فرق کارگزارانیها با تازه از راه رسیدههای خیریه بازی مانند قالیباف ها و همسرشان اینست که آنها برندسازی را با جهیزیه و صندوق قرض الحسنه در کرمان شروع میکردند اما اینها با موسسه خیریه و مدرسه غیرانتفاعی در سعادت آباد.
وحید اشتری در شبکه اجتماعی مکتوبات نوشت: ژن_خوب آقای قالیباف ادب به خرج داده، برای ما برچسب جدید پیدا کرده و در جوابمان نوشته است "کاسبان تخریب" (linkp.ir/3m5n)
آقای قالیباف خودش در جایگاه شهردار تهران وقتی میخواست جواب عدالتخواهان را بدهد از واژه "عدالتخواران" استفاده میکرد.(linkp.ir/1k8o)
"عکس منتشره از پدرم مربوط به هفته آخر انتخابات در سال ۱۳۹۲ و میدان فلسطین است که به فراخور آن ایام طبیعتا افراد بسیاری آنجا حضور پیدا میکردند که حتی مسئولیتی در ستاد نداشتند. فقط در منطق تخریب کنندگان است که داشتن عکس مشترک اتهامات را نیز مشترک می کند!"
با این پاراگراف یعنی هادی رضوی را اصلا ممکن است فرزند آقای قالیباف نشناسد. یحتمل رضوی بدون داشتن هیچگونه ارتباط خاص داشته از کنار میدان فلسطین رد میشده دیده شلوغ است رفته بالای سن و پرسیده چه خبر است گفتهاند هیچی فعلا دستتت را تکان بده.
یکسال قبل از این عکس هم که با فرزند آقای قالیباف هیات مدیره موسسه متعلق به خیریه شدند، یحتمل داشته از جلوی ثبت شرکتها رد میشده و دیده شلوغ است رفته داخل پرسیده چه خبر است گفتهاند هیچی پای کار خیر در میان است یک کپی شناسنامه داده و عضو هیات مدیره شده است..
الیاس قالیباف حرف آخر را اول زده و گفته موسسه شمس الشموس و آن مدارس غیر انتفاعی که ما مدیرش هستیم مال من نیست مال خیریه امام رضاست.
حالا من نمیخواستم اینقدر با عجله به خیریه امام رضا(ع) برسیم. ولی ایشان خیلی زود دستپاچه شده و لو داده است. یکی از اصلیترین گلوگاههای فساد و پولشویی و زمینخواری در کشور همین خیریه بازی مدیران است.
هر مدیری در کشور سرکارآمد به اسم زن و فرزند و اطرافیان مورد اعتمادش یک خیریه درست کرد، کلی ملک و اموال را در پوشش خیریه از ثروت عمومی خارج کرد و به نام آن موسسه زد تا بعد از کنار رفتن از مسئولیت، تحت اختیار خودش و خانواده و هیات امنای دور همی کلی کار بدون حساب و کتاب بکند.
انتقادات برخی اعضای شورای شهر سابق به بذل و بخششهای میلیاردی آقای قالیباف و به نام زدن املاک عمومی به اسم موسسه همسرشان خانم زهرا مشیر را یادتان هست؟ ( linkp.ir/mWJE) ماجرای همین خیریهای بود که حالا پسرشان می فرمایند ما مدیران مدارس غیرانتفاعیاش در سعادتآباد هستیم.
خیریهبازی با اموال عمومی و ساختن مدرسه غیرانتفاعی لاکچری در سعادتآباد آنهم با شهریه 30 چهل میلیونی به اسم کار برای مستضعفان؟ چطور شد که ژن های خوب اینقدر اعتماد به نفس پیدا کردند و از اینهمه پارادوکس پاره نمیشوند؟ تا جایی که عقل ما قد میدهد کار خیر را معمولا در یافتآباد میکنند نه سعادتآباد.
پدر بزرگهایما گرفتار خیریه بازیهای شاه با دکان و دستک ساختن برای بنیاد فرح بودند، پدرهایمان گرفتار مولی الموحدین درست کردن هاشمی و مرعشی و کارگزاران و به نام زدن زمین و املاک دولتی برای همسران اینها شدند.
خودمان هم معلوم نیست چه گناهی کردیم که گیر آقای قالیباف و اعوان و انصار و تازه به دوران رسیدههای نوخیریه باز افتادیم؟ ما نخواهیم شما با اموال خودمان برای مان کار خیر بکنید چه کسی را باید ببینیم؟
فرق کارگزارانیها با تازه از راه رسیدههای خیریه بازی اینست که حداقل آنها برندسازی را با جورکردن جهیزیه و صندوق قرض الحسنه در کرمان شروع میکردند اینها با مدرسه غیرانتفاعی ساختن در سعادت آباد.
منبع : بولتن نیوز
