به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس ،
تلاش نافرجام برای اجماع
یکی از شاخص‌های قدرت یک کشور، توانایی آن در جلب همراهی متحدان است. در جنگ با ایران، ایالات متحده در این شاخص عملکرد ضعیفی داشته است. از ابتدای جنگ تا امروز، واشنگتن نتوانسته هیچ ائتلاف نظامی یا دیپلماتیک گسترده‌ای علیه ایران تشکیل دهد.
به گزارش شورای روابط خارجی، قطعنامه ضدایرانی که بحرین به شورای امنیت برد، با وتوی روسیه و چین متوقف شد. تلاش برای تشکیل «ائتلاف دریایی» در تنگه هرمز نیز با استقبال کشورهای اروپایی مواجه نشد.
حتی کشورهای حوزه خلیج فارس نیز ترجیح دادند فاصله خود را با واشنگتن حفظ کنند.
صدای مخالف از برلین تا مادرید
در آلمان، فریدریش مرتس، صدراعظم، در اظهاراتی که رسانه‌ها آن را انتقادی بی‌سابقه خواندند، گفت: «آمریکایی‌ها این جنگ را بدون مشورت با ما آغاز کردند و اکنون راهبردی برای خروج ندارند.» وزیر دفاع آلمان نیز تأکید کرد که این جنگ «مال ما نیست».
در فرانسه، امانوئل مکرون حملات به ایران را خارج از چارچوب حقوق بین‌الملل خواند و اعلام کرد پاریس درگیر این جنگ نیست. اسپانیا نیز پایگاه‌های نظامی خود را برای استفاده در جنگ ایران بست و پدرو سانچز، نخست‌وزیر، آن را «بی‌احتیاطانه و غیرقانونی» توصیف کرد.
افکار عمومی نیز همراهی نمی‌کند
نظرسنجی‌ها در اروپا نشان می‌دهد که مردم نیز تمایلی به همراهی با آمریکا ندارند. در آلمان، ۵۸ درصد شرکت‌کنندگان در نظرسنجی ARD با مشارکت نظامی در جنگ ایران مخالف بودند. در اسپانیا، ۶۸ درصد مردم از تصمیم دولت برای بستن پایگاه‌ها حمایت کردند.
در بریتانیا نیز ۴۹ درصد جنگ را اشتباه آمریکا می‌دانند.این ارقام نشان می‌دهد که دولت‌های اروپایی علاوه بر دلایل راهبردی، با فشار افکار عمومی نیز مواجه هستند.
ایران و هزینه مداخله
در مقابل، ایران نشان داده است که مداخله در این جنگ هزینه‌های سنگینی به همراه دارد. اعمال فشار ایران بر امارات، که در پاسخ به اقدامات این کشور انجام شد، پیامی روشن داشت اینکه ایران می‌تواند از بازدارندگی تدافعی به تهاجمی تغییر رویکرد دهد.
این واقعیت باعث شده حتی کشورهای عربی حوزه خلیج فارس در هفته‌های اخیر نیز از همراهی کامل با آمریکا خودداری کنند. گزارش‌ها حاکی است که کشوری چون قطر با وجود فشار واشنگتن، تمایلی به تشدید تنش با تهران ندارد.
در این جنگ چه گذشت ؟
آنچه در شصت و پنج روز جنگ دیده شده، کاهش توانایی آمریکا در بسیج متحدان است. واشنگتن در عمل نتوانسته ائتلافی علیه ایران شکل دهد و مجبور است در منطقه با حداقل همراهی بین‌المللی عمل کند. ایران نیز با بهره‌گیری از این فضا و با تکیه بر کریدورهای تجاری شرق و بازدارندگی نظامی، توانسته است.
هزینه‌های مداخله را تا حدی بالا ببرد که بسیاری از بازیگران منطقه‌ای ترجیح دهند فاصله خود را حفظ کنند. این وضعیت، صرفاً ناشی از ضعف یک طرف نیست، بلکه حاصل محاسبات عینی منافع ملی توسط کشورهای مختلف است.
کشورهای غربی به خوبی قدرت ایران را در این حوزه رصد کردند و در تحلیلی واقعی نه آنچه ترامپ تصور می‌کند به این نتیجه رسیده‌اند که قطعا نمی‌توانند قدرت ایران را دستکم گرفته و وارد یک معادله از پیش مشخص شوند.
