چند روزی است بخش خاصی از دولت مجددا وارد مرحله کلیگویی و در مراحلی درشتگویی شده است. مرکزیت این گفتارها را هم تاکنون بیشتر شخص رئیسجمهوری شکل داده و از قضا تا امروز، اعضای کابینه با این نحوه مواجهه با مشکلات و موضوعات جاری در کشور همراهی نکرده است.
شاید این اعلام نارضایتیها در ناکامی سبک مدیریتی دولت در حل مسائل و نداشتن راهحل جایگزین برای برجام شکستخورده ریشه داشته باشد یا شاید برخورد قانونی با جرایم برادر او که با وجود همه سهلگیریها ناگزیر است بخش کوتاهی از عمر خود را در زندان بگذراند، باعث چنین رفتارهای غیرطبیعیای شده باشد.
رفراندوم، افایتیاف، معطلبودن 40ساله کشور، راه رهایی خارج است و... بخشهایی از این موضع گیریهاست که جملاتی مبهم، سیاسی و بعضا با خط سیری شکستخورده است و صرفا بهمذاق جریانی خوش میآید که صلاح و پیشرفت کشور را نمیخواهد.
اینکه رییسجمهوری میخواهد با آینده سیاسی خود چگونه برخورد کند، تا حدی موضوع شخصی اوست؛ ولی روشن است این مساله شخصی را نمیتواند و نمیباید به حوزه حکومت و حکمرانی تسری دهد.
در تمام 6 سال گذشته، بخش اصلی جریان منتقد دولت کوشیده با صبر و تأمل دربرابر این گونه مواضع رفتار و از قاعده «از این گوششنیدن و از آن یکی درکردن» بهره ببرد. فعلا هم بر همین راهبرد خواهد ماند؛ چون به صبر راهبردی و لحاظکردن مصالحی مهمتر برای آرامش ملت و کشور معتقد است؛ اما هزینه و منافع چنین رویکردی همیشه ثابت نیست و هر صبری را پایانی است...
منبع : روزنامه صبحنو
