دولت استعماری انگلستان در جایگاهی نیست که خود را طلبکار ملت ایران بدانند.

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از جهانیوز ، اخیرا "سایمون شرکلیف" سفیر انگلستان در ایران در جریان یک موضع گیری در جلسه ای با اعضای اتاق بازرگانی استان فارس، خبرساز شده است. وی در اظهاراتی عجیب که عاری از توجه به واقعیت های تاریخی و سیاسی هستند، گفته است: "به نظرِ منفی مردم ایران به انگلیس احترام می گذارم اما بدانید که مردم انگلیس هم همین حس را نسبت به ایران دارند."

شرکلیف در ادامه و در پاسخ به اعتراض حاضرین در جلسه به نقش مخرب دولت انگلستان در بر هم خوردنِ روابط تجاری دو کشور، همراهی آن با تحریم های آمریکا علیه ایران، و در عین حال اولویت دهیِ این کشور به غرض‌ورزی‌های سیاسی در مورد مسائل مرتبط با ایران به جای مناسبات اقتصادی، ادعا کرده که 90 درصد از تقصیرها در حوزه کاهش روابط اقتصادی دو کشور به عهده طرف ایرانی است!

در واقع اینطور به نظر می رسد که سایمون شرکلیف به عنوان یک دیپلمات، عاری از هرگونه حافظه تاریخی و سیاسی است و همچنان در دوران خیالی و توهمی امپراطوری بریتانیای کبیر سیر می کند.

در این چهارچوب بد نیست شماری از بزرگترین خیانت های تاریخی دولت انگلستان به ملت ایران را که صرفا هم محدود به دوران پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیست و سابقه ای کهن دارد را مرور کنیم. وقایعی که هرکدام از آن ها کافی است تا سفیر کنونیِ فراموشکار انگلیس در تهران را از خواب غفلت بیدار کند و در عین حال، سستیِ مفرط مواضع اخیر وی علیه ایران را آشکار سازد.

خیانت تاریخی انگلستان به ایران و جدا کردن افغانستان(در دوره قاجاریه)
نفودذ و خیانت های گسترده انگلیسی ها در سازوکارهای حکومتی ایران و در کنترل گرفتن برخی رجال مملکتی کشورمان در عهد قاجاریه، عملا زمینه را برای سیل قابل توجهی از خیانت های تاریخی آن ها به ملت ایران هموار کرد. در این راستا، به طور خاص کنشگری فعال و پشت پرده انگلیسی ها در انعقاد قرارداد خیانت بارِ پاریس در سال 1857 میلادی و جدا کردن افغانستان از ایران، یکی از نمودهای عینی دشمنی و عداوت و البته حیله گری انگلیسی ها علیه کشورمان است که عملا بخشی از خاک ایران را بر اساس طرح های استعماری این کشور(با همدستی عوامل داخلی نظیر میرزا آقا خان نوری)، از کشورمان جدا کرد.

ایجاد فرق ضاله با هدف ایجاد انحطاط دینی
انگلیسی ها سال هاست که هدف قرار دادنِ اعقادات دینی مردم کشورمان را جز یکی از اولویت های خود در قبال ایران تعریف کرده اند و اساسا بر این باور هستند که با تهی کردنِ اعتقادی ملت ایران می توان تا حد زیادی زمینه را جهت استعمار و بهره کشی از کشورمان فراهم کرد. از این منظر شاهد بوده ایم که فرق ضاله زیادی نظیر بابیت و بهائیت به طور خاص در عهد قاجار با مهندسی انگلیسی ها(بر اساس اسناد مختلف تاریخی) ایجاد شدند و حتی زعمایی نیز برای اَن ها تعریف شد تا شاید از این طریق بتوانند نوعی انحراف دینی و متعاقبا بی دینی را در کشورمان رواج دهند.

دستورکاری که البته با بیداری ملت ایران و البته علما و فقها و زعمای دینی کشورمان، تا حد زیادی خنثی شده و با آن مقابله شده است. در دوران معاصر نیز حمایت های همه جانبه انگلیسی ها از این فرق ضاله و جوسازی‌های گسترده رسانه ای و تبلیغانی علیه کشورمان حاکی از این مساله است که انگلستان همچنان پیگیری این دستورکار را جز اولویت های اصلی و مهم خود در رابطه با ایران می بیند و سعی دارد از این مساله به مثابه یک ابزار و اهرم علیه کشورمان استفاده کند.

تحمیل قراردادهای 1907 و 1919 به ایران
یکی دیگر از جلوه های عینی خیانت انگلستان به ملت ایران، تحمیل قراردادهای استعماری 1907 و البته 1919 به کشورمان بود. دراین راستا بر اساس قرارداد 1907، انگلستان عملا بر بخش های قابل ملاحظه ای از جنوب ایران تسلط پیدا می کرد و بر اساس قرارداد 1919 نیز، تقریبا تمامی امور لشگری و کشوری ایران تحت کنترل انگلستان در می آمد و مستشاران انگلیسی زمام امور کشورمان را به نوعی در دست می گرفتند.

البته که در جریان این قرارداد پرداخت 400 هزار تومان رشوه به دولت وقت ایران به ریاست وثوق الدوله و در حقیقت خیانت و همدستی نخبگان سیاسی داخلی وقت ایران با دولت انگلستان نیز نقشی اساسی در انعقاد قرارداد مذکور بازی کرد. با این همه، مخالفت ها و اعتراضات گسترده ملت ایران علیه این قرار دادِ استعماری موجب شد که این قرارداد هیچگاه به مرحله عمل نرسد.

زمینه چینی برای کودتای رضاخان
زمینه چینی فعالِ انگلستان از طریق سید ضیا الدین طباطبایی روزنامه نگاری که عامل سفارت انگلستان در ایران بود نیز از جمله دیگر خیانت های تاریخی دولت انگلیس به ایران است. در این چهارچوب، رضا خان توانست بدون موانع قابل توجه، یکی پس از دیگری زمینه را جهت خلع قدرت از سلسله قاجار و بنیانگذاری حکومتی جدید که عناصر انگلیسی در تار و پورد آن رخنه داشتند فراهم کند.

نقش انگلستان در جریان کودتای 28 مرداد
نفت ایران سال ها یکی از مهمترین محرک های انگلیسی ها جهت حضورشان در کشورمان بوده است. در این چهارچوب، از زمان کشف نفت در سرزمین ایران، انگلیسی ها نیز چشم طمع زیادی به کشورمان داشتند و بخش‌های قابل ملاحظه ای از جنوب کشورمان سال ها در کنترل دولت انگلستان و عوامل نزدیک به آن ها قرار داشت. البته که در این رابطه شاهد انعقاد قراردادهای استعماری شرکت ملی نفت بریتانیا "بریتیش پترولیوم" با دولت ایران نیز بودیم. با این حال، همزمان با اوج گیری دولت مصدق در ایران و شعار اصلی این دولت که ملی کردن صنعت نفت بود، انگلیسی ها نیز شدیدا احساس خطر کرده و به هر اقدامی دست زدند تا بتوانند مصدق را از صحنه قدرت سیاسی ایران خارج کنند.

در این چهاچوب، همدستی تشکیلات اطلاعاتی انگلیس با آمریکا در پیشبرد کودتای 28 مرداد ماه 1332و در عین حال شکایت انگلیس از دولت مصدق به دلیل آنچه ضایع کردن حقوق نفتی بریتانیا ادعا شده بود، همگی جلوه هایی عینی از خیانت لندن به ملت ایران هستند. البته که پس از اوج گیری مجدد محمد رضا شاه پهلوی در قدرت پس از سقوط دولت مصدق، انگلیسی ها بار دیگر منافع نفتی قابل توجهی را در کشورمان کسب کردند.

کنشکری انگلستان در جداسازی بحرین از ایران
یکی دیگر از جلوه های خیانت انگلستان به ملت ایران، نقش مستقیم دولت انگلیس و عوامل وابسته به آن در جداسازی بحرین به عنوان یکی از استان های ایران از خاک کشورمان بود. در این رابطه محمد رضا شاه پهلوی حتی در موضع گیری صریحی که در کتب تاریخی نیز ثبت شده می گوید: "انگلیسی ها از دولت ایران در مساله بحرین درخواستی دارند که ما نمی توانیم نسبت به آن بی اعتنا باشیم".

جالب اینکه شاهدیم به دلیل همین سرسپردگی پهلوی به انگلستان، شاه در قالب دستوری محرمانه ابلاغ می کند که به تدریج و از اواخر دهه 1340 شمسی، کمتر به مساله بحرین در رسانه ها و جرایدِ وقت پرداخته شود و حتی به شیوه های مختلف خواستار سکوت نمایندگان وقت مجلس که مخالف با جدا شدن بحرین از ایران بودند نیز می شود. خیانتی که در نهایت با مهندسی انگلیسی ها به جداسازی منطقه نفت خیر بحرین از خاک شورمان منجر می شود و البته موقعیت راهبردی ایران در تسلط به دو سویِ خلیج فارس را نیز تضعیف می کند.

تحریک گسترده گروهک و قومیت ها پس از پیروزی انقلاب
دولت انگلیس پس از وقوع انقلاب اسلامی در ایران، تا حد زیادی از این انقلاب که رویه هایی متفاوت از آنچه مطلوب لندن بود پیگیری می کرد، احساس خطر کرد. در این راستا شاهد بودیم که انگلیسی ها بار دیگر بازی و سیاست تفرقه بینداز و حکومت کن را در داخل ایران از طرق مختلفی نظیر ایجاد اختلاف و تفرقه میان قومیت‌ها و تقویت گروهک های معاند با نظام جمهوری اسلامی ایران در پیش گرفتند.

رویه ای که حتی تا به امروز نیز ادامه پیدا کرده و از شدت آن کاسته نشده است. در این میان حتی شاهد بودیم که جریان های رسانه ای وابسته به انگلستان نیز شدیدا در این رابطه مانور می دهند و عملا به بازوی تبلیغاتی لندن در این حوزه تبدیل شده اند.

کنشگری فعال انگلستان در توطئه سلمان رشدی
سلمان رشدی نویسنده هندی الاصل که کتاب موهن آیات شیطانی را نیز نوشته، از همان ابتدا تحت حمایت مستقیم دولت انگلستان قرار داشته است. جالب است بدانیم که کتاب سیاهِ آیات شیطانی به سفارش انگلیسی ها و تحت حمایت آن ها منتشر شده و اساس انگلیسی ها در سال های اخیر بزرگترین حامی شخص رشدی نیز بوده‌اند.

دستورکاری که البته با کنشگری های فعال انگلیسی ها در ترویج و تبلیغ فرق ضاله ای نظیر بابیت و بهائیت در ایران کاملا همخوانی دارد و همانطور که گفته شد، از ریشه زدن اعتقادات مسلمانان که عملا همین اعتقادات آن‌ها را به آزادیخواهی و ایستادن در برابر قدرت هایی نظیر انگلستان سوق می دهد، همواره جز اولویت های استعمار انگلستان علیه ملت های مسلمان نظیر ایران بوده است.

حمایت فعال انگلیس از معاندان انقلاب اسلامی و جریان های رسانه ای همسو با آن ها
مخالفت جدی و بنیادین انگلستان با انقلاب اسلامی ایران بر هیچکس پوشیده نیست. در این راستا، انگلیسی ها سال هاست که مامنِ بسیاری از جریان های رسانه ای فعال علیه کشورمان و البته معاندان انقلاب اسلامی ایران هستند.

در این راستا شبکه هایی نظیر بی بی سی فارسی، ایران اینترنشنال، منو تو و غیره، همه و همه تحت حمایت مستقیم دولت انگلیس و با هدف تضعیف بنیان های اعتقادی، اجتماعی و سیاسی ملت ایران فعالیت می کنند. مسائلی که همگی حاکی از دشمنیِ شدید انگلستان با ملت ایران و منافع ملی این کشور هستند.

کنشگری فعال انگلستان در جریان فتنه 88
تاکنون اسناد و گزارش های مختلفی در مورد کنشگری دولت انگلیس و عوامل آن با مدیریت میدانیِ سفارت این کشور در تهران در جریان غائله فتنه 1388 و اغتشاشات پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری آن سال منتشر شده است. در این راستا، جدای از سفیر و کارمندان سفارت انگلستان در ایران، نقش تحریک آمیز تشکیلات انگلستان در تحریک و تشویق اغتشاشات در داخل ایران نیز از جمله دیگر نمودهای عینی خیانت لندن به ملت ایران است که البته مطالب زیادی از آن ها تاکنون به سمع و نظر ملت ایران نیز نرسیده و ابعاد پنهان آن هنوز هدفِ افشاگری قرار نگرفته است.

مسائلی از این دست در کنار مورادی نظیر نقش منفی انگلیسی ها در جریان مذاکرات هسته ای با کشورمان، اقدام انگلیسی ها در مصادره نفت کش ها و دزدی دریایی از کشورمان، همراهی آن با کارزار فشارحداکثری دولت ترامپ علیه ایران، همدستی آن ها در برخی توطئه های صهیونیستی در جریان ترور دانشمندان اتمی کشورمان، و دیگر خیانت های تاریخی آن ها به ملت ایران، همه و همه گویای یک واقعیت برای سایمون شرکلیف و موضع گیری بی پایه اخیر وی در مور کشورمان هستند: بهتر است آقای سفیر پیش از برخی موضع گیری ها علیه ملت ایران، اندکی تاریخ را فارغ از روایت های پُر تحریف لندن مرور کند.