فروپاشی و سقوط اصولگرایان در یک پیش‌بینی سیاسی!

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از مشرق؛

روزنامه شرق در شماره یکشنبه گذشته خود گزارش تحلیلی مبسوطی را پیرامون وضعیت سیاسی اصولگرایان و با عنوان "رؤیایی که در راه ماند" منتشر کرد.

شرق در بخش پایانی گزارش خود و به عبارتی برای نتیجه‌گیری از گزارش مذکور نوشته است:

"حالا به نظر می‌رسد که انشقاق درون اصولگرایان این بار به فروپاشی کامل این جناح منجر شود؛ چراکه به گفته کارشناسان سیاسی نبود جریان اعتدال‌گرا در درون این جناح آنها را به سمت سقوط نزدیک‌تر کرده است!"

*برای ارائه نظرات و تحلیل‌های مختلف حرجی به افراد نیست اما انتظار نخبگانی این است که این نظر یا تحلیل بر مدار منطق و قابل اثبات باشد.

در بحث اصولگرایان هرگز چیزی به نام انشقاق وجود ندارد و حتی برای آینده هم قابل تصور نیست.

چه اینکه مانیفست اصولگرایی بر ستون‌هایی مثل ولایت فقیه، قانون اساسی، حاکمیت اسلام ناب و خدمتگزاری به مردم استوار است و هرکه به این ستون‌ها اتکا دارد اصولگراست.

اختلاف در مابقی قضیه نیز اولا طبیعی است و ثانیا حتی برخی آنرا مطلوب می‌پندارند.

فلذا اینکه شرق از چنین فضایی نتیجه انشقاق می‌گیرد نه منطقی است و نه واقعی.

"سقوط یک جریان سیاسی" هم -در معنی محو شدن- خواه اصولگرا باشد و خواه اصلاح‌طلب یک فرض باطل است.

کما اینکه مثلا اصلاح‌طلبان علیرغم آنهمه بی‌تقوایی جمعی و سپس اقدامات ضد امنیت مردم و فتنه‌گری در سال 88 اما سقوط نکردند و از بین نرفتند.

چه رسد به اصولگرایان که به لحاظ سابقه امانتداری و خدمت در رتبه‌ای بسیار بالاتر از اصلاح‌طلبان قرار دارند.

در این میان البته خاطره‌های تلخی مثل "جریان انحرافی" و احمدی‌نژاد هم وجود دارد که اولا باید دانست این جریانات دیگر اصولگرا نیستند و از بدنه خارج شده‌اند.

و ثانیا اتفاقا نحوه برخورد جریان اصولگرا با احمدی نژاد و یاران منحرف او مایه مباهات است زیرا تفکر انقلابی نه تنها مثل اصلاح‌طلبان این افراد را تحمل نکرد بلکه خود نخستین براورنده فریاد علیه انحرافات احمدی‌نژاد شد و در مقابل او برخاست.

بماند که به زعم برخی، احمدی‌نژاد وقتی از اصولگرایی فاصله گرفت که مثل چپ‌ها منتقد ولی فقیه شد، خدمتگزاری را فدای سیاست‌بازی کرد و به "کارت خیابان" علاقه نشان داد.

من‌حیث‌المجموع بایستی تصریح کرد که ارائه "تحلیل صحیح" حق مردم است و اصحاب سیاست و رسانه باید در والاترین شکل ممکن آن را تأدیه کنند نه اینکه تریبون‌های عمومی یا رسانه‌ها را به محملی برای شهوات ذهنی و آمال سیاسی خود بدل سازند و حرف‌های عوامانه را در رنگ و لعاب پرطمطراق بزنند.