پروژه دولت ضعیف چگونه به پایان می‌رسد؟

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» رئیسی در شرایطی پیروز انتخابات شد که نکته اصلی در تحلیل فضای جامعه اعتراضی بودن آن است، اعتراض در بخش‌هایی از جامعه به حدی زیاد بود که عطای تغییر از مسیر صندوق را به لقایش بخشیدند و در طیف گسترده‌ای از مردم منجر به رای به نه به وضع موجود شد.

 دولت او در شرایط ویژه اقتصادی، اجتماعی شکل گرفته است؛ کسری سنگین بودجه، وجود تحریم‌های گسترده، شرایط وحشتناک کرونا و... خیلی نیاز به توضیح ندارد اما مهم‌ترین مشکل دولت جدید به‌نظر می‌رسد اینها نیست، مساله اصلی بازگشت اعتماد به مردم است.

 جامعه ایرانی حداقل از خرداد 88 دچار دوگانه‌هایی شده است که نتیجه‌اش تشدید شکاف‌های اجتماعی است، دوگانه‌های مرکز-پیرامون، متدین-سکولار، نخبه-توده به درست یا غلط در این سال‌ها با پروژه‌های مختلف سیاسی داخلی و خارجی، اشتباه‌های فاحش در حکمرانی و البته بازنمایی رسانه‌ای پررنگ شده است، وقایع 88 با محوریت طبقه متوسط و 96 و 98 با محوریت طبقات پایین‌تر اقتصادی همه در این دوگانه‌ها تعریف می‌شوند..

 سه گام وفاق گفتمانی
از این رو استفاده از لفظ «دولت وفاق ملی» در نطق روز تحلیف سیدابراهیم رئیسی را باید در راستای مطالبه «دولت همه مردم» فهم و از آن استقبال کرد. وفاق اگر قرار است به مثابه یک پروژه جدی دنبال شود در فضای متکثر سیاسی فکری فعلی باید به گونه‌ای تفسیر و تبیین شود که هر اقدام و تصمیم دولت موجب افزایش سرمایه اجتماعی کشور شود. این روند چند پیش‌نیاز مهم دارد.

 اینکه دولت باید بتواند با توجه به نیازها و اولویت‌های جامعه گفتمانی را به مثابه نخ تسبیح همه تصمیمات خود انتخاب کند، توامان دیدن عدالت و آزادی که در ادبیات جناب رئیسی هم کم و بیش دیده می‌شود به شرط پایبند بودن به لوازم آن می‌تواند این نخ تسبیح باشد

 پروژه‌هایی برای اقدام و اجرا انتخاب شود که بتوان منطق آن را در یک بسته مشخص و چارچوب‌مند و همه فهم برای مردم توضیح داد. اصولا تصمیمات دولت سیزدهم اگر استدلال عمومی خوبی نداشته باشند از پیش شکست خورده هستند.

 دولت باید بتواند بر مبنای آن پروژه‌ها تیم توانمند و باورمند به آنها را انتخاب کند، درواقع همکاران آقای رئیسی باید افرادی باشند که هم به درهم‌تنیدگی عدالت و آزادی باور داشته باشند هم در حوزه خودشان پروژه‌های اصلی را بشناسند و برای حل آنها ایده داشته باشند و هم هماهنگ باشند، فرآیند تشکیل کابینه باید از اولویت به ایده و از ایده به فرد باشد نه چون سنوات قبل از محفل و دورهمی به شخص.

 اختلاف‌نظر در کارشناسی، هماهنگی در اجرا