انقلاب رنگی در ایران

طراحی یک انقلاب رنگی در ایران با تکیه بر تجارب انقلاب‌های رنگی در اقمار شوروی سابق، از سال ۱۳۸۳ آغاز شد.

 به مدیریت خانم الهه کولایی -که بعدها مسئولیت بخش زنان ستاد آقای میرحسین موسوی را به عهده گرفت- در دانشگاه تهران سلسله‌نشست‌هایی برای استخراج الگوی انقلاب‌های رنگی برگزار، و نتیجه آن مرداد ۱۳۸۴ در کتاب "افسانه انقلاب‌های رنگی" به چاپ رسید.

 این کتاب را می‌توان دستورالعمل "انقلاب سبز" در ایران دانست که سال ۱۳۸۸ مو به مو اجرا شد.

 اما از همان ابتدای طرح این بحث در سال ۱۳۸۳، کسانی در میان اصلاح‌طلبان وجود داشتند که معتقد بودند الگوی انقلاب‌های رنگی در ایران برای براندازی نظام کارآیی ندارد.

 خردادماه ۱۳۸۴ سمیناری در دانشگاه تهران با عنوان "گذار به دموکراسی" برگزار شد که آقای حمیدرضا جلایی پور طی آن به "ارزیابی استفاده از رویکرد انقلاب‌های رنگی در ایران" پرداخت.

 جلایی‌پور درباره علل ناکارآمدی این الگو در جامعه ایران گفت: "جامعه ایران، جامعه‌ای توده‌ای نیست که هر کس، هر از گاهی، برای آن نسخه بپیچد و نباید این اشتباه را مرتکب شد. در ایران... یک جنبش مردمی، اسلامی و ضدآمریکایی وجود دارد که محافظه‌کاران، هرگاه بخواهند، در کمتر از چند ساعت می‌توانند آن را فعال و بسیج کنند".

 سال ۱۳۸۷ یعنی یک‌سال پیش از فتنه نیز در فصلنامه "مطالعات راهبردی" مقاله‌ای منتشر شد که سرنگونی جمهوری اسلامی با انقلاب رنگی را ناممکن می‌دانست:

"وجود برخی ساختارهای فراانتخاباتی، هژمونی گفتمانی جمهوری اسلامی در برابر گفتمان‌های رقیب، روح بیگانه‌ستیزی موجود در میان قاطبه مردم ایران و مقابله با جنبش‌های اعتراضی از طریق ایجاد جنبش‌های اجتماعی از سوی جمهوری اسلامی، بیانگر امتناع این‌گونه تغییر رژیم در فضای سیاسی-اجتماعی ایران است".

 همه این فعالیت‌ها له و علیه استفاده از الگوی انقلاب‌های رنگی حکایت از آن داشت که فتنه‌ای در راه است.

 اما هم تحلیل جلایی پور درست بود و هم تحلیل فصلنامه مطالعات راهبردی. تیم طراح انقلاب رنگی در ایران اشتباهی را که نباید، مرتکب شد و مو به مو دستورالعمل‌های انقلاب رنگی را که استخراج کرده بود، در جریان فتنه ۸۸ پیاده کرد.

 با خیزش عظیم مردم در نهم دیماه اما آتش فتنه جریان لیبرال خاموش و بساط براندازان جمع شد.
برشی از کتاب "سودای سکولاریسم".
 

منبع : حامیان ولایت