به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»
توافق با دشمن هم از این قاعده مستثنا نیست. اما دو موضوع مهم را باید مد نظر قرار داد.اولا توافقی شبیه آتش بس و توقف جنگ، به معنای غفلت از تجدید قوا و افزایش توانمندی ها نیست. دشمنی که امروز، آتش بس و توقف جنگ را می پذیرد، معلوم نیست که فردا هم به آن پایبند باشد.
بنابراین، نباید در چنین موقعیتی در جا زد، یا خام شد و به خواب رفت. به تعبیر امیر مومنان (ع): "إنَّ أخا الحَربِ الأرِقُ، و مَن نامَ لَم یُنَمْ عَنهُ. مرد جنگی، بیدار است و هر کس بخوابد، چشم از او برداشته نمی شود". (نامه ۶۲ نهج البلاغه)
ثانیا پایبندی و ایستایی در مقابل دشمنی که از همان ابتدای توافق زیر تعهداتش می زند و پایبندی نشان نمی دهد، خلاف عقل و حکمت است.در مقابل دشمنی که خدعه و نقض تعهد می کند، نمی توان کوتاهی کرد و در روز اعلام توافق متوقف ماند.آمریکا و متحد صهیونیستش ظرف تقریبا دو هفته گذشته که از اجرای تفاهم نامه می گذرد، علی الدوام به نقض آن پرداخته اند.
در چنین وضعیتی، علی الاصول باید پایبندی طرف ایرانی، به نقض متقابل بلکه توقف اجرای توافق تغییر کند. در غیر این صورت، دشمن از کرختی و انفعال سوء استفاده می کند و قدم به قدم جلو می آید.دشمن نباید دچار توهم شود که طرف مذاکره کننده را پابست تفاهم نامه کرده، اما خودش می تواند هر طور که خواست آزادانه رفتار کند و هر روز، نیرنگ تازه ای را به کار ببندد!
تعهد اول و آخر مذاکره کنندگان ما، به تامین امنیت و منافع ملی است، نه اجرای توافق به هر قیمت و یا دلبستگی به خود تفاهم نامه. توافق روی کاغذی که در عمل پایمال شود، کمترین ارزشی برای دل سپردن و وفادار ماندان ندارد.جنگ تحمیلی، دست ملت مظلوم اما مقتدر ما را گشود و -نا-تفاهم نامه نمی تواند دست ما را با خدعه و غدر ببندد.
