به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس
رمضان برای دانشجویان همیشه ماه دیدار بود؛ ماهی که صدها نفر از سراسر کشور خود را به حسینیه امام خمینی(ره) میرساندند تا از نزدیک با رهبر شهید انقلاب اسلامی گفتوگو کنند، در آخرین رمضان اما قرار همیشگی، شکل دیگری به خود گرفت.
رمضان برای دانشجوها همیشه یک نشانی ثابت داشت؛ حسینیه امام خمینی(ره).
از هفتهها قبل، دانشجویان متن سخنرانیها را آماده میکردند، نمایندگان تشکلها بارها متنهایشان را مرور میکردند، بسیاری از دانشجویان برای نخستین حضور در دیدار رمضانی لحظهشماری میکردند و بعضیها تنها آرزویشان این بود که حتی برای چند دقیقه در همان سالن بنشینند و سخنان رهبر انقلاب را از نزدیک بشنوند.
دیداری که سالها، یکی از مهمترین قرارهای تقویم دانشگاهی کشور بود.قرار رمضان ۱۴۰۴ اما هرگز نرسید.نهم اسفند ۱۴۰۴، پیش از آنکه ماه رمضان به میانه برسد و پیش از آنکه دانشجویان بار دیگر راهی حسینیه شوند، خبر شهادت رهبر انقلاب همه برنامهها را ناتمام گذاشت و قرار دیدار، به قرار وداع تبدیل شد.
حالا مقصد همان تهران است؛ اما برای بدرقه.
برای روزهای وداع، باز هم دانشجوها از شهرهای مختلف راهی تهران شدند؛
این بار در خیابانهای منتهی به مصلی ایستادهاند.
بعضیها پرچم در دست دارند، بعضی عکس رهبر شهید را، بعضی هم تنها با چشمانی اشکآلود در میان جمعیت قدم برمیدارند.
اگر هر سال مقصد، حسینیه بود، امسال مقصد، خیابانهایی است که میزبان آخرین بدرقه شدهاند.
حسرت دیداری که هرگز برگزار نشد
دیدارهای رمضانی تنها یک برنامه رسمی نبود؛ برای بسیاری از دانشجویان، فرصتی بود تا نقدهایشان را بیواسطه مطرح کنند، دغدغههای دانشگاه را بگویند و پاسخ بشنوند.
سالها بود که نمایندگان تشکلهای مختلف، با وجود تفاوت دیدگاهها، پشت یک تریبون میایستادند و سخنان خود را بیان میکردند؛ رهبر انقلاب نیز با حوصله به همه آنها گوش میدادند و پاسخ میدادند.
امسال اما آن تریبون خاموش ماند
دیگر متنی برای خواندن آماده نشد، دیگر نوبت سخنرانان اعلام نشد و دیگر کسی منتظر لحظه ورود رهبر انقلاب به حسینیه نماند.
جای همه آن لحظهها را سکوتی گرفت که شاید برای بسیاری از دانشجویان، از هر سخنی گویاتر بود.
قرارهایی که ناتمام ماند، راهی که ادامه دارد
رهبر شهید انقلاب اسلامی طی بیش از سه دهه، هر سال بدون وقفه با دانشجویان دیدار کردند؛ دیدارهایی که شمار رسمی آنها به بیش از ۲۶۷ جلسه میرسد و برای بسیاری از فعالان دانشجویی، بخشی از حافظه مشترک دانشگاه ایران شده است.
اکنون آن دیدارها به خاطره تبدیل شدهاند، اما همان توصیهها همچنان در ذهن بسیاری از دانشجویان زنده است؛ توصیه به علم، مطالبهگری، عدالتخواهی، امید و نقشآفرینی دانشگاه در حل مسائل کشور.
شاید امسال، دیدار برگزار نشد؛ اما بسیاری از دانشجویانی که در مراسم تشییع حضور دارند، آمدهاند تا به جای شنیدن سخنان تازه، با همان سخنان سالهای گذشته تجدید عهد کنند.
قرار عوض شد، عهد نه
امروز دیگر خبری از اضطراب پشت تریبون، تمرین متن سخنرانی یا انتظار برای آغاز دیدار نیست، دانشجویان به تهران آمدند، اما این بار نه برای دیدار، بلکه برای بدرقه.
قرار ناتمام ماند؛ اما عهدی که در سالهای طولانی دیدارهای رمضانی میان رهبر شهید و نسل دانشجو شکل گرفته بود، در میان جمعیت تشییع همچنان ادامه دارد؛ عهدی که حالا دیگر نه در فضای حسینیه، بلکه در امتداد خیابانهایی که میزبان آخرین وداع شدهاند، روایت میشود.
