حتی تصور قرار گرفتن در صحنه فرو نشستن زمین در شهران تهران که در ساعت ۳۰/۴ بامداد روز ۲۸ خرداد ماه امسال رخ داد، بسیار هولناک است.
اگر چه به لطف حضرت حق و به دلایل متعدد میزان خسارات مالی و جانی این حادثه چندان زیاد نبود، ولیکن توجه به آن برای ترسیم حادثه ای بزرگتر و در قیاس کلان شهر تهران بسیار حائز اهمیت است، به خصوص اینکه اتفاق مذکور در آستانه ۳۱ خردادماه، سالروز وقوع زلزله دلخراش رودبار رخ داد.
وجود ۴۴۰۰ هکتار بافت فرسوده با جمعیتی حدود ۳ میلیون نفر، ناهماهنگی در احداث زیرساختهای شهری در دستگاههای مختلف، احداث ساختمانهای غیراستاندارد، محدودیت دسترسی در معابر شهری، کمبود امکانات ایمنی و ... در مناطق ۲۲ گانه شهر تهران باعث شده تا زنگ خطر برای وقوع حادثه ای وحشتناک در صورت بروز بلایای طبیعی به ویژه زلزله ای با قدرت بیش از ۷ ریشتر به صدا در آید. حادثه ای که به گفته بسیاری از کارشناسان خسارات مالی و تلفات جانی سنگین و جبران ناپذیری را به بار خواهد آورد.
نگران کننده تر از تخریب ساختمانهای بلند مرتبه به هنگام زلزله، از بین رفتن تأسیسات زیربنایی شهری در یک لحظه میباشد. زیرا متراکم بودن مسیر لوله های آب، برق و گاز از یک سو و کنار هم قرار گرفتن آنها از سوی دیگر، موجب تشکیل یک بمب شده است. بمبی که در یک لحظه، همانند حادثه اخیر در منطقه شهران منفجر خواهد شد و قطعاً شرایط بحران را پیچیده تر میکند و امکان کمک رسانی و امداد را بسیار سخت و دشوار خواهد نمود.
لذا باید تا دیر نشده این تهدید را جدی گرفت و برای این همه خطر که روزانه و بدون تفاوت از کنار آن می گذریم، فکری عاجل و اساسی کرد و در کنار انجام اقدامات آموزشی به شهروندان، دستگاههای مسئول اعم از دولت، مجلس، شورای اسلامی شهر، شهرداری، ستاد مدیریت بحران و ... برای کاهش خسارات ناشی از این حادثه عظیم از همین امروز عزم خود را جزم کنند، شاید، فردا دیر باشد و کلان شهر تهران همانند قطعات یک پازل بزرگ در یک چشم برهم زدن متلاشی گردد و فرصتی برای از نو چیدن آن میسر نشود.
منبع : الف
