مردمی که راه اختلاف را برگزیدند

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ،

آیات ۶۱ تا ۷۳ سوره زخرف، پس از بیان سرگذشت فرعون و دشمنان حق، نگاه مخاطب را به آینده و سرانجام انسان معطوف می‌کند. این آیات از یک سو جایگاه حضرت عیسی(ع) و دعوت توحیدی او را تبیین می‌کند و از سوی دیگر، پرده‌ای از نعمت‌های جاودانه بهشت را پیش روی مؤمنان می‌گشاید.
علامه طباطبایی در تفسیر المیزان، محور اصلی این آیات را دعوت به عبودیت خدا، پرهیز از اختلاف و توجه به حقیقت قیامت می‌داند.

عیسی(ع) نشانه‌ای برای قیامت است 

خداوند می‌فرماید که «وَإِنَّهُ لَعِلْمٌ لِلسَّاعَةِ فَلَا تَمْتَرُنَّ بِهَا»؛ وجود حضرت عیسی(ع) نشانه‌ای بر وقوع قیامت است، پس نباید در آن تردید کرد. آفرینش شگفت‌انگیز حضرت عیسی(ع) و همچنین نزول او در آخرالزمان، خود گواهی بر قدرت خداوند و امکان زنده شدن مردگان است.
از همین رو، قرآن بلافاصله فرمان می‌دهد که «وَاتَّبِعُونِ هَذَا صِرَاطٌ مُسْتَقِیمٌ» راه مستقیم، پیروی از دعوت الهی است و نه گرفتار شدن در شبهه‌ها و اختلافات.

شیطان دشمن آشکار انسان است

قرآن در ادامه هشدار می‌دهد که «وَلَا یَصُدَّنَّکُمُ الشَّیْطَانُ إِنَّهُ لَکُمْ عَدُوٌّ مُبِینٌ». از نگاه المیزان، یکی از مهم‌ترین ابزارهای شیطان، ایجاد تردید در حقایق روشن و کشاندن انسان به اختلاف و هواپرستی است.
حضرت عیسی(ع) نیز هنگامی که با معجزات و دلایل روشن آمد، فرمود که «قَدْ جِئْتُکُمْ بِالْحِکْمَةِ» من حکمت و حقیقت را برای شما آورده‌ام تا بخشی از اختلاف‌هایی را که در میان شما پدید آمده، برطرف سازم. از این رو، نخستین دعوت او، تقوای الهی و اطاعت از پیامبر خدا بود.

توحید پیام مشترک همه پیامبران است

حضرت عیسی(ع) با صراحت اعلام کرد که «إِنَّ اللَّهَ هُوَ رَبِّی وَرَبُّکُمْ فَاعْبُدُوهُ هَذَا صِرَاطٌ مُسْتَقِیمٌ». این جمله عصاره همه دعوت‌های آسمانی است. هیچ پیامبری مردم را به پرستش خود دعوت نکرده و همه آنان بندگان خدا و دعوت‌کنندگان به توحید بوده‌اند.
اما با وجود این روشنی، گروه‌هایی از میان پیروان حضرت عیسی دچار اختلاف شدند، چنانکه قرآن می‌فرماید که «فَاخْتَلَفَ الْأَحْزَابُ مِنْ بَیْنِهِمْ». نتیجه این اختلاف و انحراف نیز چیزی جز گرفتار شدن به عذاب دردناک الهی نخواهد بود.

غافلان در انتظار روزی ناگهانی

آیه ۶۶ با لحنی هشداردهنده می‌فرماید که «هَلْ یَنْظُرُونَ إِلَّا السَّاعَةَ أَنْ تَأْتِیَهُمْ بَغْتَةً»؛ آیا آنان جز این انتظار دارند که قیامت ناگهان فرا رسد؟
انسان‌های غافل همواره گمان می‌کنند فرصت‌های فراوانی برای بازگشت دارند، در حالی که قیامت و یا مرگ، بدون خبر قبلی فرا می‌رسد. به همین دلیل، قرآن بر آمادگی دائمی برای ملاقات پروردگار تأکید می‌کند.

دوستی‌هایی که در قیامت به دشمنی تبدیل می‌شود

یکی از تکان‌دهنده‌ترین صحنه‌های این آیات، سرنوشت دوستان دنیاپرست است. خداوند می‌فرماید: «الْأَخِلَّاءُ یَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِینَ»؛ دوستان صمیمی در قیامت دشمن یکدیگر خواهند شد، مگر کسانی که پیوندشان بر پایه تقوا بوده است.
علامه طباطبایی توضیح می‌دهد که دوستی‌هایی که بر محور منافع، هوس‌ها و گناه شکل گرفته‌اند، در آخرت مایه حسرت و دشمنی خواهند بود؛ زیرا هر یک دیگری را عامل گمراهی خود می‌داند. تنها دوستی‌های الهی و روابطی که برای خدا شکل گرفته‌اند، جاودانه و مایه سعادت هستند.

بشارت آرامش و امنیت برای مؤمنان

پس از بیان نگرانی‌های قیامت، قرآن فضای امیدبخشی را ترسیم می‌کند. خداوند به بندگان مؤمن خود خطاب می‌کند که «یَا عِبَادِ لَا خَوْفٌ عَلَیْکُمُ الْیَوْمَ وَلَا أَنْتُمْ تَحْزَنُونَ». این آرامش، پاداش کسانی است که به آیات الهی ایمان آوردند و تسلیم فرمان خدا شدند «الَّذِینَ آمَنُوا بِآیَاتِنَا وَکَانُوا مُسْلِمِینَ».
در ادامه، فرمان باشکوهی صادر می‌شود «ادْخُلُوا الْجَنَّةَ أَنْتُمْ وَأَزْوَاجُکُمْ تُحْبَرُونَ»؛ شما و همسرانتان با شادی و کرامت وارد بهشت شوید.

ضیافت جاودانه الهی

آیات پایانی این بخش، گوشه‌ای از نعمت‌های بهشتی را توصیف می‌کند. قرآن می‌فرماید که «یُطَافُ عَلَیْهِمْ بِصِحَافٍ مِنْ ذَهَبٍ وَأَکْوَابٍ» ظروف زرین و جام‌های گوناگون برای پذیرایی از بهشتیان در گردش است.
اما نعمت‌های بهشت تنها مادی نیست. خداوند می‌فرماید که «وَفِیهَا مَا تَشْتَهِیهِ الْأَنْفُسُ وَتَلَذُّ الْأَعْیُنُ» هر آنچه دل‌ها بخواهد و چشم‌ها از آن لذت ببرد، در آنجا فراهم است. سپس با جمله‌ای امیدبخش می‌افزاید که «وَأَنْتُمْ فِیهَا خَالِدُونَ» این نعمت‌ها زوال‌پذیر نیست و مؤمنان برای همیشه در آن اقامت خواهند داشت.

 خداوند این نعمت عظیم را میراث اعمال صالح بندگان معرفی می‌کند «تِلْکَ الْجَنَّةُ الَّتِی أُورِثْتُمُوهَا بِمَا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ». بهشت جلوه‌ای از رحمت الهی و نتیجه طبیعی ایمان و عمل صالح است، سرانجامی که در برابر اختلاف، غفلت و دنیاپرستی قرار دارد و مقصد نهایی بندگان مؤمن و تسلیم‌شده خداوند به شمار می‌آید.