به گزارش پایگاه خبری حامیان ولایت؛ دختر بچه ٤، ٥ ساله روی صندلی سینما مچاله نشسته و از شدت ترس خرس عروسکیاش را جلوی صورت و چشم هایش گرفته است، اما در دوسوی او پدر و مادرش با صورتهایی هیجان زده بی توجه به کودک و ترسهایش به تماشای فیلم نشسته و ادامه میدهند؛ سالن سینمای پردیس زندگی پر از تماشاچیانی است که برای دیدن فیلم لانتوری آمدهاند و در بین آنها تعدادی کودک و نوجوان دیده میشود؛ کودکانی که با پایان فیلم به خوبی میشد ترس را در چهرههایشان دید؛ آنها که در تمام فیلم و به خصوص ٢٠ دقیقه پایانی صحنههای پر از خشونتی را شاهد بودند که به نظر نمیرسد هیچ کارشناسان جامعهشناسی، روانشناسی و... آنها را برای کودکان و نوجوانان مناسب بداند؛ صحنههایی مانند چاقو و قمهکشی، زورگیری، روسپیگری، اسیدپاشی، قصاص و...
جدای از اینکه فیلم لانتوری فیلم خوبی است یا نه که منتقدان باید درباره آن صحبت کنند و اینکه چرا لانتوری تا این اندازه مورد توجه قرار گرفته است که در یک هفته گذشته فروش بیش از یک میلیارد تومانی را رد کرده و پر مخاطبترین فیلم جشنواره فجر بوده است؛ درباره اکران این فیلم نکات تامل برانگیزی وجود دارد که به نظر میرسد باید مسوولان فرهنگی کشور، سازندگان فیلم و تماشاچیان به آن توجه کنند:
١- چرا برای این فیلم و تماشای آن برای کودکان و نوجوانان محدودیتهای قانونی و سنی در نظر گرفته نشده است؟ مثلا ١٨+؛ چرا مسوولان سینماها و گیشهها به خانوادهها تذکری درباره موضوع فیلم نمیدهند و مانع حضور کودکان و نوجوانان در سالنهای سینما نمیشوند؟ چرا عوامل فیلم به خصوص تهیه کننده در پوسترهای فیلم، تبلیغات سردرسینماها، سایتهای بلیتفروشی و به خصوص شروع فیلم هیچ هشداری نسبت به موضوع فیلم نمیدهند و اعلام نمیکنند که تماشای این فیلم برای گروه سنی ١٦+ یا ١٨+ توصیه نمیشود یا حتی ممنوع است؟ البته به صورت محدود در تبلیغات ماهوارهای فیلم اشارهای به این موضوع شده ولی واقعیت این است که نشان دادن صحنههای هیجانانگیز در تیزرهای ماهواره باعث شده این هشدار چندان که باید و شاید از سوی مخاطبان دیده نشود.
٢- چرا پدر و مادرها کودکان خردسال و نوجوان خود را به تماشای فیلمی میبرند که سرتاسر آن خشونت را عریان و بیپروا به تصویر میکشد و حدود ٢٠ دقیقه بارها صورت اسیدپاشی شده زنی را (اگرچه که گریم است و سینمایی) نشان میدهد؟ پدری که کودک پنج ساله خود را به سینما برای تماشای لانتوری آورده بود میگفت کسی نبوده تا فرزندش را در خانه نگهدارد؛ پدر دیگری که فرزند نوجوانش در هنگام پخش فیلم بارها جلوی چشمش را میگرفت و از ترس فریاد میزد، به فرزندش میگفت با موبایلش بازی کند تا فیلم تمام شود و مادر کودکی با تمام شدن فیلم و در پاسخ به اینکه چرا کودکش را به تماشای این فیلم آورده، پاسخ داد: «حقش هست، دایم میگفت من را به سینما ببرید» و....
آیا پدرو مادرها نباید به این فکر کنند که فرزندانشان را به تماشای چه فیلمی میبرند و نباید پیش از فیلم درباره موضوع آن تحقیق کنند؟ آیا وقتی پدری یا مادری در سینما دید که صحنه زورگیری به نمایش درآمد یا اسیدپاشی پخش شد نباید فرزندش را از سینما بیرون ببرد؟ آیا اینکه کسی نیست بچه را در خانه نگهدارد توجیه بردن کودک به فیلمی است که خشونت را عریان به تصویر میکشد؟ آیا پدر و مادر این کودکان به تاثیرات مخرب این فیلمها در ذهن و آینده زندگی کودکشان فکر میکنند و اینکه ذهن کودکشان صفحهای زیبا و خالی است که با تماشای این صحنهها خطهای تیره و عمیقی روی آن نقش میبندد که پاک کردن آن به این سادگیها نیست؟
جامعه ایران این روزها چه قبول کنیم چه نه، شاهد رشد انواع خشونت است و متاسفانه سن ارتکاب به جرم و بزه نیز در جامعه ما روزبهروز درحال پایین آمدن است؛ فقط کافی است به اخبار خودکشی دانشآموزان، اعتیاد کودکان، آمار کودکان زندانی در کانون اصلاح و تربیت، قتل توسط کودکان و... نگاهی بیندازید؛ آیا دیدن زودهنگام خشونت و نقش بستن آن در ذهن کودکان و نوجوانان نمیتواند آثار تخریبگر و ویرانکنندهای در آینده آنها داشته باشد؟ آیا تماشای این تصاویر از سوی گروههای سنی اینچنینی نمیتواند خود رواجدهنده خشونت باشد؟
فقط برای لحظهای به کودکی فکر کنید که در سالن سینما خرس عروسکیاش را جلوی صورتش گرفته بود تا اسیدپاشی و قصاص اسیدپاش را نبیند؛ و به این فکر کنید که کودک شبهای گذشته را چگونه صبح کرده است؟
منبع : روزنامه اعتماد
