به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»
دهههاست که جهان با زرادخانه هستهای رژیم صهیونیستی بهعنوان یک راز ناخوشایند رفتار میکند، چیزی که همه میدانند وجود دارد، اما تعداد کمی حاضر به بحث علنی در مورد آن هستند.
به گزارش الجزیره، رژیم صهیونیستی هرگز بهصورت رسمی داشتن سلاحهای هستهای را تایید نکرده است؛ با وجود این، در بین کارشناسان امنیتی بهطور گسترده پذیرفته شده است که این رژیم توانایی هستهای قابل توجهی را حفظ میکند.
تخمینهای مراکزی مانند موسسه تحقیقات صلح بینالمللی استکهلم نشان میدهد که رژیم صهیونیستی تقریبا حدود ۸۰ کلاهک هستهای به همراه سیستمهای پرتابی دارد که میتواند شامل هواپیما و موشکهای بالستیک باشد؛ سیاست حاکم بر این زرادخانه بهعنوان «ابهام هستهای» شناخته میشود.
رژیم صهیونیستی وجود سلاحهای خود را نه تایید و نه انکار میکند.
در بیشتر دکترینهای هستهای، آستانه استفاده از سلاح هستهای عمدا فوقالعاده بالا تعیین میشود؛ سلاحهای هستهای در درجه نخست برای بازداشتن دیگر قدرتهای هستهای وجود دارند.
تفکر استراتژیک رژیم صهیونیستی متغیر متفاوتی را مطرح میکند.
این در حالی است که زرادخانه هستهای رژیم صهیونیستی تقریبا بهطور کامل خارج از مقررات بینالمللی قرار دارد؛ رژیم صهیونیستی امضاکننده پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای نیست و تاسیسات هستهای آن مشمول همان رژیمهای بازرسی که بر بیشتر کشورهای دیگر حاکم است، نیستند.
این یک وضعیت نادر در امنیت جهانی ایجاد میکند: یک بازیگر مسلح به سلاح هستهای که تواناییها و دکترین آن تا حد زیادی از بررسیهای بینالمللی محافظت میشود.
در حالی که جهان دههها بر جلوگیری از گسترش سلاحهای هستهای در نقاط مختلف غرب آسیا تمرکز کرده، تنها زرادخانه هستهای موجود در منطقه تا حد زیادی غیرقابل بحث باقی مانده است.
رویدادهای اخیر در غزه نیز پرسشهای دشواری را در مورد آستانههای تشدید تنش مطرح میکند؛ از اکتبر ۲۰۲۳ (مهر ۱۴۰۲) عملیات نظامی رژیم صهیونیستی در غزه منجر به قتلعام دهها هزار فلسطینی و تخریب تقریبا کامل بسیاری از زیرساختهای این سرزمین شده است؛ تمام محلهها با خاک یکسان شدهاند؛ بیمارستانها، مدرسهها و زیرساختهای غیرنظامی بارها مورد حمله قرار گرفتهاند.
مقیاس تخریب باعث شده است که بسیاری از سازمانهای حقوق بشر و محققان حقوقی این عملیات را نسلکشی توصیف کنند.
شدت بمباران فوقالعاده بوده است؛ برخی از تحلیلگران نظامی تخمین میزنند که قدرت انفجاری که در مراحل اولیه جنگ به غزه وارد شده، به تنهایی چندین برابر بازده انفجاری بمب اتمی هیروشیما بوده است.
این مقایسه به معنای برابری بین سلاحهای هستهای و متعارف نیست؛ ویرانی یک انفجار هستهای بسیار بیشتر خواهد بود، اما این موضوع نکتهی مهمی را در مورد میزان نیرویی که سران صهیونیست حاضر به استفاده از آن بودهاند، زمانی که معتقدند امنیت داخلی در خطر است، آشکار میکند.
عامل دیگری که بهندرت در مباحث استراتژیک مورد بحث قرار میگیرد، فضای سیاسی درون خود اراضی اشغالی است؛ کابینه فعلی رژیم صهیونیستی بهطور گسترده بهعنوان تندروترین کابینه در تاریخ مجعول این رژیم توصیف میشود، با وزرایی که آشکارا از مواضع افراطی در قبال فلسطینیها و دشمنان منطقهای حمایت میکنند.
در عین حال، جمعیت اراضی اشغالی در سالهای اخیر دستخوش تغییرهای سیاسی قابل توجهی شده و حمایت از سیاستهای افراطگرایانهتر و نظامیتر رو به افزایش است؛ این امر آستانه آنچه را که میتوان بهعنوان یک «تهدید وجودی» تلقی کرد، حتی پایینتر میآورد.
همهی اینها باید بقیه کشورهای هستهای و نهادهای بینالمللی که وظیفه جلوگیری از یک فاجعه هستهای را بر عهده دارند، نگران کرده و به اقدام وادارد.
