چندی پیش روزنامه آمریکایی نیویورک تایمز در گزارشی مدعی شد که واشنگتن و تهران در حال انجام اقداماتی برای تبادل یک کهنه سرباز نیروی دریایی آمریکا با یک پزشک ایرانی-آمریکایی هستند. این روزنامه آمریکایی ادعا کرد که این اقدامات برای تبادل مایکل وایت ۴۸ ساله و یک پزشک ایرانی-آمریکایی با هویت نامشخص در جریان است.
علی ربیعی سخنگوی دولت گفت: « به نظر می آید آمریکا نسبت به گذشته آمادگی بیشتری برای خاتمه دادن به این وضعیت دارد. دولت آمریکا از آمادگی ما مطلع شده و نیازی به قرار دادن میانجی نیست با این حال در صورت موافقت طرف آمریکایی، دفتر حفاظت از منافع ایران نقطه نظرات ما را به واشنگتن اعلام خواهد کرد.»
هرچند تبادل زندانی میان کشورها، حتی آن کشورهایی که روابط دیپلماتیک خود را قطع کرده اند در شرایط برابر امری طبیعی و مسبوق به سابقه نیز می باشد، اما آنچه تبادل زندانیان میان ایران و آمریکا را دچار سئوال و ابهام می کند، انگیزه ها و زمینه هایی است که می خواهند از فرصت تبادل زندانی میان دو طرف به عنوان پلی برای برقراری روابط استفاده کنند. دبپلماسی خاموش در پوشش تبادل زندانی یکی از مهمل های اولیه برای آب شدن یخ رابطه و مذاکره میان دو طرف است.
برای نمونه گروه بین المللی بحران به عنوان یکی از بازوهای موثر در وزارت خارجه آمریکا و سازمان سیا، در گزارش خود به نام«On Thin Ice: The Iran Nuclear Deal at Three » به دولت آمریکا توصیه هایی می کند و می نویسد: «بهترین گزینه برای ایالات متحده این است که پیشنهاد مذاکرات محرمانه و خصوصی به ایران بدهد که تمرکز آن بر رهایی شهروندان آمریکایی زندانی در ایران _ولی نه محدود به این مسئله_ باشد.»
از طرفی پس از آزادی نزار زاکا جاسوس دو تابعیتی آمریکایی-لبنانی که در نتیجه یک تبادل زندانی آزاد شد، طی بیانیه ای اعلام کرد: « آزادی من بخشی از معامله ایران با آمریکا بود.»
گروه بین المللی بحران هم می نویسد: «در شرایط کنونی، ایران احتمالا مذاکرات علنی را تسلیم شدن غیرقابل قبول در برابر زورگویی آمریکا تلقی خواهد کرد؛ همچنان که در دولت اوباما اتفاق افتاد، دیپلماسی در سکوت (همراه با کاهش جنگ لفظی) بخت بیشتری برای موفقیت در ابتدای کار دارد.»
حال باید منتظر نشست و دید آیا این تبادل زندانی میان ایران و آمریکا منجر به مذاکرات پنهانی و زمینه گسترش مذاکرات به بقیه حوزه را فراهم خواهد کرد یا خیر؟
منبع : حامیان ولایت
