به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از دانا؛ باشگاه استقلال در این روزهای مهم نقلوانتقالاتی در حالی به انفعال و سکوت مرموز خود ادامه میدهد که سایر باشگاهها هم علاوه بر رقیب سنتی یا در حال تمدید قرارداد با ستارههایشان هستند و یا با پیشنهاداتی اغواکننده و مطلوب، بهترینهای فصل گذشته لیگ برتر را به خدمت میگیرند.
در شرایطی که تمرینات تیم فوتبال پرسپولیس از ابتدای هفته آغاز شده و سرخپوشان پیشفصل بیستودوم را استارت زدهاند، ریکاردو ساپینتوی پرتغالی علیرغم وعده داده شده در نشست معارفهاش مبنی بر بازگشت زودهنگام به ایران پس از انجام کارهای شخصی، هنوز جلای وطن نکرده و به تهران نیامده تا تکلیف آبیها در وضعیت نامشخصی باقی بماند.
حاکم شدن اتمسفر سکوت نقلوانتقالاتی در باشگاه استقلال اما چندان به علت دوری از حواشی نیست؛ بنا به برخی گزارشها و اخبار واصله انگار که منابع مالی مناسبی در حسابهای تیم قهرمان بدون شکست وجود ندارد و تیم اقتصادی مدیرعامل این باشگاه نتوانستهاند به وعدههای پرطمطراق خود جامه عمل بپوشانند.
در حالی که هنوز بخشی از مطالبات فصل گذشته بازیکنان آبیپوش باقی مانده، اعتبار چندانی در حساب باشگاه استقلال موجود نیست که مصطفی آجورلو بتواند هم با بازیکنان مهم تیمش به آسانی تمدید کند و هم ستارهها را از دست رقیب برباید؛ آن هم در وضعیتی که ادعای درآمدزایی ۵۰۰ میلیارد تومانی از سوی استقلالیها در ابتدای فصل گذشته وجود داشت.
واقعیت اما این است که مدیران آبی از این ادعای درآمدزایی پایدار حداقل ۵۰۰ میلیارد تومانی، تنها رقمی در حدود کمتر از ۱۰۰ میلیارد تومان را کسب کردهاند و خبری از ۸۰ درصد باقیمانده از وعده آقای مدیرعامل نیست. جالب است که استقلال هماکنون با سازمان لیگ فوتبال هم به توافق نرسیده و هنوز به این نهاد ورزشی مبلغی سنگین را بدهکار است.
باشگاه استقلال که از ابتدای لیگ گذشته با مدیریت آجورلو توانست امتیاز دریافت حق تبلیغات محیطی را به خودش اختصاص دهد، سهم ۳۰ درصدی سازمان لیگ از این محل درآمدی را تاکنون پرداخت نکرده و بیش از ۳۵ میلیارد تومان به این نهاد بدهکار شده؛ در حالی که سرخها با سازمان لیگ مدتهاست تسویه کردهاند.
در شرایطی که باشگاه پرسپولیس مبلغی را به عنوان تسهیلات از یک بانک دریافت کرده تا مبلغ دریافتی را به ارز برای جذب بازیکنان خارجی مدنظر سرمربی تبدیل کند و آورده اعتباری از محل بازار سرمایه را هم دپو کرده، سیاست استقلالیها اصلاً مشخص نیست و در واقع چیزی برای ارائه در این بازار مکاره از خود نشان ندادهاند.
سیل بدهیهای ارزیِ در پیشِ رو از یک جهت و مخارج همیشگی تیم فوتبال استقلال از سمتی دیگر، در کنار هزینههای بالای بازیکنان جدید و تمدیدی آن هم با پشتوانه خالی از اعتبار مالی باشگاه استقلال، همه و همه دست به دست یکدیگر دادهاند تا روزگاری ترسناک را برای هواداران آبی رقم بزنند.
تنها شانس احتمالی آبیها بازگشت کاوه رضایی است که آن هم قطعاً در این شرایط کافی نیست. رقبا خودشان را تا بُنِ دندان مسلح کردهاند و صدای هواداران در فضای مجازی و حتی در تجمعات مقابل درب باشگاه به اعتراض علیه مدیریت بلند شده اما گوش شنوایی در بین اطرافیان و حتی شخص مدیرعامل نیست که نیست.
بعید هم نیست که سودای انتخابات داغ ریاست فدراسیون فوتبال باعث شده باشد تا مدیرعامل این باشگاه که احتمال نامزدیاش اصلاً هم کم نیست، عطای باشگاهداری را مدتها پیش از انتخابات به لقایش بخشیده تا به رتقوفتق امور ستادی و برقراری ارتباطات مؤثر و لابیهای قوی برای رسیدن به آرزوی چندین و چند ساله بپردازد.
