ونزوئلا؛ میدان جدید جدال انرژی و قدرت

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس

در پی حملات اخیر ارتش آمریکا به کشتی‌های ونزوئلایی، بار دیگر تنش‌های میان واشنگتن و کاراکاس به صدر اخبار جهانی بازگشته‌ است؛ تنش‌هایی که فراتر از آن‌چه در ظاهر به‌عنوان «مبارزه با قاچاق مواد مخدر» معرفی می‌شود، به نبردی تمام‌عیار بر سر نفت، مهاجرت، نفوذ منطقه‌ای و آینده نظم جهانی گره خورده‌اند.تحلیل‌گران بر این باورند که اقدامات اخیر دولت آمریکا صرفاً در چارچوب یک عملیات امنیتی محدود قابل تفسیر نیست، بلکه بخشی از راهبردی بزرگ‌تر برای تضعیف یا حتی براندازی دولت قانونی نیکولاس مادورو است؛ راهبردی که در دل خود تلاش برای مهار نفوذ روزافزون روسیه و چین در آمریکای لاتین را نیز جای داده‌ است.

ونزوئلا؛ میدان جدید جدال انرژی و قدرت

تحولات جاری در کارائیب در بستری از رقابت‌های ژئوپلیتیک رخ می‌دهد؛ جایی که ونزوئلا با دارا بودن بزرگ‌ترین ذخایر نفتی اثبات‌شده در جهان و منابع سرشار گاز و طلا، به مهره‌ای تعیین‌کننده در رقابت میان قدرت‌های بزرگ جهانی بدل شده‌ است.در حالی‌که روسیه همکاری‌های نظامی خود با دولت مادورو را افزایش داده و از طریق شرکت‌های نفتی خود مسیرهایی برای دور زدن تحریم‌های آمریکا باز کرده، چین نیز میلیاردها دلار سرمایه‌گذاری مستقیم در زیرساخت‌های نفتی این کشور انجام داده و نفت خام ونزوئلا را به‌عنوان وثیقه بدهی‌های بلندمدت خود دریافت می‌کند.این هم‌پوشانی منافع، ونزوئلا را به نقطه تقاطع استراتژیک میان سه قدرت جهانی تبدیل کرده است؛ جایی که هرگونه تحرک نظامی از سوی واشنگتن می‌تواند پیامدهایی فراتر از منطقه، و حتی جهانی، به دنبال داشته باشد.

ضربه به نفت ونزوئلا؛ هدف اصلی واشنگتن

دکتر اسماعیل ترکی، استاد علوم سیاسی، معتقد است حملات اخیر نیروی دریایی آمریکا به کشتی‌های ونزوئلایی چیزی فراتر از تلاش برای مقابله با مواد مخدر است. وی می‌گوید: این حملات بخشی از راهبردی هدفمند برای تضعیف دولت ونزوئلا و بازگرداندن آن به مدار سیاست‌های واشنگتن است.ترکی تأکید می‌کند که کنترل منابع عظیم انرژی ونزوئلا و کاهش نفوذ دولت مادورو در بازارهای جهانی، از اهداف کلیدی سیاست‌گذاران آمریکایی به‌شمار می‌رود. وی با اشاره به سابقه‌ تاریخی آمریکا در استفاده ابزاری از جنگ با مواد مخدر در آمریکای لاتین، اضافه می‌کند: اتهام‌زنی به مقامات کاراکاس درخصوص قاچاق مواد، دستاویزی است تا واشنگتن بتواند به‌صورت مستقیم وارد میدان شود و با تحرکات نظامی، پیام‌هایی بازدارنده برای چین و روسیه بفرستد.

بازار انرژی و سیاست مهاجرت؛ دوگانه فشار واشنگتن

از نگاه تحلیل‌گران، در پس اقدامات آمریکا نه تنها موضوع انرژی بلکه بحران مهاجرت نیز نقش کلیدی دارد. در سال‌های اخیر، ونزوئلا با یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های مهاجرتی جهان مواجه شده که آثار آن تا مرزهای جنوبی آمریکا نیز کشیده شده‌ است. از این‌رو، سیاست‌گذاران آمریکایی، تغییر در ساختار سیاسی و اقتصادی ونزوئلا را راه‌حلی برای کاهش این بحران تلقی می‌کنند.ترکی در این زمینه توضیح می‌دهد: واشنگتن بر این باور است که تضعیف اقتصادی ونزوئلا، همراه با ضربات نظامی محدود، می‌تواند باعث فروپاشی تدریجی ساختار کنونی شود؛ اتفاقی که به‌زعم آن‌ها شاید راه را برای بازگشت مهاجران و احیای نظم آمریکایی در منطقه هموار کند.

نفت، ابزار قدرت ونزوئلا در برابر تحریم‌ها

در سوی دیگر، دکتر هیام القزاز، پژوهشگر روابط بین‌الملل، معتقد است که دولت ترامپ در دوره دوم خود تلاش دارد با اعمال فشارهای چندجانبه، مسیر بازگشت شرکت‌های آمریکایی به بازار نفت ونزوئلا را هموار کند. او با اشاره به ضربات اخیر به شناورهای ونزوئلایی می‌گوید: ادعای مبارزه با مواد مخدر بیشتر شبیه یک پوشش رسانه‌ای است. واقعیت آن است که آمریکا به‌دنبال کنترل منابع انرژی ونزوئلا و ایجاد موازنه‌ای جدید در منطقه است.به گفته القزاز، چین و روسیه در سال‌های اخیر با سرمایه‌گذاری‌های هدفمند، ونزوئلا را به شریک راهبردی خود در حوزه انرژی تبدیل کرده‌اند؛ وضعیتی که از نگاه واشنگتن تهدیدی مستقیم برای برتری تاریخی آن در نیم‌کره غربی محسوب می‌شود.او اضافه می‌کند: کنترل منابع انرژی ونزوئلا، نه تنها به آمریکا امکان می‌دهد بازار نفت را بازتنظیم کند، بلکه می‌تواند به ابزار جدیدی برای مهار نفوذ اقتصادی چین در آمریکای لاتین تبدیل شود.

بحران فراتر از کاراکاس

تحلیل‌گران بر این باورند که تحولات اخیر در سواحل کارائیب تنها نقطه‌ای از یک صفحه بزرگ‌تر هستند؛ صفحه‌ای که بر روی آن نبردی چندوجهی میان سه قدرت بزرگ در جریان است. روسیه در تلاش است نشان دهد که قادر است خارج از محدوده سنتی نفوذش، آمریکا را به چالش بکشد، در حالی‌که چین از طریق ابزار انرژی در حال تقویت جایگاه ژئوپلیتیک خود در غرب کره زمین است.در این میان، ونزوئلا با تکیه بر منابع عظیم طبیعی خود، به بازیگری فعال و تأثیرگذار در معادلات جهانی تبدیل شده است؛ کشوری که با وجود فشارها و تحریم‌های گسترده، همچنان یکی از نقاط کانونی در نظم انرژی و سیاست بین‌الملل به‌شمار می‌رود.