به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل ازکیهان،
این مطلب را حسین قاضیان، (متهم خارجنشین پرونده نظرسنجیسازی و فروش اطلاعات به بیگانگان) در پاسخ به ادعای عباس عبدی گفته است.
عباس عبدی گفته بود: در انتخابات پیشبینی میکردم که تغییراتی در راه است و این تغییرات مترصد یک فرصت است. سیستم سیاسی ایران از سال ۱۳۹۶ پروژه یکدستسازی را در نظر داشت ولی در سال ۱۳۹۸ در انتخابات مجلس خود را بروز داد و این پروژه را در سالهای 98، 1400 و 1402 بهطور کامل اجرائی کرد، اما این پروژه به دلایل متعددی شکست خورد.
به نظر من سیستم سیاسی ایران بعد از اسفند ۱۴۰۲ به این نتیجه رسیده بود که باید تغییری در سیاست انتخاباتی خود ایجاد کند و فضا را به گذشته بازگرداند، اما با این تفاوت که برخلاف سالهای ۷۶ و ۹۲ اینبار آگاهانه این تصمیم را گرفته است. این تازه آغاز یک راه است و هیچ گارانتی هم برای موفقیت آن وجود ندارد.
به نظر من سیستم سیاسی ایران بعد از اسفند ۱۴۰۲ به این نتیجه رسیده بود که باید تغییری در سیاست انتخاباتی خود ایجاد کند و فضا را به گذشته بازگرداند، اما با این تفاوت که برخلاف سالهای ۷۶ و ۹۲ اینبار آگاهانه این تصمیم را گرفته است. این تازه آغاز یک راه است و هیچ گارانتی هم برای موفقیت آن وجود ندارد.
اما حسین قاضیان که در دوران ریاست جمهوری خاتمی، مشاور اجتماعی وی بود و در سالهای اخیر با شبکه صهیونیستی اینترنشنال همکاری میکند، با رد ادعای عبدی گفته است: الان دو واقعیت روی زمین است، اول کسانی که رای ندادند (۵۰ درصد در دور دوم) و دوم گروهی که به آقای پزشکیان رای دادند.
صحنه بازی و کشمکش و جدال آینده بین این دو واقعیت است و باید دید چه نیروی سیاسی میتواند واقعیت روی زمین کسانی که رای ندادند را تصاحب کند و بگوید که این گروه به فلان دلایل رای ندادند. اگر چنین فرآیندی رخ دهد و یک نیروی سیاسی و اجتماعی بتواند به این ۵۰ یا ۶۰ درصد معنایی بدهد و آنها این معنا را خریداری کنند، آنوقت این نیروی سیاسی صاحب این واقعیت 50-60درصدی میشود.
تاکنون چنین حرکتی را مشاهده نکردیم. از طرفی کسانی که از آقای پزشکیان حمایت کردند باید نشان دهند که کارهایی که میخواستیم را انجام دادیم و از پس آن بر آمدیم. این گروه نیز در سمت دیگر بازی هستند.
بنابراین تاکنون هیچکدام از طرفین نشان ندادند و آینده تا حد زیادی این وضعیت را روشن میکند. اما حرف آقای عبدی این است که حکومت به سمت یکدستسازی رفته و حالا متوجه شده یکدستسازی مشکلات را حل نمیکند و یک فرآیند بیپایان است و حالا میخواهد جلوی این یکدستی را بگیرد و بنابراین موقعیت مناسبی است. اما مناسب برای چه چیزی است؟
صحنه بازی و کشمکش و جدال آینده بین این دو واقعیت است و باید دید چه نیروی سیاسی میتواند واقعیت روی زمین کسانی که رای ندادند را تصاحب کند و بگوید که این گروه به فلان دلایل رای ندادند. اگر چنین فرآیندی رخ دهد و یک نیروی سیاسی و اجتماعی بتواند به این ۵۰ یا ۶۰ درصد معنایی بدهد و آنها این معنا را خریداری کنند، آنوقت این نیروی سیاسی صاحب این واقعیت 50-60درصدی میشود.
تاکنون چنین حرکتی را مشاهده نکردیم. از طرفی کسانی که از آقای پزشکیان حمایت کردند باید نشان دهند که کارهایی که میخواستیم را انجام دادیم و از پس آن بر آمدیم. این گروه نیز در سمت دیگر بازی هستند.
بنابراین تاکنون هیچکدام از طرفین نشان ندادند و آینده تا حد زیادی این وضعیت را روشن میکند. اما حرف آقای عبدی این است که حکومت به سمت یکدستسازی رفته و حالا متوجه شده یکدستسازی مشکلات را حل نمیکند و یک فرآیند بیپایان است و حالا میخواهد جلوی این یکدستی را بگیرد و بنابراین موقعیت مناسبی است. اما مناسب برای چه چیزی است؟
قاضیان همچنین میگوید: روی کار آمدن آقای پزشکیان برای عدهای این تصور را به وجود آورد که حکومت میخواهد از یکدستسازی دست بردارد، اما گواه این مطلب نیست چراکه ایشان فرد خیلی متفاوتی از کسانی که تاکنون حکومت میکردند نیست و خود را اصلاحطلب نمیداند و ایده و زبان او نیز با اصلاحطلبان دهه هفتاد فرق کرده است.
اگر اصلاحطلبان از اصلاحات دهه هفتاد دست برداشتند که به نظر اینگونه میرسد، این راه درستی است که در پیش گرفتند اما اگر کماکان میخواهند به ایدههای اصلاحطلبی وفادار بمانند، نهتنها آقای پزشکیان معرف این ایده نیست بلکه با فرض اینکه جلوی یکدستسازی حکومت را بگیریم هم ایده درستی نیست و به همین دلایل فکر میکنم هم صحنه انتخابات گواه رویکرد جدیدی نیست و هم حکومت نمیخواهد دست از اولویت خود بردارد.
اگر اصلاحطلبان از اصلاحات دهه هفتاد دست برداشتند که به نظر اینگونه میرسد، این راه درستی است که در پیش گرفتند اما اگر کماکان میخواهند به ایدههای اصلاحطلبی وفادار بمانند، نهتنها آقای پزشکیان معرف این ایده نیست بلکه با فرض اینکه جلوی یکدستسازی حکومت را بگیریم هم ایده درستی نیست و به همین دلایل فکر میکنم هم صحنه انتخابات گواه رویکرد جدیدی نیست و هم حکومت نمیخواهد دست از اولویت خود بردارد.
