سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر در حالی به پایان رسید که فیلمهای «شنای پروانه"»و «روز صفر» با به ترتیب پنج و چهار سیمرغ بلورین، بیشترین جوایز سال سینمای ایران را به خود اختصاص دادند؛ این در حالی است که اتفاقا عوامل این دو فیلم بیش از بقیهی فیلمها به توزیع جوایز جشنواره اعتراض داشتند. اعتراضات به جوایز امسال جشنواره فجر نشان میدهد که دستهای پشت پرده زیادی در داوریهای امسال جشنواره در کار بوده است و جوایز برخی فیلمها در رشتههای جنبی و کم اهمیت جشنواره، مثل سه سیمرغی که به فیلم ابراهیم حاتمیکیا داده شد، برای ساکت کردن عواملشان بوده است.
عوامل فیلم روز صفر به همین دلایل در اختتامیه جشنواره شرکت نکردند و با انتشار بیانیهای، انصراف خود از حضور در اختتامیه سی و هشتمین جشن سینمای ایران را اعلام کردند. در بیانیه عوامل فیلم "روز صفر" آمده است:
«خواستیم در کنارِ مدیران فرهنگی قرار نگیریم که اصرار بر جا انداختنِ مسیری دارند که شایسته سینمای ایران نیست. مسیری که پر از باجدهی و تکریم کسانی است که با پنجه کشیدن به صورت سینما، باعث منفور شدن همکاران سینمایی، نزد مردم میشوند.
با سپاس از داوران و احترام به انتخابهایشان و با آگاهی از برنده شدن در ۵ رشته، ترجیح دادیم در مراسم اختتامیه شرکت نکنیم تا برای آیندگان جوابی داشته باشیم که ما شریک این بیفرهنگیها و ترویج رویههای غلط نیستیم. سینما و مردم، تحریم شدنی نیستند.»
حرکت عوامل روز صفر در جشنواره امسال، در تمام ادوار برگزاری جشنواره فیلم فجر بی سابقه بوده و این مسئله نشان دهنده اقدامات غیر حرفهای و تبغیضآمیز تیم فرهنگی دولت دوازدهم است. در بیانیه عوامل این فیلم از "باج دهی و اصرار بر جا انداحتن مسیری خاص" از جانب مسئولین فرهنگی سینما سخن به میان آمده است؛ سئوال اینجاست که مسیری که تیم به اصطلاح فرهنگی روحانی در صدد جا انداختن آن هستند چه مسیری است؟ مافیای فرهنگی و هنری ایران، از توجه ویژه به بعضی آثار چه هدفی دارند؟ پاسخ این سئوالات به وضوح در توزیع جوایز جشنواره امسال داده شد.
فیلم روز صفر که مورد توجه قریب به اتفاق منتقدین قرار گرفت و حتی مسعود فراستی که سختگیرترین منتقد سینمای ایران است، در نشست خبری آن شرکت کرد و به تمجید از فیلم پرداخت، در هیچکدام از بخشهای اصلی جایزه نگرفت و داوران برای راضی کردن عوامل این فیلم، دو سیمرغ بهترین فیلم از نگاه ملی و بهترین فیلم اول را برای روز صفر در نظر گرفتند؛ گویا در سال های اخیر جوایزی مثل بهترین فیلم نگاه ملی فقط با هدف دست به سر کردن فیلمهای ملی و انقلابی اهدا میشود و در واقع در جهت حذف و حقخوری از این فیلمهاست. همین اتفاق در سال گذشته دقیقا درباره فیلم «23نفر» رخ داد. امسال هم جایزه ای تحت عنوان "سیمرغ افتخاری شهید سلیمانی" به فیلم "آبادان سیزده 60" اهدا شد که از همان دست جوایز است.
بازی تحسین برانگیز امیر جدیدی در روز صفر هم مورد بی توجهی کامل قرار گرفت و ساعد سهیلی که در ایفای نقش ریگی در این فیلم، باعث شگفتی همه شده بود، حتی نامزد دریافت جایزه نشد. این در حالی است که روز صفر فیلمی کاملا ملی بود و به هیچ جناح و طرز فکر خاصی تعلق نداشت. جایزه نقش اول مرد که پیشبینی میشد به فرامرز قریبیان برای بازی در فیلم خروج و یا امیر جدیدی برای بازی در فیلم روز صفر برسد، با اهدا شدن به پیمان معادی، بیش از بقیه جوایز بر ضد ملی و ذلیلانه بودن نگاه مسئولین فرهنگی دولت صحه گذاشت. پیمان معادی علاوه بر بازی در فیلم ضد ملی، قومیتگرا و تفرقه افکن «درخت گردو» که به اعتراف کارگردان فیلم هدف اصلیاش دیده شدن در جشنوارههای خارجی بوده، پیش از جشنواره از حضور در این فستیوال انصراف داده بود و حتی برای گرفتن جایزهاش حاضر نشد تنها برای یک روز از آمریکا به ایران بیاید. هیچ جشنواره محترم و معتبری این خفت را نمیپذیرد و اینگونه اعتبار خود را خدشهدار نمیکند، مگر آنکه هدفش رساندن پیام سیاسی خاصی و یا جا انداختن مسیری خاص باشد.
این مسیر همان مسیری است که سالهاست در سینمای ایران جریان دارد و فیلمسازان جوان را فوج فوج میبلعد؛ آنها به این نتیجه رسیدهاند که اگر میخواهند مورد توجه قرار بگیرید و تشویق شوند، باید به مردم، کشور و جشنواره فیلم فجر توهین کنند. این پیام ذلتبار انتخاب پیمان معادی به عنوان بهترین بازیگر سال سینمای ایران بود. مسئولین و داوران جشنواره امسال آنقدر برای جایزه دادن به معادی عجله و ذوق داشتند که بازی خوب جواد عزتی در فیلم «شنای پروانه» را ندیدند و او را حتی در لیست کاندیدهای جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد هم قرار ندادند؛ اقدامی که باعث بهت منتقدین و ناراحتی جواد عزتی شد و این بازیگر نام آشنای سینمای ایران، به نشانه اعتراض در اختتامیه جشنواره شرکت نکرد.
در این بین جایزه گرفتن محمد حسین مهدویان هم جالب بود؛ فیلمسازی که پس از بایکوت شدن در سالهای گذشته، به خاطر ساختن به زعم مافیای سینمای ایران "حکومتی"، برای دیده شدن دست به ساخت فیلمی زد که به وضوح تفرقهافکن و ضد ملی است. او در نشست خبری فیلمش گفت که فیلمی "ضد حکمرانی" ساخته است و "حکومتی" نیست. مهدویان که انگار فرمول دیده شدن در سینمای مافیایی ایران را به خوبی یاد گرفته، روی سن هم تلویحا از دستهای پشت پرده سینما که بالاخره او را بخشیدند و به او جایزه دادند قدردانی کرد و به تکه پرانی سیاسی درباره حوادث چند ماه اخیر کشور پرداخت. او البته چهره ضد ملی خود و رفقایش را هم با مسخره کردن کیفیت سیمرغهای امسال که برای اولین بار تولید داخل بودند، نشان داد.
جشنواره فیلم فجر امسال، دم خروسهای بیرون زده اینچنینی کم نداشت؛ از صحبتهای امیر آقایی گرفته تا تشکر تهیهکننده فیلم خورشید از حناچی، شهردار تهران. به نظر میرسد که دیگر همه سینمای ایران فرمول رسیدن به جایزه را بلد شدهاند؛ برای جایزه گرفتن در جشن سینمای ایران باید فیلم ضدملی ساخت، جشنواره را تحریم کرد و ژست اپوزیسیون گرفت. واقعا تاسفبار است.
منبع : رجانیوز
