خداحافظی انگلستان با اتحادیه اروپا؛ قبل از همه‌پرسی

سوم تیرماه یعنی کمتر از یک ماه دیگر، مردم انگلستان پای صندوق‌های رای می‌روند تا نسبت به ادامه حضور یا ترک اتحادیه اروپا توسط کشورشان اظهارنظر کنند اما باید گفت که لندن، مدتهاست که دیگر یک عضو معمولی در بروکسل به حساب نمی‌آید و در حقیقت، اتحادیه اروپا خیلی وقت است که با سرزمین ملکه خداحافظی کرده است.
 
شاید عجیب به نظر برسد اما حتی اگر خروجی صندوق‌های رای، «بله» هم باشد، این یک حقیقت انکارناپذیر است که انگلیس دیگر عضو اتحادیه نیست. پاسخ به این ابهام بزرگ را باید در مصوبات آخرین جلسه شورای اتحادیه اروپا در بروکسل جستجو کرد؛ جایی که جلسه به بحث در مورد خروج انگلیس از اتحادیه اروپا اختصاص یافته بود و نهایتا  سیاستمداران حاضر در نشست با برگزاری کنفرانسی خبری، اعلام کردند که به توافق اولیه با دیوید کامرون، نخست وزیر بریتانیا دست پیدا کرده‌اند.
 
بر مبنای این توافق، امتیازات جدیدی به انگلستان داده شد تا کامرون (که موافق حضور کشورش در اتحادیه اروپاست) بتواند از آنها استفاده کرده و نظر مردمش را برای پاسخ مثبت به ادامه حضور در اتحادیه جلب کند. اما این امتیازات ویژه و خاص انگلیس چیست؟
 
1- انگلستان می تواند کمک‌های اجتماعی کارگران اروپایی را که کمتر از چهار سال از اقامت ایشان در کشور می‌گذرد (از جمله 400 هزار فرانسوی)، قطع و یا محدود کند. (یعنی لندن قانونی را تصویب خواهد کرد که به موجب آن کارگرانی که کمتر از چهار سال از اقامتشان در کشور می‌گذرد، باید ماهیانه مبلغی را به عنوان حق تامین اجتماعی پرداخت کنند که خودشان از آن بهره‌ای نخواهند برد.)
 
2- قوانین بانکی و مالی اتحادیه اروپا به منظور عدم ایجاد مزاحمت و مانع برای فعالیت‌های اقتصادی بانک‌های انگلستان، تغییر خواهد کرد. (این مساله یعنی از میان برداشتن نظم بانکی ایجاد شده از زمان بحران اقتصادی سال 2008؛ آن هم تنها به نفع یک کشور.)
 
3- انگلستان این اختیار را خواهد داشت که درباره شرکت یا عدم شرکت در هرگونه پیمان یا اتحاد جدید در اروپا، مستقل و آزاد باشد. (یعنی عضویت لندن در اتحادیه اروپا به معنای پذیرش مصوبات مهم آن نخواهد بود و دولت انگلیس شخصا در این موارد تصمیم‌گیری می‌کند.)
 
حالا بهتر می‌توان درباره مدعای ابتدای این نوشتار صحبت کرد. نگاهی به مفاد مطرح شده در بالا نشان می‌دهد که مبنای اصلی و بنیادین اتحادیه اروپا (و اساسا هرگونه اتحادیه‌ای) که مبتنی بر مساوات و برابری اعضا در برخورداری از حقوق مشابه است، با اعطای امتیازات فوق به طور کامل زیر پا گذاشته شده و اساسا انگلیس دیگر یک عضو اتحادیه به شمار نمی‌آید که تصمیمات و راهبردهای اصلی سیاسی و اقتصادی خود را با بروکسل هماهنگ کند.
 
 
در واقع انگلستان اکنون یک کشور خارج از اتحادیه اروپاست که تنها در مواردی که مصوبات بروکسل حامل پیامدهای مثبت برای این کشور باشد، از آنها پیروی می‌کند و به سایر اعضا می‌پیوندد و در مواردی که باری بر دوش لندن گذاشته شود، هیچ تضمینی برای تحمل آن از سوی این کشور وجود ندارد و این یعنی یک تبعیض آشکار که قطعا با واکنش سایر اعضای اتحادیه اروپا روبرو خواهد شد.
 
مردم آلمان سال‌هاست که نسبت به آنچه «گاو شیرده اروپا» نامیده شدن خود توسط سایر اعضا می‌دانند، معترضند و بر این مساله تاکید دارند که چرا تاوان ضعف اقتصادی کشورهایی نظیر اسپانیا، یونان و پرتغال را باید برلین پرداخت کند.
 
فرانسوی‌ها هم که همیشه خود را یک سر و گردن بالاتر از سایر کشورهای اروپایی می‌دانند، از اعطای این امتیازات ویژه به لندن ناخشنودند؛ تا جایی که برخی از مطالبات مردم در جنبش اعتراضی «شبِ بیدار» که دو ماه است پاریس را به یکی از نامن‌ترین نقاط جهان تبدیل کرده، اعتراض به اصلاحات قانون کار توسط دولت این کشور است در حالی که انگلیس به منظور نجات اقتصاد خود از وزنه‌هایی که اتحادیه اروپا به آن آویزان می‌کند، تهدید به خروج از آن کرده است.
 
به همین دلیل است که نشریه فرانسوی «لوموند» و نشریه انگلیسی «نیوزویک»، از هم اکنون و در حالی که حدود یک ماه تا زمان برگزاری همه‌‎پرسی در انگلیس باقی مانده، تیتر نخست خود را به این جمله اختصاص داده‌اند که « نتیجه همه‌پرسی هر چه باشد، انگلستان از اتحادیه اروپا خارج شده است.»
 

منبع : رجاء نیوز