سیاست احتمالی ترامپ در قبال ایران

هفته نامه اکونومیست استدلال می‌کند که دونالد ترامپ پیش از مراسم تحلیف خود به برقراری آتش‌بس و مبادله گروگان‌ها در غزه کمک کرده است و با از بین بردن تابوها تلاش کرده است کنترل گرینلند را به‌دست آورد. دور دوم ریاست جمهوری او نه‌تنها ساختارشکنانه‌تر از دور اول خواهد بود، بلکه جایگزین دیدگاهی از سیاست خارجی می‌شود که از جنگ دوم جهانی بر آمریکا حاکم بوده است.

از منظر اکونومیست، درحالی که رهبران آمریکا استدلال می‌کنند که  قدرت آن‌ها با مسوولیت دفاع از جهانی پایدارتر که بر پایه دموکراسی، مرزهای تثبیت شده و ارزش‌های جهانی بنا شده است همراه است، ترامپ ارزش‌ها را کنار می‌گذارد و بر انباشت و استفاده از قدرت تمرکز خواهد شد. رویکرد او در سه درگیری خاورمیانه، اوکراین و جنگ سرد آمریکا با چین، آزمایش و تعریف خواهد شد؛ هر کدام از این موارد نشان می‌دهد که او چگونه با استفاده از روش‌های غیرمتعارف، انباشت نفوذ و بهره‌برداری از آن، و اعتقاد به این‌که قدرت به‌تنهایی می‌تواند صلح را برقرار کند به سمت گسست از رویکرد دهه‌های اخیر حرکت خواهد کرد.

خاورمیانه؛ آزمون پیش‌بینی ناپذیری ترامپ

خاورمیانه، استعداد او را برای غیرقابل پیش‌بینی بودن نشان می‌دهد. اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها در نهایت درباره غزه به توافق رسیدند چراکه او با تهدید اینکه در صورت شکست مذاکرات «جهنم به پا خواهد شد» برای توافق ضرب الاجل اعلام کرد. توافق‌نامه‌های ابراهیم که در دوره اول ریاست‌جمهوری او امضا شدند، نشان می‌دهند که او از آزادی گروگان‌ها برای پیشبرد توافقی میان اسرائیل و عربستان سعودی استفاده خواهد کرد، توافقی که او آن را مسیر دستیابی به رفاه و جایزه صلح نوبل می‌داند. متحدان ایران در غزه، لبنان و سوریه سرکوب شده‌اند و ممکن است ایران نیز آماده توافق باشد.

با اینحال، سرزمین سه دین توحیدی آزمونی سخت خواهد بود برای اینکه آیا مردم واقعا حاضرند باورها و اعتراضات خود را برای دستیابی به رفاه کنار بگذارند. افراط‌گرایان در هر دو سوی اسرائیلی و فلسطینی بارها با استفاده از خشونت برای بی‌اعتبار کردن مرکزگرایان عمل‌گرا، برنامه‌های صلح را وتو کرده‌اند و جناح راست اسرائیل خواهان الحاق اراضی فلسطینی است. اگر تندروها در ایران در مسیر ترامپ قرار بگیرند، چه خواهد شد؟