به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»
«من بازخواهم گشت»؛ این جمله از رضا پهلوی، فرزند شاه مخلوع ایران، است که سال ۱۹۸۳ میلادی (۴۳ سال قبل) با هک ۱۱ دقیقه‌ای تلویزیون ملی ایران را مختل کرد.
امام خمینی (ره) همان زمان با پخش رادیویی خود پاسخ داد و اعلام کرد: «دولت تروریستی ریگان… به شیوه‌ای شرم‌آور پیش قراول این نمایش عروسکی بود.»
افشای اسناد طبقه‌بندی‌شده سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) که تحت قانون آزادی اطلاعات (FOIA) در سال ۲۰۱۱ میلادی عمومی شد و گزارش افشاگرانه «باب وودوارد» روزنامه‌نگار سرشناس واشنگتن‌پست، پرده از اقداماتی برمی‌بردارد که نشان می‌دهد جریان سلطنت‌طلب و شخص رضا پهلوی، تنها ابزاری در شطرنج دوگانه کاخ سفید بوده‌اند.
بر پایه این اسناد رسمی به شماره CIA، سیا با تخصیص بودجه‌ای حدود ۶ میلیون دلار، پرداخت ماهانه ۲۰ تا ۳۰ هزار دلار به «رادیو نجات» در مصر و تحویل یک فرستنده مینیاتوری چمدانی، پروژه ۱۱ دقیقه‌ای رضا پهلوی را روی آنتن فرستاد.
اما این هزینه‌کرد نه برای برپایی دموکراسی بود و نه سرنگونی حکومت. دریاسالار جان پویندگستر، مشاور امنیت ملی وقت رونالد ریگان و مقامات ارشد سیا رسماً اذعان کرده بودند که آمریکا هیچ باوری به توانایی گروه‌های تبعیدی (پهلوی) برای تغییر در ایران ندارد و این مبالغ—که صرفاً معادل هزینه‌های خرد یک کمپین تبلیغاتی داخلی در آمریکا بود—تنها با هدف جمع‌آوری اطلاعات و تست افکار عمومی پرداخت می‌شد.
سیا با افشای فهرست ۲۰۰ افسر شبکه اطلاعاتی شوروی (کاگ‌ب) و شبکه حزب توده که از طریق فرار ولادیمیر کوزیچکین، افسر ارشد اطلاعاتی شوروی در تهران به دست آورده بود، به دنبال جلب نظر و ایجاد کانال نفوذ در ساختار رسمی ایران بود. در این میان، اپوزیسیون سلطنت‌طلب تنها یک پوشش و اهرم فشار جانبی به شمار می‌رفت.
رسوایی مالی و ساختاری این جریان زمانی اوج گرفت که شورای امنیت ملی آمریکا، افسرانی مانند الیور نورث را برای بررسی سوءمدیریت تشکیلات سلطنت‌طلبان مامور کرد.
تحقیقات نشان داد گروه‌هایی نظیر «جبهه آزادی ایران» به رهبری علی امینی که ماهانه ۱۰۰ هزار دلار از سیا دریافت می‌کردند، علاوه بر ارائه اطلاعات فیک و بی‌فایده، بخش زیادی از بودجه سیا را صرف سفته‌بازی در بازار ارز سوئیس و دلال‌بازی می‌کردند؛ افتضاحی که در نهایت به برکناری نمایندگان آنان و نفوذ عناصر مشکوک در بدنه همان تشکیلات منجر شد.
شماره اخیر مجله «گواه» در تحلیلی بر همین پرونده تأکید می‌کند که بازخوانیِ اسناد واشنگتن‌پست و پرونده‌های افراشته‌شده سیا، پرده از یک واقعیت تاریخی برمی‌دارد: پهلوی و جریان سلطنت‌طلبی برای استکبار آمریکایی، هرگز یک جایگزین جدی سیاسی یا بدیل حکمرانی نبوده‌اند، بلکه صرفاً یک «نمایش عروسکی» چمدانی و مهره‌ای یک‌بارمصرف برای بازی‌های اطلاعاتی، معامله‌گری و باج‌گیری‌های مقطعی کاخ سفید به شمار می‌رفته‌اند.
