آنهم با یک تفاوت و آن اینکه تا قبل از لاریجانی روسای مجالس همگی از حوزه انتخابیه تهران بودند اما لاریجانی از حوزه قم این سنت شکنی را انجام داد.
او که با پرچم اصولگرایی پای در میدان رقابت های انتخاباتی مجلس هشتم و سپس ورود به ساختمان بهارستان گذاشت، در ادامه حیات سیاسی خویش در جریان سازی، تعاملات و لابیگری در سایه، نقش تاثیرگذاری در بزنگاه های سیاسی ایفا نمود و چنان در این امر موفق عمل کرد که اصلاح طلبان خصوصا بعد از مواضع مبهم لاریجانی در فتنه و همچنین تقابل های کاری او با احمدی نژاد، تعامل با یک اصولگرا را به رد حدادعادل در مجلس نهم و همکاری با یک اصلاح طلب شناسنامه دار بنام عارف در مجلس دهم ترجیح دادند.
مشخص بود پرچمی که وی با آن تلاش داشت تا حضورش را در ریاست قوه مقننه استمرار بخشد پرچم اصولگرایی باقی نخواهد ماند. پیروزی روحانی در سال 92 و دوسال بعد موفقیت «لیست امید» اصلاح طلبان در جلب آرای مردم برای مجلس دهم و مجددا پیروزی روحانی در سال 96 شاید لاریجانی را بر این امر مطمئن تر کرد.
این شرایط علاوه بر اختلافات سیاسی که با اصولگرایان در فکر و اجرا پیدا کرد، وی را بر آن داشت تا بر خلاف دیگر روسای مجالس ماضی، پرچم جدیدی برای خود تعریف کند که در آن بتواند از پتانسیل همه جریانات سیاسی کشور بنفع خود بهره ببرد و عملا مجلس یک نفره ایجاد کرد.
نصر الله پژمانفر نماینده مجلس در این باره می گوید: جریان امید و مستقلین در مجلس دهم یکی بوده و هدف اصلیشان پشتیبانی از دولت و عملیاتی کردن تئوریهای دولت در مجلس بود. در واقع جریان امید و مستقلین مجلس مانند دو لبه قیچی با یکدیگر کار میکردند و منویات دولت را در خانه ملت پیش میبردند و نگاهی به عملکرد لاریجانی در مجلس دهم کاملا نشان میدهد که وی به کدام جریان سیاسی بیشتر گرایش داشت.
لاریجانی در مجالس نهم و به ویژه دهم از طریق نزدیکی با اصلاح طلبان و فراکسیون مستقلان وابسته به خود توانست پازل همکاری همه جانبه با دولت را کامل و اجرایی کند. او کسی بود که با صدای ملت آمد اما با صدای دولت و اصلاح طلبان مجلس را ترک می کند.
در روزهای واپسین حضور لاریجانی در مجلس باید وی را سیاستمداری دانست که هویت سیاسی مشخصی نتوانست برای خود بازخوانی کند. او نه اصولگراست مانند دوران ابتدایی حضورش در قوه مقننه و نه اصلاح طلب و اعتدال گرایی تام و تمام در این سالها. همین امر حیات سیاسی او را بخطر می اندازد زیرا امروز طیف های مختلف اصولگرا در برابر او موضع جدی دارند و حاضر نیستند او را یک اصولگرا بشمار آورند. از آن طرف هم اصلاح طلبان هرچند به دنبال بازکردن چتر خود برای ایجاد پشتوانه سیاسی بوده و در طول سالیان گذشته از حضور لاریجانی و حامیانش در مجلس بهره های فراوانی در حمایت از دولتمردان، تصویب لوایح مهم، جلوگیری از استیضاح برخی وزرا و... بردند، اما حداقل در بدنه اصلاح طلبان نیز هیچ تمایلی نسبت به ادامه همکاری با لاریجانی در دوران پس از نمایندگی وجود ندارد.
او با ظاهری اصولگرا به مجلس وارد شد اما در عملکرد، وکیل الدولگی خود و مجلس تحت امرش را در اوج خود همانگونه که اشاره شد از صدای ملت بودن به صدا و حامی تام و تمام دولت بودن رساند و جایگاه «در راس امور بودن» مجلس را از فرهنگ سیاسی کشور حذف نمود.
باید منتظر بود و دید که لاریجانی رئیس صداوسیما، دبیر شورای عالی امنیت ملی و رئیس مجالس هشتم تا دهم که هوشمندانه خودش را از انتخابات مجلس یازدهم کنار کشید، قصد ورود به کارزار انتخابات ریاست جمهوری سال آینده را خواهد داشت یا نه؟ چرا که گروهی از کارشناسان سیاسی بخش مهمی از همراهیهای ویژه لاریجانی با روحانی را به دلیل تشکیل یک جریان اعتدالی و استفاده از این ظرفیت برای انتخابات 1400 و تحقق رویای سال 84 قلمداد میکردند. باید دید با شرایط کنونی روحانی که عملا اعتبار سیاسی او در مرز منفی شدن است و کاهش وزن سیاسی خود لاریجانی به دلیل همکاری ویژه با رئیس دولت اعتدال، شرایط چگونه رقم خواهد خورد؟ / والسلام
رضا احمدزاده
منبع : حامیان ولایت
