نقل است که وقتی متوسلیان و نیروهایش در مریوان مستقر شدند، در بحبوحه زد و خوردها با ضدانقلاب، احمد کنار یکی از خیابان‌ها با عضو بلند پایه‌ای از کومله، جدل می‌کند.
وقتی متوسلیان از طرف مقابل می‌پرسد کیست و چه کاره است، پاسخ می‌شنود که «مگر غیر از کومله حزب دیگری هم داریم؟» متوسلیان تا این جمله را می‌شنود، سیلی محکمی به عضو کومله که اتفاقاً هیکل تنومندی هم داشت، می‌زند و نقش زمینش می‌کند و خطاب به او می‌گوید «در این شهر فقط یک طایفه داریم؛ جمهوری اسلامی و دیگر هیچ»
تقریباً چهل سالی از آن روزها می‌گذرد. متوسلیان‌ها طی هشت سال با دشمن-چه رژیم بعث و چه گروهک‌های ضد انقلاب- جنگیدند و شهید شدند؛ امثال بهروز بابایی خیابان به خیابان، کوچه به کوچه، خانه به خانه با منافقین تن به تن جنگیدند و شهید شدند؛ نسل سومی‌ها و نسل چهارمی‌ها کیلومترها دور تر از مرز کشور با تکفیری‌ها جنگیدند و شهید شدند.
حالا نه اثری از کومله و رژیم بعث و سازمان مجاهدین خلق مانده و نه خبری از تکفیری‌ها؛ صدام هم حسرت سرنگونی انقلاب اسلامی را با خودش به گور برد.
طی همه این سالها از متوسلیان گرفته تا شهدای مدافع حرمِ دهه هفتادی جنگیدند و شهید شدند تا یک چیز را به دنیا مخابره کنند: در این نقطه از عالم، با همه سختی‌ها، با همه مشکلات، با همه نامردی‌ها و خیانت‌های بعضی‌ها، فقط یک طایفه داریم؛ جمهوری اسلامی و دیگر هیچ....
منبع : حامیان ولایت
