از اعتراضات مردمی تا حملات تروریستی

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» تا آبان ۹۸ درست روایت نشود، هر سال باید تن و بدنمان بلرزد که نکند اتفاقی بیفتد و مردم فریب بخورند و با عده ای تروریست وطنی همراه شوند.

نمیشود فقط نشست و فقط از مردم تعریف های گنده کرد و توقع داشته باشیم برای آنها توضیح ندهیم و روایت نکنیم اما آنها علم غیب داشته باشند و روایتی مطابق با واقع و به دور از هیاهوی رسانه های معاند داشته باشند.

در تحقیقی که بنده در دو ماه گذشته داشته ام و آرشیو بالغ بر دوازده شبکه معاند و موافق را جستجو کردم، میزان روایت معاندین از آبان ۹۸ حداقل پنجاه برابر رسانه ملی است و این یعنی فاجعه!
فاجعه ای که ابتدا در ذهن و اندیشه مردم شکل می‌گیرد و سپس آثار مخرب اجتماعی و کف خیابونی پیدا میکند.

 دیر است اما چاره ای نیست. از همین الان باید بسیج روایت صحیح از آبان۹۸ شکل بگیرد.
و الا به قول یکی از نویسندگان، همانگونه که تا اسم لیمو ترش می‌آید دهان آدم آب می‌افتد، تا هر سال اسم آبان آمد، باید منتظر یک آشوب و مشکل و حساسیت عمومی از جنس بنزین و امثال آن باشیم.

 حرکتی که دیروز (آبان ۱۴۰۰) در سیستم توزیع بنزین از طریق هک اتفاق افتاد، دقیقا در ایام هفته پدافند غیر عامل و در آستانه هشتم آبان ماه(روز پدافند غیرعامل) اتفاق افتاده و به نوعی عرض اندام چند سویه از طرف دشمن محسوب میشود.

خب متاسفانه موفق هم شدند. نباید موفقیت دشمن را نگفت و یا کوچک شمرد. اقرار میکنیم که موفق عمل کردند و توانستند چند ساعت، بمب عملیات روانی زشت و زننده ای هم در پمپ بنزین ها و هم در تابلوی دیجیتالی بعضی خیابان ها و هم در فضای مجازی منفجر کنند.

 از همین اول باید دو مطلب را گفت و ول کن قضیه هم نشد:

 اولا همه صدر و ذیل عملیات از خارج از مرزها نبود و عوامل داخلی آنها خوب هماهنگ عمل کرده بودند. گستردگی این خرابکاری به حدی هست که نتوان نقش پررنگ خیانت عوامل نفوذی در سطوح مختلف را نادیده نگرفت.

 ثانیا مسیرهای متعددی که سبب کنترل و شکست عملیات میشد از قبل مسدود کرده بودند به گونه ای که تا این ساعت، هنوز صد در صدِ مشکل حل نشده و دانشمندان ما همچنان در حال مجاهدت و تلاش برای غلبه بر این مشکل هستند.

ابعاد این مشکل اینقدر هست که دیگر منتظر چیز خاصی در آبان امسال نباشیم. اما اخبار موثق، حاکی از ادامه دار بودن دومینوی خرابکاری ها در جنگ های مدرن و شهری دارد. جنگ های مدرنی که بر پاشنه عملیات روانی میچرخد و قصد دارد تعداد بیشتری از مردم و نگاه ها را به سمت خود جلب کند.

هر چه ایران و مقاومت، ضرباتش کاری و مخفیانه و اساسی است، اما ضربات دشمن، آشکار و جلوی چشم مردم و همراه با پیوست عملیات روانی انجام می‌شود.

لذا
پیشنهاد میشود:

 اولا ضربات مهلکی که دشمن دریافت میکند و به مرز خانمان سوزی و دریوزگی می‌افتد بیشتر از رسانه های رسمی و ملی پوشش داده شود. ضارب مهم نیست. مهم، پوشش دادن خفت دشمن است. نترسیم از اینکه اگر پوشش دادیم و ابراز شادمانی کردیم، ممکن است گردن ما بیندازند. چون به هر حال، همه چیز را ابتدا به گردن ما می‌اندازند و فقط اگر خلافش ثابت شد، کمتر درباره اش صحبت میکنند. نه آنکه کلا از گردن ما ساقط کنند.

 ثانیا به طور کلی، مدل جنگ و رویارویی را به طرف مدل های پست مدرن هدایت و مدیریت کنند.
سرآغاز پا گذاشتن در این مدل رویارویی، شهادت شهید فخری زاده و مدل شهادتش نبود. اما جلوه مهمی از این مدل نبردهای شهری به نمایش گذاشت.
لذا لازم است به فکر عرضه اندام های نسل چهارم و پنجم رویارویی و نبرد باشیم و برای آن هزینه بیشتری کنیم. ما هنوز در مراکز آینده پژوهی، در نبردهای آینده، به طور جدی وارد پروژه های نسل پنجم نشده ایم و مراحل ابتدایی مطالعات را می‌گذراند.
باید ضمن تقویت همه جانبه آن مدل رویارویی ها، پیوست های قوی برای عملیات روانی در اذهان عمومی دشمنانمان نوشت و عملیاتی کرد.
(نه اینکه حتی در نحوه پوشش مشکل دیروز برای مردم خودمان، بیست و چهار ساعت گذشته اما هنوز روایت درستی از رسانه ملی ارایه نشده و اذهان عمومی مردممان را به دست باد و بوران فضای مجازی سپرده ایم!)