به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، در سالهای ۹۲ تا ۱۴۰۰ رویکرد حاکم بر دولت و تیم مذاکراتی ایرانی رویکرد مذاکره برای رفع تحریم بود. این رویکرد مبتنی بر این گزاره مبنایی است که تحریم پدیدهای است که تنها از طریق امتیاز دادن به امریکا و تنشزدایی با او در یک مسیر بیپایان، میتوان از اعمالش جلوگیری کرد و کشور ایران هیچ توانی برای مواجهه فعالانه با آن ندارد. این باور سبب شد تا برنامههای اصلی اقتصادی دولت متوقف حصول توافق شودد.
وجود یک نگاه تاریک و ناامید به وضعیتی که توافق حاصل نشود. تا آنجا که دکتر ظریف در گفتوگو با رادیو امریکا بیان کرد که «هر توافقی بهتر از عدم توافق» است و وزارت خارجه ایران نیز در داخل ایران کمپین «نه به عدم توافق» را راهاندازی کرد.
دولت روحانی برای آنکه تنشزدایی کند، از انجام اقدام متقابل که تکلیف قانونی او بود، سرباز زد. حتی در زمان خروج امریکا از برجام دولت روحانی یک سال به طور کامل صبر کرد و به تمام تعهدات هستهای عمل کرد.
نتیجه این رویکرد، دست پایین تیم مذاکره کننده در میز مذاکرات بود. طرف ایرانی از همان ابتدا میدانست که دستش خالی است و اگر مذاکره به توافق نرسد، یک شکست اقتصادی، اجتماعی و سیاسی برای دولت متبوعش حاصل خواهد شد.
اما در دور جدید مذاکرات رویکرد بهطور اساسی تغییر کرده است و باید این مذاکرات را ذیل راهبرد خنثیسازی تحریم تبیین کرد. در رویکرد جدید راه اصلی مقابله با تحریم، بیاثر کردن و خنثی کردن تحریم است. این رویکرد منجر به دست برتر تیم مذاکره کننده ایرانی در مذاکرات شده است.
هیچ یک از اعضای اقتصادی دولت برنامههای خود را متوقف به نتیجه مذاکرات و حصول توافق وابسته نکردهاند. فرض پایهای برای تیم اقتصادی دولت سیزدهم، ماندگاری تحریمهاست.
دولت سیزدهم هم در نظر و هم در عمل نشان داده است نگاهش به مواجهه با تحریمها مبتنی بر خنثیسازی است و برای همین انتظار و مطالبه غیرواقعی از تیم مذاکره کننده ندارد و این وضعیت دست تیم ایران را بخوبی پر میکند و اجازه میدهد تیم مذاکره کننده با فراغ بال بیشتری روی مذاکرات تمرکز کند و برای تأمین منافع ملی ابتکار عمل بیشتری داشته باشد.
دولت سیزدهم بخوبی میداند که هرچه نیاز به رفع تحریم کمتر باشد، امید به رفع واقعی و پایدار تحریمها بیشتر خواهد بود و هرچه مانند دولت قبل نیاز به رفع تحریم بیشتر باشد و نمایش داده شود، امید به رفع واقعی و پایدار تحریم دورتر خواهد شد.
