به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»به نقل ازدانا؛دور دوم مناظره های انتخاباتی با موضوع محوری «فرهنگی، اجتماعی و سیاسی» دیروز با تمام حواشی و متن خود برگزار شد.
پس از پایان این مناظره به گفته بسیاری از فعالان فضای مجازی و دلسوزان «فرهنگ و هنر» جای خالی سوالات اساسی در این حوزه به شدت احساس می شد.
سولاتی حول محور معیشت اهالی فرهنگ و هنر، بیمه بیکاری، موضوع مهم اقتصاد فرهنگ و هنر، فضای مجازی که چند سالی است افسارگسیخته حالا به بحران تبدیل شده، بازار نشر و گرانی بیش از حد کاغذ، داستان بلاتکلیف موسیقی و دوگانه ای که سال هاست هنوز حل نشده، فرهنگ عمومی جامعه و راهکارهایی برای ارتقای آن و سوالات بسیاری در این حوزه که عموم مردم، به خصوص اهالی این حوزه همیشه مظلوم انتظار داشتند لااقل در روزی که به نام این حوزه نام گذاری شده، می بایستی بخشی از سوالات مطرح شده از نامزدهای یکی از مهمترین پستهای سیاسی اجرایی کشور در خصوص فرهنگ و هنر پرسیده شود تا مردم با اهم برنامه ها و نظرات این کاندیدا در این خصوص آشنا شوند.
ولی در پایان مناظره دوم، تنها آه و افسوس و حسرت نصیب دلسوزان «فرهنگ و هنر» شد که دریغا از یک سوال؛ تجربه ثابت کرده که برخی از نامزدهای ریاست جمهوری فقط در زمان تبلیغات است که فیلشان یاد هندوستان می کند و به یکباره دوستدار و خدمتگذار اهالی هنر به خصوص بازیگران و خوانندگان می شوند و در فیلم های تبلیغاتی شان حرف از بهبود مشکلات هنرمندان می زنند و با سواستفاده از نام و نشان آنها موسیقی پخش می کنند و عرض ارادت نشان می دهند بدون اینکه در ماه و ها و سال های پیش از آن، رد و نشانی از آنها در این حوزه یافت شود و یا حتی با گوشه ای از مشکلات اساسی این قشر شریف آشنا باشند.
انتخابات سال 96 بود که بسیاری از هنرمندان در حمایت از کاندیدایی که امروز رئیس جمهور این کشور خوانده می شود، در صفحات مجازی و میتینگ های انتخاباتی حضور فعال پیدا کرده و مردم را تشویق و ترغیب به رای دادن به آقای روحانی کردند. ایشان نیز در فیلم های تبلیغاتی خود شجریان گوش می داد و صحبت از رفع حصرنشینان و فیلم های توقیفی می داد و یکی دو سال بعد همان هنرمندانی که از وی حمایت کرده بودند، با شرمندگی و عذرخواهی از مردم حرفشان را پس گرفتند و اظهار پشیمانی کردند.
امسال با تجربه سال های گذشته، دیگر کمتر هنرمندی را می بینید که در فضای مجازی و یا حضوری حرف از حمایت و طرفداری از کاندیدای خاصی را بزنند و یا رنگ خاصی را تبلیغ کنند؛ آنها نیز فهمیده اند که دیگر شومن بازی و سواستفاده از هنرمندان در این دوره جواب نمی دهد و برای اعتماد از دست رفته اهالی هنر، نیاز به کاری جهادی و واقعی احساس می شود.
