گوشیم رو ازم می‌گیره و سعى می‌کنه تنظیماتِ پیچیده‌ىِ آپشن‌هاىِ مختلفِ گوشى رو بهم یاد بده. من هم مثل هر خاله‌ى پیر و کُنْدِ دیگه‌اى، الکى می‌گم آهان ... وسرمو تکون می‌دم که مثلاً یاد گرفتم.
لیوانمو ازم می‌گیره و می‌گه خاله چى برات بریزم؟ چایی یا قهوه؟ منم سرخوش از کارهاىِ عجیب و غریبِ جوونیم، براش می‌گم چشم‌هایِ قشنگش از تعجب گِرد می‌شه و می‌گه: نه خاله! اصلاً بهتون نمیاد!
وقتى داره با وقار و متانت با تلفن حرف می‌زنه، نگاهش می‌کنم و بى‌اختیار می‌کوبم به سینه‌ام و بلند می‌گم: قربونِ سرت برم خاله.
آروم و با خجالت تو گوشى می‌گه: چیزی نیست. خاله‌مه و حتماً دخترِ جوونِ پشتِ خط می‌خنده و می‌گه: همه‌شون همین جورین. همه‌ی خاله ها.
قربون سرت برم خاله.
قربون قدت برم.
تولدت مبارکِ همه‌ى خانواده.
منبع : آخرین خبر
