نقاب اصلاحات آمریکایی در کنفرانس برلین کنار زده شد

به گزارش پایگاه خبری حامیان ولایت ؛مهاجرانی پس از استعفا، رئیس مرکز گفت وگوی تمدن ها شد. مرداد سال ۱۳۸۳ بود که در رسانه ها، خبر دستگیری مهاجرانی به دلیل شکایت زنی که ادعای همسری مهاجرانی را می کرد منتشر شد! او به خاطر عدم پرداخت نفقه حدود یک میلیارد تومانی، بازداشت گردید. او با گذاشتن وثیقه از زندان آزاد و از کشور خارج شد. بعدا مشخص شد وی با چندین زن دیگر غیر از همسرش، جمیله کدیور (از روشنفکران هم جهت خود) ازدواج کرده است! نزدیک زمان انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری بود که او در خارج از کشور مجددا به عنوان یکی از حامیان میرحسین موسوی، ظاهر می شود. او در گروهی پنج نفره با محسن کدیور، عبدالعلی بازرگان، سروش و اکبر گنجی به عنوان اتاق فکر جنبش سبز، اعلام موجودیت کردند. اینان به نفی صریح وجود مبارک امام زمان(عج) پرداختند که این اتفاق در مصاحبه اکبر گنجی با بی بی سی صورت گرفت! این گروه با راه اندازی سایت «جرس» روزنامه نگاران دیگری را هم دور خود جمع کردند. علاوه بر عادی سازی رابطه با غرب و آمریکا- برای کسانی که روزی ادعای دشمنی آمریکا را داشتند- در خدمت ایران هراسی و شیعه هراسی این کشورها قرار گرفته و نسبت به نفوذ ایران در منطقه ابراز نگرانی می کردند! در جریان انتخابات ریاست جمهوری دهم، آنان به حمایت از موسوی برخاسته و تلاش می کنند هاشمی را هم به نفع جریان سبز وارد منازعات کنند. پس از مشخص شدن نتایج انتخابات همواره از آشوبگران دعوت برای ادامه آشوب ها و اغتشاشات می شد. مهاجرانی در مصاحبه با شبکه العربیه برنامه «روافد» در مهرماه ۱۳۸۹ تصریح کرد: «من مخالف کشتن سلمان رشدی هستم و معتقدم که باید هر فرد و هر ملیتی به عقاید نویسندگان و افراد دیگر احترام بگذارد!» در واقع او جواب نماینده ای را که از او در استیضاح همین سوال را کرده بود امروز این چنین می داد! روزهای پایانی بهمن ۱۳۹۰ هم، خبر حضور مهاجرانی در جشن ملک عبداله در «الخبار» منتشر و فیلم او در این ضیافت روی سایت های اینترنتی قرار گرفت. وی اگرچه دریافت ۱۸ میلیون دلار برای توسعه بخش فارسی شبکه العربیه را انکار کرد اما اشتغال او در مرکز گفت وگوی ادیان شاه سعودی در وین و ریاست «دیوید روزن» خاخام صهیونیست بر این مرکز، مهر تاییدی بر حمایت شاه سعودی از او و خدمت و همکاری مهاجرانی در راستای منافع سعودی ها و صهیونیست ها است.

پس از موفقیت در کسب اکثریت کرسی های مجلس ششم، آن هم بعد از تقلب و افتضاح در برگزاری انتخابات۱، اصلاح طلبان گمان می کردند که می توانند با هم اندیشی و هماهنگی مخالفان خارج از کشور، به صورت آشکار و علنی مقابله با نظام جمهوری اسلامی و خصلت دینی آن را تشدید کنند. «یوشکا فیشر» وزیر خارجه آلمان در نیمه دوم اسفند ۱۳۷۸ به ایران سفر می کند. او بعد از دیدار با خاتمی- رئیس جمهور- و برخی مقامات دولتی و ابراز خرسندی از پیروزی اصلاح طلبان در انتخابات مجلس ششم۲ به آلمان بازگشت و زمینه کنفرانس برلین را فراهم کرد.

نوزدهم تا بیست ویکم فروردین ۱۳۷۹ که مصادف با دهه اول محرم بود، بنیاد «هاینریش بل» آلمان متعلق به حزب سبز یوشکا فیشر - که به اسلام ستیزی شهرت دارد - کنفرانسی را تحت عنوان «ایران پس از انتخابات» در خانه فرهنگ های جهان در شهر برلین برگزار کرد. آنان می خواستند با این کنفرانس، پلی بین اصلاح طلبان و مخالفان نظام در داخل کشور با اپوزیسیون خارج نشین برقرار کنند. در این کنفرانس ۱۷ نفر از چهره های شاخص اصلاح طلبی از ایران دعوت شدند! کسانی چون عزت اله سحابی (مدیر مسئول روزنامه ایران فردا)، علیرضا علوی تبار (عضو شورای سردبیری روزنامه صبح امروز)، اکبر گنجی (عضو شورای سردبیری روزنامه فتح)، حمیدرضا جلایی پور (عضو روزنامه عصرآزادگان)، علی افشاری (عضو حزب مشارکت و دفتر تحکیم وحدت)، مهرانگیز کار (حقوقدان ضدانقلاب)، یوسفی اشکوری (روحانی نمای تجدیدنظر طلب)، شهلا شرکت (عضو حلقه کیان و سردبیر مجله فمینیستی زنان)، کاظم کردوانی، چنگیز پهلوان، محمود دولت آبادی، فریبرز دانا، محمدعلی سپانلو، ابراهیم شیخ، شهلا لاهیجی، خدیجه حاج مقدم و جمیله کدیور  (عضو شورای اول شهر تهران) در این کنفرانس شرکت کردند!

ملاحظه می شود که اغلب این افراد از نویسندگان روزنامه های زنجیره ای و نویسندگان مقالات و کتاب های دگراندیش دین ستیز بودند. از آن سو، از گروه های مخالف نظام در خارج کشور، سازمان منافقین، سازمان فدائیان خلق، سوسیالیست های ایران، فراکسیون متحد جبهه ملی ایران، احزاب جمهوری خواه ملی و ضدانقلابیونی چون حسن ماسالی (از بنیان گذاران رادیو آزادی وابسته به سازمان سیا)، مهدی جعفر گوجینی (رئیس مجلس حزب سبزها)، کتایون امیرپور (خبرنگار روزنامه فرانکفورتر الگمانیه)، احمد طاهری (خبرنگار روزنامه فرانکفورتر روندشاو)، هوشنگ انصاری، منوچهر گنجی (سلطنت طلب و عضو درفش کاویانی) و توماس هارتمن، در کنفرانس شرکت داشتند.

مباحث مطرح شده در این کنفرانس، اصلاح فهم از اسلام! همخوان سازی اصول اسلام با موازین جامعه آزاد! و جدایی دین از سیاست! بود و در کنار آن ترسیم چهره خشن و دیکتاتوری از نظام اسلامی، تسریع در روند حاکمیت لیبرالیسم در ایران، حمایت از معاندین در آشوب هایی نظیر تیر ۱۳۷۸، مطرح بود. روزنامه «تاکس سایتونگ» چاپ آلمان به نقل از «میشل آلوارس» عضو حزب سبزها و سخنگوی کنفرانس نوشت: «بنیاد هاینریش بل» درنظر دارد با برگزاری چنین کنفرانسهایی میان نیروهای اصلاح طلب در خارج و داخل ارتباط برقرار شود.»۳

فوکس (عضو هیئت رئیسه بنیاد هاینریش بل» در این کنفرانس گفت: «من به انتقادکنندگان به برگزاری این سمینار می گویم که هیچ کس از روش های سرکوبگرانه جمهوری اسلامی دفاع نمی کند - تشویق حضار - ما امیدوار بودیم که این حرکت دانشجویی - ۱۸ تیر ۱۳۷۸ - بتواند مقدمه ای برای تحولات عمیق در جامعه ایران شود.»۴

دیدار مخفیانه جمعی از اصلاح طلبان از جمله سحابی و اشکوری با مقامات وزارت خارجه آلمان، اظهارات سخیف اصلاح طلبان در سخنرانی ها و مصاحبه های خود و اهانت مستقیم به اسلام و احکام اسلامی و اعلان پایان دوره امام خمینی(ره) در ایران، رقاصی یک زن نیمه عریان و عریان شدن یک مرد در منظر شرکت کنندگان در کنفرانس! آن را خفت بار و رسوا کننده ساخت.

انتشار گزیده مختصری از این کنفرانس در سیمای جمهوری اسلامی ایران، خشم مردم را برانگیخت و از سوی شخصیت های سیاسی و مذهبی کشور، از جمله آیت اله نوری همدانی از مراجع تقلید، آیت اله مصباح یزدی از اساتید و مدرسین حوزه علمیه قم، آیت اله جوادی آملی مفسر قرآن و از مدرسین حوزه علمیه قم، آیت اله مشکینی رئیس مجلس خبرگان رهبری، محکوم گردید. اصلاح طلبان که تازه از خواب بیدار شده و تلخی هم آوایی آشکار با ضدانقلاب خارج از کشور را دریافته بودند، صدا و سیما را مورد تهاجم قرار دادند که چرا این مراسم را منتشر کرده است! (آیت اله) حسینعلی منتظری- مطرود امام خمینی- نمایش صحنه های کنفرانس در سیما را مصداق اشاعه فحشا دانسته و حرام اعلام کرد!

خاتمی که شرکت این همه اصلاح طلب که اغلب همراه و همکار او در سال های گذشته بودند، نمی توانست دور از چشمان او و موافقتش انجام شده باشد، پس از افشای ماهیت کنفرانس در سیمای جمهوری اسلامی و برخی روزنامه ها مانند کیهان، سکوت اختیار کرد! چهار روز پس از اعتراض های همگانی و انتشار گسترده آن، خاتمی در جمع کارکنان وزارت علوم، تحقیقات و فناوری در سوم اردیبهشت ۱۳۷۹ نه تنها آن را محکوم نکرد که محتوای برخی سخنرانی ها را «قابل تامل»، «خوب» و «معقول» توصیف کرد و همان ایراد منتظری به پخش فیلم گزیده کنفرانس از سیما را تکرار نمود!۵ وی دستور داد که به «مرتضی غرقی» خبرنگاری که فیلم کنفرانس برلین را به تهران مخابره کرده بود، اجازه شرکت در کنفرانس های مطبوعاتی رئیس جمهوری داده نشود.۶ و به این ترتیب آزادی مورد نظر خود را که سنگ آن را به سینه می زد، عیان ساخت.