به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»
وبگاه سایتِکدِیلی در گزارشی آورده است:
برخی تغییرات در حافظه و تفکر با افزایش سن طبیعی است. افراد ممکن است برای به خاطرآوردن نامها، پردازش اطلاعات یا تمرکزکردن به زمان بیشتری نیاز داشته باشند. در افراد سالم، این تغییرات معمولاً به آرامی اتفاق میافتد.
اما پژوهش جدید دانشگاه جورجیا نشان میدهد که افزایش شاخص توده بدنی (BMI) با کاهش سریعتر حافظه، توانایی کلی شناختی و عملکرد اجرایی (مهارتهای برنامهریزی، سازماندهی و انجام کارهای روزمره) مرتبط است.
نگاهی بلندمدت به سلامت مغز
پژوهشگران دادههای یک مطالعه ملی را که بیش از ۸ هزار و ۲۰۰ بزرگسال بالای ۵۰ سال را به مدت ۲۴ سال پیگیری کرده بود، تحلیل کردند. آنها دریافتند هر یک واحد افزایش در شاخص توده بدنی با کاهش سریعتر سلامت مغز مرتبط است.
مدیریت وزن در جلوگیری از کاهش تواناییهای شناختی مؤثر است
دکتر سوهانگ سونگ (Suhang Song)، نویسنده اصلی پژوهش و استاد دانشگاه جورجیا، میگوید: دریافتیم اگر افراد وزن خود را مدیریت کنند، میتوانند سرعت کاهش تواناییهای شناختی را در عرض فقط دو سال به طور چشمگیری کاهش دهند؛ این موضوع شاخص توده بدنی را به یکی از سادهترین عوامل تغییرپذیر، در زمینه سالمندی سالم تبدیل میکند.
ارتباط بین شاخص توده بدنی و کاهش تواناییهای شناختی در سال هشتم مطالعه قویتر بود. این ارتباط بهویژه در میان بزرگسالان بالای ۶۵ سال مشهود بود.
چرا اضافه وزن به مغز آسیب میزند؟
چاقی (که به عنوان BMI بالای ۳۰ تعریف میشود) با کاهش سلامت مغز مرتبط است. به گفته پژوهشگران، دلایل دقیق آن هنوز به طور کامل شناخته نشده است، اما احتمالاً عوامل زیر نقش دارند:
التهاب در بدن؛
کاهش جریان خون به مغز؛
مقاومت به انسولین (اختلال در نحوه استفاده سلولها از قند).
این تغییرات میتوانند خطر ابتلا به اختلالات شناختی، آلزایمر و زوال عقل را افزایش دهند.
تعریف گستردهتر چاقی
برخی پژوهشگران معتقدند چاقی باید با معیارهای گستردهتری مانند اندازه دور کمر و شرایط سلامتی مرتبط با وزن تعریف شود. بر اساس این تعریف گستردهتر، ۷۵ درصد آمریکاییها چاق محسوب میشوند.
در همین حال، بیش از ۷ میلیون نفر در آمریکا با زوال عقل (دمانس) زندگی میکنند. پژوهشگران میگویند انتظار میرود این رقم تا سال ۲۰۵۰ میلادی دو برابر شود.
هشدار پژوهشگران
دکتر سونگ میگوید: هیچ درمانی برای زوال عقل وجود ندارد. به همین دلیل است که شناسایی و رسیدگی به هر عامل خطری که بتوانیم آن را تغییر دهیم، برای پیشگیری از این بیماری حیاتی است.
