ناصرالدین شاه سالی یک روز در فصل بهار به شهرستانک از ییلاقات شمال غرب تهران و بعدها به قریه سرخه حصار، واقع در تهران می‌رفت. نذر ناصرالدین شاه این بود که در موقع بروز بیماری وبا در قریه شهرستانک آشی پخته و با تناول آن شفا یافته است. به همین جهت آن آش را به گردن او حق بزرگ و ثابتی است و هر ساله باید خاطرة خوش آن را تجدید کرد. به فرمان او دوازده دیگ آش بر بار می‌گذاشتند که از قطعات گوشت چهارده راس گوسفند و انواع خوردنی‌ها ترکیب می‌شد. کلیه اعیان و اشراف و رجال و شاهزادگان و زوجات شاه و وزرا در این آشپزان افتخار حضور داشتند و جمعا به کار طبخ و آشپزی می‌پرداختند.
وزرا و امرا و روسا در چادرها و خیمه‌ها جمع می‌شدند و سبزی آش را پاک می‌کردند. نسوان و خواتین محترمه که در مواقع عادی و در خانه خود دست به سیاه و سفید نمی‌زدند، در این محل در پای دیگ آشپزان برای روشن کردن آتش و طبخ آش از بر و دوش و سروکول هم بالا می‌رفتند تا هر چه بیشتر مورد لطف و عنایت قرار گیرند. خلاصه هر کس به فراخور شان و مقام خویش کاری انجام می‌داد تا آش مورد بحث حاضر شود چون این آش ترکیب نامناسبی از غالب مأکولات و خوردنی‌ها بود، لذا هر کاری که ترکیب ناموزن داشته باشد آن را به آش شله قلمکار تشبیه می‌کنند.
منبع : مشرق
