به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»ما در سال ۵۷ برای "آزادی و حکومت مردم" انقلاب کردیم.
۱- ایران قبل از انقلاب پارلمان و حق رای به معنای واقعی نداشت. انتخابات تقلبی، فرمایشی و غیر مردمی بود. فقط یک سند درون حکومتی که بعدا افشاء شد در قالب خاطرات اسدالله علم که سالیان زیادی وزیر، نخست وزیر و بیش از ۱۱ سال وزیر دربار بود کفایت می کند؛
"او میگوید امروز به دربار دیر رسیدم علت آن حضور عده ای از بستگانم در منزل ما بود که از من میخواستند که به مقامات محلی دستور دهم نام آنها از صندوق های رای بیرون آید"!
۲- ایران قبل از انقلاب از حداقل آزادی های بیان، اجتماعات محروم بودند. بجای آن زندانها پر از جوانان و مبارزان سیاسی بود که خواهان آزادی های سیاسی و اجتماعی بودند. هرگونه مطالبه برای فضای بازسیاسی بشدت توسط ساواک سرکوب می شد.
۳- تلاش گسترده پهلوی برای از بین بردن عقاید و افکاراسلامی در حدی بود که اگر چندین سال دیگر سلطنت ادامه داشت آثاری از دین و مذهب بر جای نمانده بود.
۴- ایران کشوری وابسته و غیر خود اتکاء بود. روزنامه کیهان آن زمان کاریکاتوری کشیده بود باعنوان "آبگوشت یک غذای ایران" و با زبان طنز بیان کرده بود که این چه غذای صد در صد ایرانی است؟ که گوشت آن از نیوزیلند و برزیل، علوفه دام آن از آرژانتین، گندم آن از آمریکا و... است؟!
۵- در زمینه بهداشت و درمان به قدری عقب مانده بودیم که پزشک از بنگلادش و هند به ایران می آمد. بسیاری از شهرها فاقد زیر ساخت های پزشکی مناسب بود و روستاها که فاقد این امکانات بودند.
