به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از ایسنا
این پروژه با همکاری «مرکز تحقیقات زیستپزشکی ساوتهمپتون» وابسته به «موسسه ملی پژوهش سلامت و مراقبت» انگلیس انجام میشود و هدف آن ارائه تصویری دقیقتر از آلودگی ذرات معلق در محیطهای شهری است.
ذرات معلق یا «پارتیکولیت متر» از خطرناکترین انواع آلودگی هوا به شمار میروند. این ذرات بسیار ریز گردوغبار با چشم دیده نمیشوند، اما میتوانند وارد عمق ریهها شوند و حتی کوچکترین آنها به جریان خون نفوذ کنند. پژوهشگران میگویند قرار گرفتن طولانیمدت در معرض این ذرات، خطر ابتلا به بیماریهایی مانند آسم، سرطان ریه، بیماریهای قلبیعروقی، سکته مغزی، زوال عقل و بیماریهای مزمن ریوی را افزایش میدهد.
با وجود خطرات گسترده این نوع آلودگی، تشخیص دقیق منش آن و میزان مواجهه افراد با آن همواره دشوار بوده است. اکنون دانشمندان امیدوارند پوست درختان بتواند به ابزاری طبیعی برای ثبت و شناسایی این آلودگیها تبدیل شود.
این مطالعه به رهبری دکتر ناتاشا ایستون و در چارچوب برنامه پژوهشی «موسسه پایداری و تابآوری» دانشگاه ساوتهمپتون انجام میشود. در این طرح، نمونههایی از پوست درختان در شهرهای ساوتهمپتون و وینچستر جمعآوری خواهد شد. سپس پژوهشگران با بررسی ترکیبات شیمیایی موجود در این نمونهها تلاش میکنند منش ذرات آلاینده و نحوه توزیع آنها در مناطق مختلف را شناسایی کنند.
دانشمندان میگویند ذرات آلاینده، بسته به اینکه منشا انسانی یا طبیعی داشته باشند، «اثر انگشت شیمیایی» متفاوتی از خود بر جای میگذارند. به همین دلیل، پوست درختان میتواند مانند یک آرشیو طبیعی عمل کرده و اطلاعات مهمی درباره نوع و منبع آلودگی ذخیره کند.
این پروژه پس از انتشار نتایج پژوهشی دیگر درباره تاثیر آلودگی هوا بر شهرهای بندری آغاز شده است؛ پژوهشی که نشان داد آلودگی هوا موجب افزایش مشکلات بلندمدت سلامتی و فشار بیشتر بر خدمات درمانی محلی میشود.
پژوهشگران معتقدند نتایج این طرح میتواند به تدوین سیاستهای مؤثرتر برای بهبود کیفیت هوا کمک کرده و مشخص کند کدام گروهها و مناطق بیش از دیگران در معرض آلودگی قرار دارند.
دکتر ناتاشا ایستون در توضیح اهمیت این پروژه میگوید: «آلودگی هوا همه مناطق را به یک شکل تحت تاثیر قرار نمیدهد، بنابراین لازم است تصویر دقیقتری از شرایط محیطی محلی خود داشته باشیم. امیدواریم با بررسی مواد ثبتشده در پوست درختان بتوانیم منابع پنهان آلودگی را شناسایی کنیم و در نهایت به ایجاد جوامعی سالمتر کمک کنیم.»
