، از خاک کشورهایی شلیک میشدند که برخی از آنها از اساس حضور نظامیان آمریکاییدر خاک خود را رد میکنند! کویت، قطر، امارات، بحرین و...
بارها گفتهاند که هیچ حملهای از خاک آنها به ایران صورت نگرفته است. درحالی که حداقل در خصوص بحرین شواهد نشان میدهد تاماهاکهای قاتل 168 کودک مینابی، از خاک این کشور شلیک شدهاند. یا در خصوص همسایه شمال غربی ایران، جمهوری باکو، بارها مقامات این کشور ادعا کردهاند که ارتباطی با صهیونیستها در خاک خود ندارند، اما حداقل شواهد جنگ 12 روزه خلاف آن را ثابت کرد. چنین ادعایی البته از سوی اقلیم کردستان عراق هم وجود دارد.
منطقهای که به اعتراف خود آمریکاییها، یکی از اصلیترین گزینهها برای کشاندن جنگ به میدان رزم زمینی بود.
آقایان، به کجا چنین شتابان
ایران از زمان پیروزی انقلاب تا اکنون بارها و بارها شاهد نقض معادهدات بین المللی بوده و هست. صدام سه روز بعد از پذیرش قعطنامه 598 به ایران حمله کرد و اگر ایستادگی رزمندگان نبود، خرمشهر مثل سال 59 از دست میرفت. این سخن به آن معنا نیست که نباید ایران در مذاکرات بین المللی حضور یابد یا درهای دیپلماسی را ببندد. اما در جهانی که به زعم برخی از سیاسیون «کدخدای» آن حداقل از دهها پیمان، سازمان و نهاد بین المللی خارج شده، دل بستن به کنوانسیونی که قبل از تصویب نقض شده، چندان منطقی به نظر نمیرسد.
