به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس
در پی افزایش گزارشهای مردمی از مشاهده یک قلاده پلنگ در حاشیه شمالی شهر شهمیرزاد استان سمنان، نیروهای حفاظت محیط زیست این استان با همکاری دامپزشکان حیاتوحش موفق شدند یک پلنگ نر ششساله را بهصورت زندهگیری کنترل و به مرکز نگهداری منتقل کنند. این اقدام پس از چند شب حضور مداوم این گونه ارزشمند در محدوده شهری و با هدف پیشگیری از بروز حادثه برای شهروندان و خود حیوان انجام شد.به گفته مسئولان محیط زیست، این پلنگ طی روزهای اخیر بارها در نزدیکی مناطق مسکونی و باغات اطراف شهمیرزاد مشاهده شده بود.
کاهش ترس طبیعی حیوان از انسان و نزدیک شدن آن به سکونتگاهها، زنگ خطر بروز تعارض جدی میان انسان و حیاتوحش را به صدا درآورد؛ مسئلهای که در سالهای اخیر در بسیاری از استانهای کشور رو به افزایش گذاشته است.پس از تشکیل تیم تخصصی شامل کارشناسان اکولوژی، محیطبانان و دامپزشکان حیاتوحش، عملیات زندهگیری با استفاده از روشهای علمی، بدون وارد آمدن آسیب به حیوان انجام شد.
بررسیهای اولیه نشان میدهد این پلنگ از نظر ظاهری، وضعیت دندانها، تنفس و ضربان قلب در شرایط مطلوبی قرار دارد، اما طبق پروتکلهای حفاظتی، آزمایشهای تکمیلی و در صورت نیاز تصویربرداریهای تشخیصی نیز برای اطمینان از سلامت کامل آن در حال انجام است.سعید یوسفپور، مدیرکل حفاظت محیط زیست استان سمنان میگوید که این پلنگ هماکنون در یکی از مراکز نگهداری تحت نظر ادارهکل حفاظت محیط زیست استان سمنان قرار دارد و تصمیمگیری درباره رهاسازی مجدد در طبیعت یا اتخاذ اقدامات مدیریتی دیگر پس از پایان بررسیهای تخصصی صورت خواهد گرفت.
کارشناسان معتقدند حضور پلنگها در حاشیه شهرها ریشه در چند عامل اصلی دارد: کاهش طعمه طبیعی در زیستگاهها، تخریب زیستگاهها، گسترش جادهها و سکونتگاههای انسانی و همچنین خشکسالیهای متوالی که منابع غذایی و آبی حیاتوحش را محدود کرده است. مهدی کاویانی، کارشناس حیاتوحش، میگوید که پلنگ گونهای بسیار قلمروطلب است و وقتی منابع غذایی در زیستگاه اصلیاش کاهش پیدا میکند، ناچار به نزدیک شدن به مناطق انسانی میشود.
حضور این پلنگ در شهمیرزاد نشانهای هشداردهنده از فشار فزاینده بر زیستگاههای طبیعی منطقه البرز شرقی است.سابقه حضور پلنگ ایرانی در سمناناستان سمنان یکی از مهمترین زیستگاههای پلنگ ایرانی در کشور محسوب میشود. رشتهکوههای البرز و مناطق کوهستانی شهمیرزاد، مهدیشهر و منطقه حفاظتشده پرور از کانونهای اصلی حضور این گونه در مرکز ایران بهشمار میروند. با این حال، طی دو دهه گذشته توسعه راهها، معدنکاری، افزایش جمعیت انسانی و کاهش پوشش گیاهی، زیستگاههای این گونه در معرض تهدید جدی قرار گرفته است.
بر اساس آمارهای غیررسمی، جمعیت پلنگ ایرانی در ایران نسبت به سه دهه پیش بهطور چشمگیری کاهش یافته و هر مورد تعارض میتواند ضربهای جدی به بقای این گونه در معرض خطر وارد کند.کارشناسان محیط زیست تأکید دارند که تصمیم نهایی درباره این پلنگ باید بر اساس نتایج بررسیهای سلامت، وضعیت قلمرو طبیعی و امکان بازگشت ایمن به زیستگاه اتخاذ شود. در صورت تأمین امنیت غذایی و حفاظتی منطقه، رهاسازی کنترلشده بهترین گزینه خواهد بود؛ در غیر این صورت ممکن است نیاز به جابهجایی به منطقهای امنتر احساس شود.
