بشر تا همین اواخر فکر می کرد عمده راهی را که باید برود رفته و کار چندانی باقی نمانده. حتی کسی مثل فرانسیس فوکویاما حکم کرد که تاریخ با لیبرال دموکراسی به پایان رسیده و از این بعد، کاری جز تکرار این نسخه ندارد.
حالا سرو کله یک ویروس پیدا شده و همه دارایی ها، آرزوها و ادعاهای انسان مدرن را در معرض آزمونی بی سابقه قرار داده. دولت های بزرگ که تا دیروز بر سر اینکه کدامشان باید کل جهان را اداره کند در نزاع بودند حالا در تامین ماسک و تخت بیمارستانی و محلول ضد عفونی کننده درمانده اند. سیاستمدارانی که می گفتند کلید حل همه مشکلات در جیب آنهاست، از ترس کرونا معلوم نیست کجا پنهان شده اند، علم مدرن که به مرتبه مقدسات ارتقا داده شده بود، با وجود ابتلای نیم میلیون نفر در جهان هنوز حتی درست نمی تواند بگوید این ویروس در هوا می ماند یا روی زمین می نشیند یا چه؛ شرکت های فرامیلتی بدل به بنگاه های خیریه شده اند و مسابقه اهدای ماسک گذاشته اند، رسانه ها هم به جای آرامش و اعتماد، ترس و تردید می پراکنند.
این جهانی که یک موجود ذره بینی اینچنین تعادل آن را بر هم زده نمی تواند داعیه های بزرگ بکند؛ سازندگان و معماران آن نیز. امیدوارم کرونا باعث شده باشد دنیای مدرن و انسان های مدرن حد خود را بشناسند و لااقل از ادعاهای گزاف دست بردارند.
(روی تابلو نوشته اند در ۲۰۲۰ فکر می کردیم ماشین ها پرواز خواهند کرد اما فعلا داریم به مردم یاد می دهیم چطور دست هایشان را بشورند!)
