عشق حسین(ع) مرزها را بر هم زد

پنجشنبه ظهر رسیدیم نجف، شهر همانطور که انتظار داشتیم شلوغ و مملو از جمعیت بود. در همان لحظات اولیه فهمیدیم همه وعده های اپراتورهای ایرانی پوچ است؛ چرا که نه رایتل و نه ایرانسل و همراه اول هیچ علائم حیاتی از خود نشان ندادند.  به زحمت توانستیم روی رایتل آنتن تماس پیدا کنیم، اما اینترنتی در کار نبود. اینترنت های محلی هم فقط در ساعات کاهش مصرف یعنی نیمه شب و اوایل صبح در حد دایال آپ عمل می کرد.

.تقریبا تمامی هتل های نجف مزین بودند به تابلوی «پوره»! تلاشی ناشیانه از سوی هتلداران که به زائران ایرانی بفهمانند «ظرفیت تکمیل است» و «اتاق خالی نداریم» که خیلی هم موفق نبودند

هر طور بود خودمان را رساندیم به محل استقرار و بعد هم رفتیم حرم امیرالمونین برای عرض ارادت.

جمعه اما تراکم جمعیت بیشتر شد، دسته های سینه زنی پاکستانی،  هندی، اعراب و ایرانی مسیر تردد به حرم را حتی تا حدود زیادی مسدود کرده بودند و از طریق دوستانی در موکب ها داشتیم و رفتگان باخبر شدیم که جاده خیلی شلوغ تر از سال های گذشته است، ترافیک جمعیت بالاست تا حدی که حرم را  روز شنبه بستند تا منای دیگری رخ ندهد! مسیرهای منتهی به مساجد کوفه و سهله نیز از ترافیک دقیقا مسدود شده بود و ما چاره ای نداشتیم جز اینکه بزنیم به جاده!

 آنچه می‌دیدیم باور کردنی نبود! عراقی ها که تقریبا دو روز قبل اربعین پیاده روی را آغاز می کنند و ایرانی ها هم سه روز قبل، پس طبیعتا هنوز اصل جمعیت سفر خود را آغاز نکرده بودند؛ ولی سوال اینجاست که این همه شیفتگان حسین از کجا آمده اند؟شاید تصور می شد به خاطر فاجعه منا و یا داعش هراسی در پاریس و حمله شان به جنگنده روسی، دل بچه شیعه ها لرزیده و کمتر به این سفر می آیند، اما بچه شیعه ها پررنگ تر از همیشه در میدان حماسه می آفرینند.

حجم جمعیت، همه را غافلگیر کرده؛ تا حدی که امدادگر هلال احمری که از 30 آبان در محل خدمت خود مستقر شده بود درباره سیل عظیم جمعیت گفت هنوز ایرانی ها کامل نیامده اند و ما ماسکمان تمام شده! جمعیت امسال بیشتر از سال گذشته است.

غیر از افزایش جمعیت، تشدید تدابیر امنیتی هم جلب توجه می کند و راه و بیراه سربازان عراقی با تیربار در گوشه جاده کمین کرده اند.

صندوق های کمک به حشد الشعبی، تصاویر شهدای عراقی مخصوصا مستشاران ایرانی چون سردار تقوی موجب می شود همه زائران با "لعنت الله علی الداعش" مسیر را طی کنند.

میزبانان عراقی هم مثل همیشه اند، سخاوتمند، پر شور، با ادب و خالص. کودکانشان از همین کودکی خدمت به زوار حسین را مشق می کنند؛ هر کس با هر آنچه برایش مقدر است، گاه بسته ای دستمال کاغذی باشد، گاه مشک آب، جارویی برای نظافت مسیر و یا شیشه عطری برای خوشبو کردن پیاده روان به زوار خدمت می کنند؛ چرا که هدف خدمت است نه آنچه ارائه می شودالبته .زائران هم ارج و قرب دارند برای میزبانان.

شب اول پیرزنی را دیدیم که به مردی که فارسی می دانست متوسل شده بود برایش زائر جور کند که شب به خانه اش بروند. همراهش شدیم و در راه اگر کسی سمت ما می آمد و می گفت "مبیت" با غضب با وی برخورد می کرد که این ها زوار منند. برو. بعدتر هم فهمیدیم که کل خاندانشان رفته اند کربلا و او که نمی توانسته برود مامور شده میزبانی کند از زوار. دو طبقه منزل مسکونی شان را بی واهمه دربست واگذار ما کرد و خودش شب رفت جای دیگری خوابید!

جمعیت زیاد است و خادمان هم زیادتر؛ التماست می کنند "طعام، تفضل البته در این میان "ایرانی ها هم فعالتر شده اند؛ ایرانی ها را شناسایی می کنند و میگویند بیایید دستشویی ایرانی، غذای ایرانی و جای ایرانی پسند!

نظافت مسیر هم به لطف خادمان ایرانی از سال های قبل بهتر است، نمیدانم حضور و همراهی ایرانی هاست یا بر حسب"تقاضا" و نیاز زوار اقدامات فرهنگی هم بیشتر شده و حتی مراکز پاسخ به سوالات شرعی و تبلیغ برای نماز اول وقت از سوی عراقی ها از این مسئله بی بهره نبوده اند.زیادی پوسترهای نصب شده در مسیر هم به زائران یادآوری می کند که دعایشان تحت قبه فرج و ظهور باشد.

توفیقی هم حاصل شد نمایش فرهنگی «اوج» را ببینیم، اقدام فوق العاده و محتوای جذابی که هوشمندانه به داعش و غرب و رسانه ها و در نهایت یادآوری چاره حقیقی مسلمین یعنی ظهور ختم شد.

.با این حال هنوز سفرمان تمام نشده و آنچه دیده ام و نگاشتم بی شک تنها اندکی است از دریایی که عشق حسین (ع) رقم زده است

منبع : نسیم