اپوزیسیون بدون روتوش را اینگونه تماشا کنید!

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، اصولا هر نظام سیاسی که در کشوری سرنگون می شود و نظام سیاسی دیگری به جای آن استقرار می یابد همیشه جریانی بنام اپوزیسیون یا مخالفان سیاسی جریان حاکم پای به عرصه وجود می گذارند و به روشهای مختلفی این مخالفت خود را اعلام می کنند.
یک قشر با تعریف خطوط قرمزی برای خود در چارچوب مبارزات سیاسی به ابراز مخالفت پرداخته و با استفاده از نمادها و ابزارهای سیاسی شناخته شده  هویت و اهداف خود را تبلیغ می کند و یک قشر نیز به اقدامات میدانی و تنش های بعضا نظامی و خشونت آمیز این تفکر خود را به نمایش می گذارد . انقلاب اسلامی نیز از این قاعده جدا نبوده و اپوزیسیون مختص خود را دارد .
1- بیش از چهار دهه ای که از انقلاب اسلامی می گذرد و:
 القای بدبینی نسبت به جمهوری اسلامی ایران.
 تکذیب دستاوردهای نظام.
طرح اتهاماتی همچون نقض حقوق بشر، عدم آزادی رسانه ای، مسائل امنیتی و غیره.
 از سوی مخالفان نظام و رسانه های معاند در قالب اپوزیسیون خارج نشین بسیار پررنگ بوده است و در ناآرامی های این چهار دهه نیز مخالفان نظام با پروپاگاندای رسانه ای و موج سواری بر گلایه های مردم، جریان ناآرامی ها را در راستای منافع و مطامع خود طرح کرده و می کنند.
*اما استراتژی ذاتی تمام حرکت های داخل و خارج کشور از سوی اپوزیسیون ایرانی خارج نشین بر  ادعای اصلاح ناپذیری جمهوری اسلامی استوار بوده است  و دائما بر طبل این شعار خود کوبیده اند.
* اینکه تصور شود که اکثریت فضای خارج از ایران این دیدگاه را داشته باشند، نادرست است. این ادعاها بیشتر یک بازی فضای مجازی است تا اینکه واقعیتی در ذهن فعالان سیاسی داشته باشد.
بخشی از کسانی که در خارج از ایران قرار دارند به طور طبیعی به گونه ای رفتار می کند که جایگاهی در داخل ندارند و طبیعی است که موضعی رادیکال داشته باشند و چون خودشان هیچ هزینه‌ای نمی‌دهند پس به راحتی می‌توانند بر حسب منافع خود موضع‌گیری کرده و حکم به براندازی و اصلاح‌ناپذیری دهند. البته این موضع از طرف برخی کشورهای منطقه نیز حمایت همه جانبه می‌شود و طبعا توجیه آن ها با توجه به موقعیت خودشان این است که سیستم را اصلاح ناپذیر معرفی کنند.
* می توانیم با نگاهی به تاکتیکهای  براندازان، برخی خصوصیات آنان را بازشماری کنیم و ببینیم که اپوزیسیون ایرانی در کارنامه چه دستاوردی داشته اند :
1- نفوذ و جمع‌آوری اطلاعات پنهان برای سرویسهای اطلاعاتی بیگانه.
 2- جنگ روانی – رسانه ای در کشور برای کنترل و تحریک افکار عمومی ضد نظام.
 3- فعالیتهای به ظاهرحقوق بشری برای مخدوش کردن چهره انقلاب اسلامی در میادین بین المللی.
 4- عرضه اطلاعات هدایت شده به منظور تأثیرگذاری بر محافل سیاسی- تبلیغی به غربی ها برای جذب کمک های مختلف بمنظورهای براندازانه.
 5- فعالیت در میان ایرانیان مهاجر و ایجاد ذهنیت در جهت جلوگیری ازبازگشت ایرانیان مقیم به داخل و افزایش همکاری آنان با دولت.
 6- فعالیتهای پوششی به ظاهر فرهنگی در خارج کشور در شبکه هایی مانند :اینتر نشنال تحت حمایت سعودی ها و....
در مجموع باید اضافه کرد اپوزیسیون در ایران سابقه ای بسیار فراتر از دوران نظام اسلامی دارد که قطعا خصوصیات دو جریان قبل و بعد از انقلاب  تفاوت های ذاتی بدون تردیدی دارند . اپوزیسیون بعد از انقلاب اسلامی در میادین فکری و عملی نوعی حرکت ترکیبی است که هم با روش های دمکراسی و هم با روشهای تروریستی تلاش می کند حضورش را اثبات کند در نتیجه در نهایت با دشمنان بیگانه  با ملت ایران همداستان می شوند.