به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از ایسنا
مهمترین جشنواره فیلم جهان امروز ۱۲ می (۲۲ اردیبهشت) با مجموعهای از فیلمهای جدید از برخی از تحسینشدهترین فیلمسازان سینمای هنری جهان از جمله پدرو آلمودوار، اصغر فرهادی، پاول پاولیکوفسکی، کریستین مونجیو آغاز میشود اما حتی یک فیلم هم از یک استودیوی بزرگ آمریکایی در میان نیست. نه خبری از فرش قرمز مجلل برای رقابت با اکران سال گذشته «مأموریت غیرممکن: روزشمار نهایی» است و نه خبری از نمایشهای قبلی جشنواره کن مانند «تاپ گان: ماوریک» و «مکس دیوانه: جاده خشم».
آیا کن به هالیوود پشت کرده است؟
فیلمهای آمریکایی در ترکیب امسال وجود دارند. در بخش مسابقه، ایرا ساکس فیلم فانتزی موزیکال «مردی که دوست دارم» را با بازی رامی ملک به جشنواره آورده و در کنار آن جیمز گری با «ببر کاغذی» و بازی اسکارلت جوهانسون و آدام درایور حضور دارد.
خارج از مسابقه، جان تراولتا، اولین کارگردانی خود را با «مسافر شبگاهی یکطرفه با اتوبوس» رونمایی میکند.
پروژهای عاشقانه با محوریت هوانوردی و اندی گارسیا کارگردانی و بازی در فیلم جنایی «الماس» را بر عهده دارد.
آنچه غایب است، فیلمهای پرهزینه و بزرگ استودیویی هستند که در مقابل سنت کن یعنی سینمای جدی مولفمحور قرار میگیرد.
استودیوها نسبت به ریسک جشنواره محتاط میشوند
این داستان فقط مرتبط به جشنواره کن نیست. جشنواره فیلم برلین در فوریه نیز خالی از محصولات استودیویی بود که باعث ناامیدی تماشاگران سینمای تجاری و مجلات شایعات سلبریتیمحور شد.
تریشا تاتل، مدیر برلیناله، گفته است که استودیوهای بزرگ هالیوودی به طور فزایندهای نسبت به اکران فیلمهای بزرگ خود در جشنوارهها محتاط میشوند و نگران هستند که استقبال منفی یا یک نشست مطبوعاتی ناخوشایند به چشمانداز فروش، ماهها پیش از اکران آسیب بزند.
او تا حدی به جشنواره فیلم ونیز در سال ۲۰۲۴ اشاره کرد، جایی که برادران وارنر فیلم «جوکر: جنون دو نفره» را رونمایی کرد، فیلم موزیکال ساخته تاد فیلیپس که دنباله فیلم میلیارد دلاری «جوکر» بود. منتقدان به شدت به فیلم انتقاد کردند. این دنباله در نهایت حدود ۲۰۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت که بسیار کمتر از انتظارات و بودجه اعلامشده آن بود. نقدهای سرد بیرون آمده از کن برای «ایندیانا جونز و گردونه سرنوشت» نیز ممکن است به عملکرد آن فیلم آسیب زده باشد و آن را بدون احتساب تورم، ضعیفترین قسمت در این سری فیلم ماجراجویی کرده است.
سیاست عامل دیگر است
جشنوارههای بزرگ به کانونهای اعتراض و بحث تبدیل شدهاند، به طوری که نشستهای مطبوعاتی مرتبا به سمت سوالاتی درباره غزه، ترامپ و ایران می رود. امسال در برلین، تنشهای سیاسی گاهی بر بحث درباره خود فیلمها سایه انداخت. برای استودیوهای هالیوودی، خطر کشیده شدن ستارهها یا پروژهها به مناقشات جهانی ممکن است بیشتر از مزایای یک اکران پرمخاطب جشنوارهای باشد.
فیلمسازان مولف در مرکز قرار میگیرند
بدون استودیوها، کن امسال بیش از پیش به سینمای مولف بینالمللی روی آورده است. اصغر فرهادی کارگردان برنده دو بار اسکار برای «جدایی نادر از سیمین» و «فروشنده» با «داستانهای موازی» بازمیگردد، درامی در پاریس با بازی ایزابل هوپر، کاترین دنو و ونسان کسل.
آلمودوار، استاد ملودرام سینمای اسپانیا، هنوز در جستجوی اولین نخل طلای خود با «کریسمس تلخ» است، درامی تعطیلاتی درباره یک زن است که این فیلم ، هفتمین اثر او در بخش مسابقه اصلی جشنواره است.
آندری زویاگینتسف، کارگردان روسی که مدتها در کن غایب بود، با «مینوتور» بازگشته است، داستان تاجری که دنیایش فرو میریزد.
لاسلو نمش با «مولن» بازمیگردد، فیلمی در فرانسه تحت اشغال نازیها، با بازی لارس آیدینگر در نقش کلاوس باربی، قصاب معروف لیون.
پاولیکوفسکی «سرزمین پدری» را در کن رونمایی میکند، فیلم زندگینامه توماس مان با بازی هانس تیشلر و زاندرا هولر، در حالی که لوکاس دونت، فیلمساز بلژیکی، پس از فیلم نامزد اسکار «نزدیک» با فیلم «بزدل» روایتگر سنگرهای جنگ جهانی اول در کن خواهد بود.
کریستین مونجیو، فیلمساز رومانیایی که با اولین فیلم خود «۴ ماه، ۳ هفته و ۲ روز» برنده نخل طلا شد، اولین فیلم انگلیسیزبان خود را با «فیورد» میسازد و سباستین استن و رناته رینسو را در درامی درباره زوجی که زندگی جدیدشان در روستایی در نروژ با مشکل رو به رو میشود، کنار هم قرار میدهد.
سینمای آلمان نیز دوباره در ترکیب بخش رقابتی حضور دارد. پس از آنکه «صدای سقوط» ساخته ماشا شیلینسکی سال گذشته جایزه هیات داوران را برد، حالا یک کارگردان زن آلمانی دیگر به نام والسکا گریسباخ با فیلم «ماجرای رؤیایی» وارد مسابقه کن میشود؛ اولین فیلم بلند او در سال ۲۰۱۷، برنده جایزه «نوعی نگاه» کن شد.
در بخش خارج از مسابقه هم نیکولاس وایندینگ رفن کارگردان دانمارکی با «جهنم خصوصی او» حضور دارد.
بدون اینکه هالیوود پیادهروی جشنواره کن را شلوغ کند، جشنواره امسال کمتر شبیه یک صحنه بازاریابی جهانی است و بیشتر به چیزی شبیه شده است که همیشه قرار بود باشد؛ نمایشی از آثار برجستهترین فیلمسازان جهان.
