به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس ،
بازی اصلاحطلبان با اصطلاح «وفاق ملی» یکی از موارد برخورد شرایطی و منفعتطلبانه با موضوعات مهم سیاسی است. وفاق ملی از جمله شعارهای رئیس جمهوری است که سعی کرده در کابینه خود برای حضور سلائق سیاسی مختلف به آن جامه عمل بپوشاند.اما جریان اصلاحات بر اساس منافع جناحی خود سعی میکند این کلمه را دستاویزی برای رسیدن به اهداف سیاسی خود قرار دهد. هر روز اصلاح طلبان بر اساس شرایطی که در آن قرار دارند تعریف جدیدی از وفاق ملی ارائه میدهند. یک روز در بحبوحه انتخابات برای جذب آرای مردمی با صدای بلند دم از وفاق ملی میزنند و روز دیگر در زمان معرفی کابینه با سهم خواهی خاصی وفاق ملی را به طور کل مردود شمرده و مطرح میکنند که این مسئله اصلا وجود خارجی ندارد و بیهوده در کتابهای سیاسی به آن پر و بال دادهاند و روز دیگر در زمان بررسی صلاحیت وزرای پیشنهادی با همین اصطلاح سیاسی به مجلس فشار میآورند که وفاق ملی به این معناست که همه اعضای کابینه رای آورده و به طور جمعی مورد تایید خانه ملت قرار گیرند.

وقتی لیست اعضای کابینه پیشنهادی پزشکیان رسانهای شد اصلاح طلبان با فشار بر دولت سعی کردند که نیروهای خاص خود را با اسامی غیر اصلاح طلب جایگزین کنند. از این رو بود که از اصل منکر بحث وفاق ملی شدند. برخی با کنایه نسبت به رئیس جمهور اعلام کردند که قرار بود صدای بیصدایان شوید اما خودتان نیز بی صدا شدید.

یکی از روزنامههای اصلاح طلب نیز اعلام کرد که دولت وفاق ملی، تعاونی نیست و روزنامه دیگر عنوان کرد که کابینه وفاق ملی یک تعارف سیاسی بود که اطرافیان آقای پزشکیان مطرح کردند وکابینه حاصل زورآزمایی و نه وفاق ملی است و در دنیا نیز کابینه ائتلافی میان احزاب شکل میگیرد.

اما پس از شروع فرآیند بررسی صلاحیت وزرای پیشنهادی دولت چهاردهم اصلاحطلبان رویه دیگری پیش گرفتند و در همین راستا «الیاس حضرتی» فعال اصلاحطلب عنوان کرد که «انتظار میرود مجلس با نگاه به مصالح ملی با رای اعتماد به کلیه کابینه پیشنهادی به راهبرد وفاق ملی لبیک بگوید.» به دنبال وی برخی از اصلاحطلبان دیگر نیز همین خواسته را از مجلس ابراز کردند.

اعضای این جریان سیاسی که گویی ابزاری جدید برای پیشبرد اهداف سیاسی خود پیدا کردهاند سعی میکنند هر موضوع جناحی و سیاسی را به مسئله وفاق ملی وصله و پینه کنند و از درون آن منافع خود را حاصل کنند. نمونه این موضوع نیز درخواست جدید «آذرمنصوری» رئیس جبهه اصلاحات است که وفاق ملی را بدون رفع حصر سران فتنه ناکام خوانده است.
.jpg)
اصلاحطلبان اما موارد اولیه وفاق ملی را رعایت نکرده و با منتقدان به تندی برخورد میکنند. این رفتار تا جایی بود که «محمد جواد آذری جهرمی» وزیر ارتباطات دولت روحانی طی یادداشتی در کانال تلگرامیاش نوشت: «تذکری مصلحانه به خودم و عزیزان همراهِ دولت چهاردهم: وفاق ملی، با به سخره گرفتن رسانهای سخنان عدهای که با نگرش ما مخالفند، امکانپذیر نیست. اگر رفتار حذفی موثر بود تا الان پاسخ داده بود. ضرورت دارد همه با هم گفتوگو کنند. راه وفاق ملی، از گفتوگو میگذرد. گفتوگو با مناظره و جدل متفاوت است!»

این رفتار دستمالی شده با اصطلاحات مختلف سیاسی که در در دورههای گذشته نیز انجام شده است، تبعات خطرناک و هشدارآمیزی را به دنبال دارد. اول اینکه این اصطلاحات که مورد توجه دورههای مختلف قرار میگیرد و اغلب به سبب شرایط سیاسی اجتماعی کشور مطرح میشود کم کم به یک امر سیاسی در دوره خود تبدیل شده و مردم نیز نسبت به اجرای آن امیدوار میشوند اما برخوردهای گترهای و بهم ریخته سبب میشود که کم کم بعضا رویکردهای سیاسی به جای اجرای صحیح و ایجاد ظرفیت به مشکل و معضلی برای کشور تبدیل شوند. همچنین عدم تحقق چنین عواملی در آینده سبب نوعی بدبینی اجتماعی نسبت به رویکردهای آینده میشود.
.jpg)
نکته قابل توجه در رویکرد و نوع برخورد اصلاحطلبان با اصطلاحات روزآمد و مثبت سیاسی این است که بعضا آنقدر برخوردی منفی با این مقولهها میکنند که این موارد را از معنا و ظرفیت خود تهی کرده و به یک موضوع لوث و بی سروسامان تبدیل میکنند. این موضوع بعدها در فضای سیاسی کشور باعث تهی شدن مبانی سیاسی شده و در بلندمدت باورمندی اجتماعی و اعتماد جامعه را سلب میکند و سد راهی بر سر تحقق این موارد میشود.با این حال آنچه مثبت ارزیابی می شود اقدام دولت خارج از قیل و قالهای سیاسی است و دولت پزشکیان در این امر سعی کرده صادقانه به شعار خود عمل کند و مجلس نیز وظایف خود را بر اساس قانون عمل میکند و باید منتظر نتیجه بررسی صلاحیت وزرای پیشنهادی دولت باشیم.



