به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از کیهان ، طی هفتههای اخیر، در شبکه نمایش خانگی هم کاهش افت شدید کیفی آثار هستیم و هم محتوای مبتذل و سخیف در آنها بیداد میکند. از سریالهایی چون «نیوکمپ» و «سرگیجه» و... -که زباله به تمام معنا هستند- گرفته تا رئالیتیشوهایی چون «تی ان تی»، «دست به مهره»، «ناتو»، «ارتش سری» و... گویی نمایشهایی برای تخریب سبک زندگی ایرانی/اسلامی و ترویج سبک زندگی اباحهگر و بیبند و بار هستند.
یکی از عوامل موثر بر ترویج خشونت و موضوعات غیراخلاقی در محصولات پلتفرمها این است که برخی از این سریالها با سرمایههای مشکوک و آلوده تولید میشوند. اساسا سرمایهداری غیرتولیدی و رانتی و برخوردار از منابع مالی ناسالم، موجب بازتولید خشونت و ابتذال اخلاقی در جامعه میگردد.
با توجه به اینکه در شبکه نمایش خانگی سود اقتصادی بر هر چیزی ارجح است و بعضا اهداف سیاسی هم پشت کارها وجود دارد رفتن به سمت ابتذال و ناهنجاریها در اینگونه سریالها قابل پیشبینی بود. به خاطر غلبه سرمایه سالاری در شبکه نمایش خانگی، نمیتوان انتظار بازتولید فرهنگ فاخر و متعالی را در آن داشت.
در همان نخستین سریالها و برنامههایی که وارد شبکه نمایش خانگی شدند هم رویکرد به هنجارگریزی وجود داشت. اما هر چه جلوتر آمدیم این وضعیت غلیظتر شد. طوری که امروز میبینیم پلتفرمهای اکرانکننده سریالها و سازندگان آثار در شبکه نمایش خانگی برای جلب مشتری، دست به هر کاری میزنند.
یکی از عوامل موثر بر ترویج خشونت و موضوعات غیراخلاقی در محصولات پلتفرمها این است که برخی از این سریالها با سرمایههای مشکوک و آلوده تولید میشوند. اساسا سرمایهداری غیرتولیدی و رانتی و برخوردار از منابع مالی ناسالم، موجب بازتولید خشونت و ابتذال اخلاقی در جامعه میگردد.
مصداق بارز این موضوع نیز، پیدا شدن سر و کله برخی اختلاسگرها و دارندگان پولهای آلوده به عنوان حامی مالی سریالهایی است که اتفاقا طرح عادی سازی ناهنجاریهای اخلاقی و عشقهای چند ضلعی در آنها حرف اول را میزند.
برخی روزنامهها و رسانههای منتسب به بعضی احزاب هم مدافع سرسخت این جریان ابتذال در حوزه فرهنگ و هنر هستند. البته باید اهداف سیاسی را هم اضافه کرد. همه میدانیم که کار بعضی از جریانهای سیاسی با تضعیف فرهنگ عمومی پیش میرود. خیلی از فیلمسازهایی که قبلا روشنفکر و سیاسی بودند در سالهای اخیر به سمت هنجارستیزی و آسیب زدن به زیرساختهای تمدنی و فرهنگی رفتهاند. اگر هم دقت کنید، برخی روزنامهها و رسانههای منتسب به بعضی احزاب هم مدافع سرسخت این جریان ابتذال در حوزه فرهنگ و هنر هستند.
این میان، حقوق معنوی و فرهنگی مخاطب هدف دستبرد است. یعنی مخاطبی که به محصول داخلی اعتماد کرده و فکر میکند با پرداخت هزینه به سکوهای نمایش برخط فیلم و سریال در داخل کشور، محصول سالم و استاندارد دریافت میکند، به برنامهها و سریالهایی دست مییابد که بعضا ممکن است کنار خانوادهاش احساس شرمندگی کند و رفته رفته ذائقه و نگاه فرهنگیاش به سمت زوال میرود.
از این نظر، چنین فیلم و سریالهایی فقط به مخاطب آسیب نمیزنند بلکه به خود جریان تولید فرهنگ و هنر هم لطمه وارد میکنند. چون مخاطب عام و طالب سرگرمی را بدون اینکه خودش آگاه باشد به تماشای نوع نازلی از سریالها عادت میدهند و بعدا سریالهایی که از ارزش ساختاری و هنری بالاتری برخوردار هستند کمتر مورد توجه قرار میگیرند.
